Amanda (Fucking) Palmer, An ode in progess.

Originally posted in 2015, updated in 2023

I was never good at asking. I’d rather fall flat on my face several times before asking anyone for help. I still suffer from this affliction to some extent. But I’ve learned asking or receiving it is not something disgraceful. It is helpful. It creates a positive energy that you in turn can pay forward. Without help from our parents, we wouldn’t have a decent car or the house we live in. Should I be ashamed of this? No! I should however be very thankful of the help received.

I’ve only come to this realisation recently, when I started reading The Art of Asking by Amanda Palmer. I’m only halfway through this already fantastic book, so please don’t expect an elaborate review.

2023 note: I have read this book countless times since then and wormed its way again onto my ever growing to (re)read pile.)

This is my written ode to Amanda Fucking Palmer: musician, singer, writer, artist, poet and all-round voice of so many people that don’t get, or dare to yell out themselves.

AFP and Julie 2016 DIe Kantine - Cologne
Getting The Art of Asking signed after the Amanda Palmer gig at Die Kantine in Cologne in 2016. Receiving a big hug after telling her how much it meant to me.

In the book, she describes beautifully how she felt like a beggar while working as The Bride at first, a living statue she took on the road.

How she tried her hardest to connect with people, all without uttering one word. And how it felt when she broke through the shell of one of the busy commuters.

How she made her eyes speak “I SEE you”. She recalls the thankful looks of recognition. I’ll never look at a living statue the same way again.

2023 note: Having met her, I can tell you this is not a gimmick. She SEES and FEELS her fans, her people. They are both her driving force and safety blanket.

Her music and lyrics inspire me. They break me when I feel fragile, and kick my ass when I need a boost. I keep discovering more and more layers within the songs. In the words and the notes. In the silences in between. I fall in love all over again, with every note and snippet of lyric, every time I put any of her music on.

The beautiful lyrics she writes down represent full honesty and fragility. When she whispers or screams them out on stage, only then do you understand them fully. They are what you want them to be. They can be everything and nothing in between. On a road-rage-fueled morning commute, they can be a release for that anger. On a quiet drive in the fields, it can be a lovely friend who tells you how beautiful the world is.

The beautiful lyrics she writes down represent full honesty and fragility. And then when she screams them out or whispers them on stage, only then do you understand them fully. They are what you want them to be. They can be everything and nothing in between. On a road-rage-fueled morning commute, they can be a release for that anger. On a quiet drive in the fields, it can be a lovely friend who tells you how beautiful the world is.

Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra at Botanique BXL -2 november 2013
Amanda Palmer & The Grand Theft Orchestra at Botanique BXL -November 2nd 2013 (Potato quality courtesy of crappy iphone)

Her shows, both with The Dresden Dolls, solo or with one of her many side-projects always radiate an energy that every fan takes home and treasures for years. I’m still talking about a Dolls show in 2006 like it was yesterday. She & Brian shook the AB venue in Brussels on its foundations. Just the two of them, an electric piano, a drum set and a set of lungs. Oh and his guitar, which he smashed. I still have to small part of it I managed to get a hold of!

  • Pre-show selfie with bestie Hilary!
  • During-show picture by bestie Hilary
  • Hanson was at Trix too
  • Post-show-hug-selfie
  • Me and Edward Ka-Spell
  • creeper view of the post-show-hug-selfie
  • How AFP inspires: Hilary turned me into art

The love she shows her fans and opening acts is astonishing. The pure brutal force with which she brings her music is borderline maniacal. She lives her stories and music on stage. She leaves behind a breathless, satisfied audience that can forget about using their voice the morning after. If you’re not hoarse as a barmaid the day after a DD or AFP show, you’re doing it wrong.

The fire with which she storms the world head on makes her my most appreciated female artist of all time. She isn’t afraid to give out her opinion, but isn’t afraid to retract if she feels she was wrong. She tackles misogynists and uses wit and art to make her point. She does not back down. She isn’t afraid to ask (for help).

