Jack Hill is een naam die maar weinig mensen op het eerste zicht iets zegt, tot je linken legt via blaxploitation over Foxy Brown naar Quentin Tarantino. QT vond JH zo geweldig dat hij prompt zijn films heruitbracht om ze meteen open te stellen voor een nieuwe generatie. Jack Hill is een legende, zij het op kleine schaal en mag zich een ware cultstatus aanmeten. Ik kon de man strikken op het Offscreen festival waar ze een ware in person-tribute voor hem organiseerden. 

Wist u dat een Hill Jack eigenlijk een Amerikaans scheldwoord is? Volgens de Urban Dictionary is een Hill Jack een persoon die luier is dan de gemiddelde Hillbilly. Hij klaagt en zaagt altijd en maant mensen aan om zich te haasten terwijl hij zelf niets doet om het proces verder te helpen. Kan je jezelf daarin herkennen?

Dat ben ik helemaal (lacht). Nee, ik heb dat woord nog nooit gehoord. Jackass kende ik wel al, ze hebben me zo al wel genoemd. Maar ik ben niet moeilijk om mee te werken denk ik. I’m a sweatheart. (Helemaal waar, n.v.d.r.)

Was het voorbestemd dat je de weg van de filmindustrie insloeg, doordat je vader daar ook al werkte?

Wel, wat moet gebeuren, gebeurt ook. Ik denk dat het helemaal niet voorbestemd was. Ik ben opgegroeid als een muzikant. Ik wou leren films te voorzien van een soundtrack. Ik heb altijd gedacht dat dat was dat ik zou gaan doen. Ik haalde mijn diploma aan de UCLA en kwam terecht in het filmmilieu omdat ik muziek voor films wou maken. Daar componeerde ik de muziek voor een studentenfilm. Maar tegelijk was ik al aan het werken aan enkele screenplays en ze moedigden mij aan om daarin verder te gaan, dus ging ik verder met film.

Je staat al een paar decennia in de filmwereld. Heb je grote veranderingen ontdekt?

Wel, ik liep in en uit. Ik zou niet zeggen dat de beeldkwaliteit er op vooruit gegaan is. De technologie is stukken beter als het over editing gaat, daar zie ik een hele verbetering. Maar een verhaal is een verhaal, dat is altijd hetzelfde en zal nooit veranderen.

Veel van je films werden in hele korte periodes gedraaid, was dat een keuze of een noodzaak?

Ik schoot ze meestal in twaalf tot achttien dagen. En dat was geen keuze, het duurste element in je budget is tijd. Daar moet je dus best het minste van gebruiken.

Denk je dat Quentin Tarantino een nieuwe storm van interesse heeft veroorzaakt voor jou als persoon en het soort films dat je maakt over het algemeen?

Het startte niet met Quentin, maar hij wakkerde zeker en vast de interesse van de mensen aan. De mensen wilden plots terug naar die films uit de jaren 70 en de exploitation films gaan kijken. Zonder Quentin konden we Switchblade Sisters zelfs niet vertoond krijgen op het Offscreenfestival. De spoel was nog in handen van MGM en als regisseur heb ik er blijkbaar geen recht op. Quentin belde met de juiste persoon en kon het voor ons vastkrijgen.

Hoe voelt het om een hommage te krijgen van een ‘Tarantino’?

Als je doelt op Jackie Brown, dat was geschreven met een boek als basis. Quentin vertelde me dat de titel een hommage was aan mij. Hij wou ook altijd werken met Pam Grier en dit was een verhaal waar ze perfect in paste dus schreef hij er een rol voor haar bij.

Koos je zelf om de blaxploitation films, of films met voor en door zwarte mensen te maken?

Nee, het was een opdracht. Mijn agent zei dat de studio met mij wou praten. Toen ik hoorde dat het om een zwarte film ging dacht ik dat ik het niet zou kunnen, wat wist ik ervan af? Ze wilden een wraakfilm over een vrouw, dus bedacht ik dat ik met Pam Grier kon samenwerken en wist dat we samen iets goeds konden maken dus accepteerde ik het aanbod. Het werd een van de grootste hits die de studio ooit had.

Gaven de mensen die het genre dan apprecieerden de labels die je heel je carrière meedroeg?

De term blaxploitation werd waarschijnlijk uitgevonden door iemand die werkte voor de Trade Papers. Die hielden ervan om zo’n namen uit te vinden, het genre was ook niet bekend daarvoor. Het ontstond kort nadat ik die films gemaakt had.

Wat vind je ervan dat de mensen die je ontdekt hebt een succesvolle carrière uitbouwen, zoals Pam Grier?

Het is bevredigend om dat te zien, al ben ik er niet zeker van dat iemand zichzelf ooit op de borst kan slaan omdat hij iemand ontdekt heeft. Ik gaf Pam Grier wel haar eerste kans, haar eerste belangrijke rol. Voor haar schreef ik zelfs specifieke dingen, en dat bleek het belangrijkste, want ze pasten perfect bij haar. Haar grootste hits waren Coffy en Foxy Brown, daar schreef ik de personages gebaseerd op haar persoonlijkheid, omdat ik haar zo goed kende. In de films die ze meteen erna deed, wisten de schrijvers klaarblijkelijk niet goed hoe haar te gebruiken. Maar ze heeft een prachtige carrière uitgebouwd, ze bleef al die tijd werken en is nu nog steeds bezig. Dat is geweldig!