The way she reacted to the Daily Mail article about her Nip-Slip on stage during a festival. No. I’m not quoting the source. I am however quoting Amanda on the matter of this type of journalism:

“Anything that seems to exist just to taunt, denigrate, bully, bemoan or demean others (especially if it is wrapped in a shroud of self-righteousness) is click-bait. Instead? Fuck it! Share something actually useful and wonderful! We need more of that, always. Preferably something deep, profound, mind-blowing and enlightening, but seriously…. sloths n’ kittens are still vastly better than yet another article shit-click-baiting.“

Here’s the video. Warning NSFW!

Not only is the song pretty fucking hilarious, she dares to fight the misleading media. In this case she refused to be reduced to a nipple. Deceptive journalism is a dangerous and slippery slope. Because of what is not written, a lot of important points aren’t made. In Amanda’s case, it was about her music and how it should speak for her, and not a silly wardrobe malfunction. But it is bigger than that too. It is about some stories being reported on profusely, while others die on the metaphorical editorial floor. And it’s mostly the stories that matter, that don’t make the cut.

Amanda isn’t afraid to speak her fears, as well as her mind. She evens the path for people who have something they fear or are anxious about, to speak their mind about it.

To let them be heard, so they can start to heal. She lends her ear to fans in need in the signing queue. In turn she has a shoulder to cry on when she doesn’t feel her best.

This is how she connects with her fans. Through laying it all bare. Through showing that it’s okay to talk about it, however much it hurts. However much people might reject you. She encourages you to grow from and empower yourself with this rejection. You cannot please everyone. Deal with it.

I feel she brings a healthy and much needed voice to femininity. She posts pictures to instagram & facebook without make up and her signature painted on eyebrows. She tells girls, young and old alike, that it is okay to be yourself. That we’re all flawed. That we all have bags under our eyes on most days. That real women have pores. And taches de beauté. And that that is okay.

Someone should write a book about this woman’s life. Oh wait. That’s right, she already did. It is called “The Art of Asking” and you should read it now. (Also, this post is turning into my version of her biography: ‘My life with Amanda Palmer.’ I’m only slightly kidding. Hyperfixation much?) Then start asking, stop worrying and let people help if you can’t do it alone.

Editors note: Originally posted on February 7th, 2015

So much has happened to Amanda, me and the world (both good and bad) in the 8 years since I originally wrote this post in February 2015. Hence me feeling I have to add this rather long addendum and instead of just reposting the original from the depths of the Way Back Machine. (If it wasn’t for that site by the way, I’d have lost all my content since I started DownSideUp originally.)

Between the original post and now, I have met this beautiful person after shows on several occasions and even got to spend a day with her and her entourage.

(Biggest and only regret of the day is not telling Neil Gaiman what a fucking fantastic author he is. Instead I kept gushing about my love for his co-author to Good Omens, the wonderful Terry Pratchett. (Sorry, Neil, I LOVE YOU but I google other authors!) BUT, as you can tell from the autograph pic, he understands the love people feel for Terry Pratchett. Neil commemorated his (sadly deceased) friend and author of the Discworld Novels with a winged gravestone. So, so fitting, but I digress.)

  • AFP and Neil Gaiman at Speelgoedmuseum
  • AFP and Neil Gaiman at Speelgoedmuseum
  • AFP and Julie and youngest fan
  • AFP and Neil Gaiman browsing for a new kitchen
  • Good Omens signed by Neil Gaiman
  • Rolemodels we needed growing up - Neil Gaiman & Amanda Palmer
  • Driving Neil & Amanda back to Borgerhout
  • Pre-show selfie with bestie Hilary
Attachment to the gallery: We lost Neil Gaiman somewhere around the creepy old dolls and he started a cryptic play by play thread of trying to find us again in the maze full of oddities that is the Toy Museum.

Another sidenote from the gallery above. AFP inspires people to create unabashedly, like how Hilary made her beautiful painting from my picture and I got to go wild in my Dresden Dolls inspired Photoshoot. (Plus countless other fan art I am not mentioning because this article is already TOO DAMN LONG.)

Anyway, since that first The Dresden Dolls gig, I have seen her most every time she’s been in Europe. Every iteration has been completely different, from the loud punk-esque sound with The Grand Theft Orchestra, to the haunting tour with Edward Ka-Spel, and her various (solo) projects.

She released at ton of music in the past decade, fueled by her Patrons. There were the collaborations with with the extremely talented Jason Webley for Evelyn Evelyn and Sketches For the Musical JIB. She brought her family along for the ride with ‘An Evening With Neil Gaiman & Amanda Palmer’ and the album You Got Me Singing she made with her dad Jack Palmer. Her last tour de force was There will be no Intermission with musician Jherek Bischoff on which you already know my opinion. There is just too much to mention everything individually, so just check the full discography on her website. Do note though, that The Dresden Dolls have started hitting the stage again as of this year.

Volg The Dresden Dolls

LIVE! Zap MAMA (Kasteel van Horst)

Kijk, ik ken veel muziek onbewust. Zo keek ik ooit vol verbazing naar Across The Universe omdat ik besefte hoeveel verschillende nummers van de Beatles ik kende, maar niet wist dat ze van de Beatles waren. Zo ook Zap Mama. Een grote, bekende naam in mijn individuele geheugen maar met weinig rechtstreekse links naar de database van mijn brein. Ik wist gelukkig genoeg om te weten dat ik het wilde meemaken. En al zeker op zo’n feeërieke locatie.

20 mei 2023, ergens in de namiddag krijg ik te horen dat er alsnog een ticket voor me werd geregeld. Snel nog even Spotify checken. Van de vertrouwde oldies (ja, 1991 is al 32 jaar geleden…) naar alles wat er sindsdien uit de handen, stem en ziel van Marie ontsproot. Wow. WOW! Ok, serieus curieus ondertussen. 

En toen werd het avond en begon het kampvuurconcert. Er waren burgers en lekker plaatselijk bier. Vuurkorven stonden ronkend te roken als lichtpunten op ons pad. Een pracht van een locatie, midden in de natuur. De perfecte backdrop voor wat ons nog te wachten staat. We zijn in het Kasteel van Horst in Holsbeek en Marie aka Zap Mama is de Queen in haar castle garden. 

Wat. Een. Stem. Wat. Een. Presence. Wat een VROUW! Marie Daulne is een ravissante verschijning op het podium. De sfeer verandert. Waar het hiervoor nog aanvoelde als een avondje gezellige zomerbar zonder meer, gaan we op een zwoele wereldreis tussen ritmes en sounds. We gaan van Bruxelles Saint Gilles via Parijs naar New York en Chicago en eindigen in Congo. Van blues naar over richting hip hop, doorspekt met Afrikaanse en Latin roots. Soms in een en hetzelfde nummer. Wat. Een. Artieste. Dertien stijlen en geen enkel ongeluk. Ze verweeft al haar invloeden feilloos in een heel eigen sound. 

Ik ben stapelverliefd op haar uitstraling, sound en algehele vibe. Ondanks haar indrukwekkend palmares langs ‘s werelds grootste sterren is ze heel naturel. Marie heeft vuur voor muziek en een zacht, warm & groot gevoel voor humor. Ze wordt bovendien feilloos begeleid door vaste gitarist Rafaello Visconti, die moeiteloos de sfeer die Marie creëert nog extra versterkt. Mooi ook hoe hij me na het optreden toevertrouwde dat hij Zap Mama Marie als zijn muzikale moeder beschouwt. ❤️Ontdek hun mooie samenspel bij Ayco op de Radio 1 Sessies uit oktober 2022.

Salvatore Adamo (alleen maar een van mijn andere grote idolen) hielp Marie en haar broer Jean-Louis met de teksten van de nieuwste plaat Odyssée. Zap Mama is nu na enkele jaren helemaal terug van weggeweest en bij deze dus een warme aanbeveling om haar snel te gaan (her)ontdekken.