Hoe heb je Pam Grier eigenlijk opgepikt?

Ik was bezig met de casting voor een ensemble van vrouwen voor The Big Doll House, haar eerste film. Het was een Woman in Prison-film, de film die het hele genre op gang trok, om het zo maar te zeggen. Ik had een aantal agenten gevraagd om mensen te sturen die ze getalenteerd vonden en zo kwam Pam binnen voor een auditie. Ik was zo onder de indruk van haar persoonlijkheid dat ik ervan overtuigd was dat ze een hoofdrol aankon, ook al had ze dat daarvoor nog nooit gedaan. Ze deed het perfect, ze stal zelfs bijna de show.

Ik las ergens dat je bezig was met een roman, staat die nog altijd stof te vergaren of heb je hem al weer ter hand genomen ondertussen?

Ik heb geen idee hoe dat verhaal de ronde is beginnen doen. Ik was bezig met een trilogie, maar dat was een grote opdracht natuurlijk. Voor de eerste roman van de drie heb ik al heel veel op papier, maar dan kregen er mensen plots weer interesse in als filmmaker dus heb ik het idee maar weer even op de plank gezet. Het kan nog terugkomen, waarschijnlijk zelfs, als ik de film beu wordt (lacht).

Wat mogen we verwachten?

Daar kan ik niet echt over spreken. Het zal een beetje zijn zoals mijn films maar het verhaal leent zichzelf eerder voor een roman dan voor de cinema.

Hoe verschillend is het schrijven van een roman en dat van een screenplay?

Heel verschillend. Een screenplay is een kunstvorm die wel lijkt op muziek. Het bestaat ergens in de tijd en je moet heel hard rekening houden met het ritme. Het publiek is gevangen in die timeframes die je ze voorschotelt. In een roman kan je dan stoppen en terug- of vooruit kijken en een aantal lijnen herlezen.

Er komt een remake van Spider Baby, wat gaat eraan toegevoegd worden? (Ik vind net nog een artikel uit 2023 met dezelfde boodschap. Op het eerste zicht sindsdien geen remake geweest helaas. Of niet want het origineel is GEWELDIG, n.v.d.r. anno 2023)

Zelf ben ik officieel de executive producer, want de mensen die hem wilden maken kwamen naar mij voor toestemming en advies. Ze gaan het helemaal anders aanpakken als wat ik gedaan zou hebben, maar ik heb al gedaan wat ik gedaan zou hebben. Ik kan dus ook geen kritiek leveren op wat ze denken dat het beste is voor een hedendaags publiek. Het eerste hoofdstuk van het script heb ik al gelezen en het ziet er vrij goed uit.

Sid Haig en jij konden in het verleden goed samenwerken, krijgt hij ook een rol in de remake?

Ik ga niet regisseren dus kan ik alleen maar mijn advies van de zijlijn geven. Het is mogelijk dat hij het doet, afhankelijk van hoe het script uitdraait. Hij is er in elk geval nog niet aan gebonden. Maar de makers zijn nog niet ver, ze hebben enkel een eerste script in klad, en ik heb de herwerking nog niet gelezen.

Als ik mijn bescheiden mening mag geven, zie ik Zooey Deschanel geknipt voor de rol van Virginia, Spider Baby zelf dus.

Ja, ik snap wat je bedoelt, al is het personage veel jonger dan Zooey. Het is interessant dat je dat vermeldt want Zooey Deschanel is een actrice die ik heel graag bezig zie. De eerste keer dat ik haar zag acteren dacht ik bij mezelf dat ze wel iemand is waar ik graag mee zou samenwerken. Momenteel ben ik bezig met een romantische komedie, en ik probeerde haar vast te krijgen maar spijtig genoeg weigerde ze.

Gaat de remake van Foxy Brown er eigenlijk nog komen?

Ze hebben geprobeerd om het rond te krijgen, ze schreven zelfs een aantal scripts. Wanneer je echter met grote studio’s zoals MGM wilt omgaan zit je met een probleem. Je spreekt vandaag met de grote baas die morgen al vervangen is, en ze hebben allemaal een verschillend idee van hoe het eruit moet zien. Ik weet dat de producenten met twee compleet verschillende scripts zaten en verschillende schrijvers hebben aangehaald. Ze konden echter niet met een script op de proppen komen waarvan de studio een film wou maken dus hebben ze het gewoon laten vallen.

Wat vond je van de initiële casting van Halle Berry in de titelrol?

Ik denk niet dat zij een goede keuze zou zijn. Mijn voorkeur zou uitgaan naar iemand zoals Rosario Dawson. Ik kan Halle echt niet in de rol zien, niet de wraaknemende vrouw. Dat is wat er gebeurt als je in de grote studio business zit, je moet dingen doen die echt totaal verkeerd zijn omdat dat de aard van het beestje is. Halle Berry is een grote ster, dus je moet haar wel hebben. En tja, Rosario Who? 

(Duizendmaal) Dank voor het gesprek!

Origineel verschenen op (toen nog kutsite.com, ondertussen) kutfilm.be.