Zap Mama – 20 mei 2023, Kasteel van Horst (Holsbeek)

Volg Zap Mama:

Live! Punk in Drublic (De Schorre)

JAREN. Zo lang al was ik aan het uitkijken naar Punk in Drublic. Eind 2019 kocht ik dan vol anticipatie de tickets voor de eerste keer PiD op Belgisch grondgebied. The wait was almost over! Ja, niet dus. Nog eens 2,5 jaar later mocht ik dan toch eindelijk aanschuiven in de Schorre in Boom voor een licht gewijzigde affiche. Ik stuiterde als een botsbal door de wachtrij, en dat gevoel zou enkel nog versterkt worden doorheen de dag.

Het voordeel aan ouder worden is dat je beter voorbereid bent op het hele festivalgebeuren. Eerst maakte ik een lijstje met bovenaan een zitkussentje (waarover later meer), zonnecrème, oordopjes en mijn Gimmes & NOFX bandshirts. Het tweede dat ik deed was zorgen dat ik ruim op tijd voor de poort van de Schorre in Boom stond, zodat ik geen seconde van Punk in Drublic dreigde te missen!

Alle foto’s met dank aan Captured by Jonas!

Wat goed dat ik ruim op tijd was. De eerste noten klinken al vanaf het podium met de soundcheck van Days N Daze uit Texas. Nog snel een ‘Modeste‘ tanken bij het ‘bruin café’ Staminee Maritime ‘T Anker en dan beginnen ze er écht aan. Days N Daze noemen hun folky punk zelf H-Town Thrashgrass, een woordspeling op hun home town Houston en Amerikaanse Bluegrass. Ik kende ze schandelijk genoeg nog niet, maar ze staan ondertussen heel hoog in mijn Spotify favorieten.

Live klinken ze echter nog VEEL trashier, minder afgelikt en de energie die van het podium knalt zette de toon voor de dag. Het zootje ongeregeld lijkt recht van de straat geplukt. Akkoord, in het begin laten ze wat steken vallen, niettemin is dat snel vergeten eens ze echt beginnen knallen. Meagan Michelle op washboard en lead vocalist Whitney Flynn (die terwijl ook nog eens vlotjes trompet en ukelele speelt) worden schitterend aangevuld met Matt Willhelm op contrabas en andere lead vocalist Jesse Sendejas met beestig schorre stem (haha, hebt ge hem) en akoestische gitaar in de aanslag. Hier en daar aangevuld door een andere artiest die het podium opwaait met gitaar of banjo in de hand. Sterke start!

Daarna opnieuw topwijven op het podium met The Bombpops. Spijtig genoeg verliet Poli van Dam de band maar Punk rock pixie Jen Razavi & nieuwe aanwinst Remington (zie foto) spelen en zingen de spreekwoordelijke pannen van het onbestaande dak en het publiek leeft zich uit. Zo veel energieverbruik tijdens het dansen dat het alcoholniveau in het bloed van de deinende massa zienderogen zakt. Tegelijkertijd zie je iedereen met dezelfde gelukzalige glimlach op het bezwete gezicht genieten. Bier is maar bijzaak als de muziek en de sfeer zo goed zitten. (Maar goed, na deze wervelwind toch nog snel naar de bartent voor een Victoria.)

Het energieniveau wordt staande gehouden door volgende band Get Dead die met hun snelle lyrics en opzwepende drums de benen probleemloos in beweging houden. Geen moment rust voor die dansvoeten want de vrolijke Italiaanse ska van Talco vol saxofoon en trompetgeluiden komt daarna van het podium gedonderd.

Ignite vult het rijtje aan en houdt de punkfans geboeid ondanks eerdere zorgen over het eerste aantreden van de nieuwe zanger. Eli Santana stelt niet teleur en wel integendeel, hij wint meteen het hart van het publiek. Getuige daarvan het gesprek dat ik mocht overhoren in de rij voor een pakje friet. “Dat was bangelijk, veel beter dan de vorige vijf keer ik ze zag. De snelheid was veel strakker en ook de zanger was veel beter dan de vorige!” aldus D. die anoniem wenste te blijven. Wannes vond dan weer dat hij wel een goede stem had maar dat zijn haar te lang was. (Noot van de redactie: een absolute leugen, ik noteerde hier OMG ZIJN HAAR in mijn schriftje, wegens extreem jaloers op zo’n schitterend lange en verzorgde mannen-manen.) Wanners zei ook nog dat ze teveel nieuwe nummers hadden gespeeld waarop D. pareerde dat die nieuwe nummers gewoon nog moesten rijpen. (Dit intermezzo om aan te geven hoe ongelofelijk snel je vrienden maakt op een festival als Punk in Drublic.)

Mijn pakje friet was nog niet koud (en ook nog niet eens op) voor ik het (letterlijk) aan de kant gooide want Me First and the Gimme Gimmes stond plots al op het podium. Ik stuiterde luid zingend en zonder mijn entourage ervan te verwittigen weg richting front stage. Voor ik het wist stond ik mijn stem kapot te brullen op de eerste rij. In mijn haast had ik mijn prachtige regenboog-gekleurde zitkussentje (zie je dat het terug kwam) nog in de hand, dat ik dan ook driftig dansend in de lucht begon te pompen.

Voor wie de geweldige Gimmes nog niet kent, ze zijn de eerste (en beste) supergroep coverband in de wereld. Spike Slawson staat altijd aan de microfoon, de rest van de originele leden, waaronder ook Fat Mike, worden op tournee al eens vervangen. Deze keer staat C.J. Ramone (The Ramones) op het podium samen met John Reis (o.a. Drive like Jehu & Rocket from the Crypt), Jake Kiley (Strung Out) en Andrew Pinching (ex-drummer van the Damned).

Ze spelen punk covers van klassiekers, van Sinéad O’Connor tot Nat King Cole over Cher en de onnavolgbare Kermit the Frog. Alle nummers die (al dan niet als guilty pleasure) in het collectieve geheugen zitten dus: The Gimmes hebben ze gecovered.

Voor wie mij nog niet kent, ik ben een gigantische Gimmes fan. Ik wil dus al heel lang veel woorden aan hen vuilmaken op deze website.

Ik viel dan ook bijna in zwijm toen zanger Spike Slawson na ‘Somewhere over the Rainbow’ me vanop het podium aansprak en zei ‘This one was for the young lady with the Rainbow sign’ en moest bijna opgeraapt worden toen de enige echte C.J. fucking Ramone me daarna goedkeurend toelachte om mijn extreme enthousiasme en me zelfs hand horns toezwaaide. 🤘

Hun set was zoals altijd perfect voor zowel de die-hard fans als een een lekker proevertje voor nieuwe fans die de band nog niet kennen. Omdat ik ze al een ‘paar’ keer gezien heb ondertussen begin ik wel te merken dat ze vaak dezelfde overgangen maken tussen de nummers. Zo wordt er altijd gevraagd aan Spike gevraagd ‘If he is thankful for something’ net voor hij de eerste zin ‘I’d like to thank the guy…’ inzet van mijn favoriete cover ‘Who Put the Bomp’. Dat hun setlist ook vooral de meest bekende nummers bevat kan ook de pret niet drukken. Het is een band waarvan je weet dat je verdomme waar voor je geld krijgt als je er met je zuurverdiende centen een ticket voor koopt. De pijnlijke spieren van het rondspringen, gebrek aan stem van het meezingen en algehele energiedip voor minstens drie dagen na de show neem ik er héél graag bij.

Na Me First and the Gimme Gimmes is het helaas al tijd voor de laatste band van de dag: NOFX. Ze starten hun set altijd met ‘Time Warp’ uit de musical Rocky Horror, deze keer in de versie van Tenacious D. Wie me hier nog al heeft gelezen weet dat ze daarmee al dikke punten scoorden. NOFX is altijd een heerlijke liveband geweest die zich even hard amuseren tijdens het spelen (en mopjes maken) als dat je hun publiek plezier ziet maken front stage. Ook op PiD toonden ze zich weer van hun beste kant met klassiekers als ‘Perfect government’ en met reggae punk vibes met ‘Kill all the White man’. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen aanhalen is dat de vocals wat mij betreft altijd nét te stil gemixt staan, wat me ook al opviel tijdens hun laatste Belgische passage op de Lokerse Feesten. Los daarvan was het een heerlijk gebeuren en een geweldige afsluiter van een zweterige dag vol muzikale hoogtepunten.

Serieus, ik heb op Punk in Drublic geen énkele groep gezien die ik niet goed vond. Sterker nog, ik heb een fantastische groep ontdekt die zelfs niet op de affiche stond: Cop/Out (Shout out to my new merch friend Joey Steel! ♥️)

Los daarvan pronken er ondertussen nu op mijn zitkussentje de handtekeningen van Spike & Fat Mike, welke laatste zich ook vanaf het podium afvroeg waarom ik een rainbow sign ophield. En ja, aan de prachtige foto van mij en Melvin van NOFX zie je hoe groot mijn liefde voor beide bands is. Year made! Merci aan Jonas voor deze beelden.

Dan nog even een woordje over het festival zelf. Punk in Drublic, het Punk & Beer festival van NOFX frontman ‘Fat’ Mike Burkett startte. De basis? De beste muziek meets de beste bieren op een absoluut feestival. Kleine kantnoot die weinig met muziek maar alles met het festival te maken heeft: hier in België een lichtjes andere insteek wegens geen verschillende craft bier standjes (noch gratis bier), maar een bruine kroeg in een tent. (Ter info Fat Mike: voor volgende jaren, Leffe is geen bier. Verder geen klachten over het aanbod, veel beter dan de platte pintjes op veel andere festivals. Ik dank u.)

Andere kantnoot die alles met de muziek en punk als een attitude te maken heeft: (mede) dankzij Mike’s label Fat Wreck Chords is punk alive and kicking! Een welgemeende fuck you aan iedereen die durft beweren dat punk dood is. Punk is niet dood, maar evolueert continu en blijft nieuwe & oude fans aanspraken. Ja, de muziek klinkt misschien wel soms anders dan in de tijden van The Sex Pistols, de kern is nog steeds hetzelfde: het onrecht in de wereld luidkeels bestrijden en taboes doorbreken. Niet voor niets staat NOFX met een Pride flag op het podium. Verschillende bands onder het label hebben LGBTQ leden, waaronder Fat Mike van NOFX zelf. Voor hun laatste plaat schreef hij onder andere het nummer Fuck Euphemism. Los daarvan zijn heel veel teksten van NOFX en andere bands onder (en gerelateerd aan) het label nog steeds doorspekt met politieke en andere schenenschopperij. Hell yeah!

Punk in Drublic – 04 juni 2022, De Schorre (Boom)

Ook verschenen op Brothers in Raw

Check tot slot ook zeker ook onderstaande Punk in Drublic documentaire op YouTube.

Een imaginaire brief aan Luc De Vos

Do you not know that a man is not dead while his name is still spoken?

Terry Pratchett

Vos, weet je dat ze je nummer spelen? Jouw Mia, de echte versie? Die rauwe punk, nog voor de producer er een pianopingel over zou gieten. Die versie waarvan er maar één heel slechte blikken opname te lijkt bestaan uit 1990. En Vos, elke keer zingt iedereen mee. Met heel hun lijf. Metalheads, bikers, punkers, ravers, tante nonnekes en alles ertussen, jij was altijd al de lijm die ze kon verbinden. Van generatie op generatie fladderde je tussen je fans. De eeuwige dromer kroop in ieders hart. Je pretoogjes, die terzelfdertijd diepe gronden blootgaven. De ondeugende glimlach die steeds rond je lippen krulde. Sterren komen, sterren gaan, alleen Voske blijft bestaan. Dat is overduidelijk elke keer je nummers weerklinken.

Vos, weet je dat ik je opnieuw mis elke keer ik de eerste noot van een Gorkiplaat hoor? Een melancholische pijnscheut, diep in mijn buik. Elke 29e november voelt opnieuw als een dag van rouw. Die dag is er een lichtje gedoofd. Sinds jij er niet meer bent het allemaal donkerder en kouder. Een benauwend gevoel, de wereld een stuk minder mooi zonder jouw zijn. Toch een sprankje hoop, want je blijft leven in je muziek en boeken. Jij bent het monstertje dat in ons leeft. Een zacht monstertje dat ons lieve woorden toefluistert en laat wegdromen in een muzikale omhelzing. Vos dwaalt door de ether in onze harten en verwarmt onze koude zielen van binnenuit.

Vos, weet je nog dat je mijn ketting mooi vond? Je speelde een zingende kabouter in het toneelstuk ‘Kaatje is verdronken’. Na de show stond ik met bibberende benen en je boek in mijn handen te wachten op een handtekening. ‘WAUW, wat een mooie ketting heb jij’, riep je me toe. Ik wist even niet meer wat woorden waren. Je signeerde mijn boek met “Vos loves” boven waar ik mijn naam er in schreef. Het blijft een van mijn meest waardevolle bezittingen, die pennenstreek van jou. Het typeert je ook volledig. YES, baby! Telkens je vernoemd wordt, komt er altijd wel iemand met een typische Vos-anekdote aanzetten om hartelijk mee te lachen en weemoedig van te worden tegelijk. Ik zie het je al doen.

Vos, weet je dat ik op de grote Markt van Mechelen om je heb geweend? Tijdens Belpop Bonanza een aantal jaren geleden, stond ik klaar om te vertrekken. Tot die eerste pianonoten van Mia klonken en ik getriggerd naar het podium staarde. In zijn blote bast, zoals jij dat altijd graag deed in je meest enthousiaste momenten, stond daar Frederik Sioen. Hij bracht met zijn Gents accent en hese stem de meest perfecte cover Mia die ik ooit hoorde. Ik huilde omdat het zo mooi was. Ik huilde omdat het Sioen was. Ik huilde omdat jij het niet was. Ik huilde omdat jij er niet meer was. Achteraf blijkt dat ik de slechtste foto die ik ooit maakte tijdens een optreden niet nodig had om me dat moment levendig te kunnen herinneren, maar hierbij zal ik het vereeuwigen.

Vos, ik kende je eigenlijk niet, maar je voelde als familie. Zo voelde het bij veel mensen denk ik. Een vriend van veraf. Ik heb zelden iemand zo graag gezien. Je was zo puur, zo warm en zo echt. Als een groot kind dat nog steeds verbaasd was over de schoonheid in alles wat je tegenkwam. En was het lelijk, dan maakte je er wel een mooi liedje over. Je was niet als anderen, je leefde in je eigen wereld. Wat had ik daar graag, al was het maar vijf minuten, mogen vertoeven. In stilte naast jou, op de grond starend naar de wolken waarin jij vast verhalen zag. Vos, we kenden je misschien niet echt, maar het was buitengewoon jou te mogen kennen.

Ik hoop dat je het goed hebt in je eeuwige jachtvelden, Berejager. Wij blijven je naam hier noemen, zodat je nooit vergeten wordt.

Ook verschenen op Brothers in Raw

Stop Pretending Art Is Hard

Een bijzonder en aparte RAWreport voor Brothers in Raw deze keer. Het is een fotografisch commentaar op het effect van de coronacrisis op bands specifiek en de muziekwereld algemeen. Tegelijk is het een hartverwarmende ode aan 20 jaar The Dresden Dolls.

Concept, performance & tekst: Julie Van Craen
Foto’s: John Van De Mergel

Het begon allemaal op een banale vrijdagavond met een Facebook melding: ‘The Dresden Dolls are live now’. Mijn hart sloeg drie slagen over en ik pikte vol euforie het laatste halfuur mee van het livestream gesprek tussen Amanda Palmer en Brian Viglione over 20 jaar The Dresden Dolls.

still uit de livestream op 30 oktober 2020 | de nachtelijke verkleedpartij

Aan het einde riepen ze hun fans op om, net zoals zij, zonder schroom of voorbehoud hun gevoel te volgen en gekke arty dingen te gaan doen. Dat moet je mij geen twee keer zeggen! Deze inspiratie-sprank leidde tot een verkleed- en grimefeestje in het midden van de nacht. Ik riep de hulp van mijn vriend in om het keyboard te verzetten en de foto’s te maken. De dag erna, op de effectieve verjaardag van de band, gooide ik mijn foto’s online. De reactie daarop was zo overweldigend dat ik een ballonnetje liet opgaan bij hoofdredacteur (en soms-fotograaf) John: kunnen we hier niets mee voor Brothers In Raw?

The Art of Asking

John was zo mogelijk al even enthousiast als ikzelf en we begonnen plannen te smeden. Wie Amanda en haar Art of Asking kent weet dat ze crowdsourcing tot een kunstvorm heeft verheven. In ware AFP-stijl sprak ik dus mijn eigen netwerk aan.

Wie wist er een goede locatie waar we dit idee werkelijkheid konden maken? (Zeker in de huidige situatie geen sinecure want het moest natuurlijk ook corona-proof verlopen.) Hoe kon ik de outfit perfectioneren? Waar kon ik een bloemenwinkel vinden die me, net zoals Amanda in haar levend standbeeld periode, van goedkope bloemen kon voorzien die ze anders niet meer verkocht kregen? Kon ik een drumstel en stokjes lenen om Brian te vertegenwoordigen in de shoot? Er werd duchtig over en weer geWhatsAppt en geMessengered.

The Dresden Dolls

Voor ik verder ga moet ik ook even kaderen hoe ik bij The Dresden Dolls ben uitgekomen en wat ze voor mij betekenen. In de tijden dat het internet nog een redelijk veilige plek was waar je anoniem kon praten met de hele wereld leerde ik een kerel kennen die ik nooit meer ga vergeten. Zijn naam ken ik helaas niet meer, ik ben zelfs niet meer zeker of ik die ooit heb geweten. Hij was in elk geval een grote fan van Nine Inch Nails, net zoals ik. Op een dag kwam hij online op ICQ (yes, I’m that old), laaiend enthousiast. Hij had NIN net live gezien en ze hadden een voorprogramma mee dat hem had omvergeblazen. Hij stuurde me Girl Anachronism door en ik danste van plezier het hele huis door. (Dat durf ik wel al eens te doen als ik mega enthousiast ben over een nummer.)

Tot dat moment voelde ik me altijd een beetje een zonderling. Ik zat nooit in de fijnste klasgroepen op school en er werd gelachen met mijn eclectische muzieksmaak & hoe graag ik las. Hoe anders ik was dan wat voor cool moest doorgaan. En hier was een song en bij uitbreiding een band, die net dat anders zijn verheerlijkten. Het voelde als thuiskomen.

Op 13 mei 2006 mocht ik het dan eindelijk zelf meemaken. Het brute geweld van een optreden van The Dresden Dolls dat meer dan 14 jaar later nog altijd de beste show is die ik ooit gezien heb. Ik schreef er toen op mijn LiveJournal (ja, OUD, IK WEET HET!) het volgende over:

“They played some of their oldies, some songs off of their new CD and a few covers. Such as (among others) an outrageously good version of War Pigs by Black Sabbath, a very powerful version of Amsterdam by Jaques Brel and Tous les Garçons et les Filles by Françoise Hardy. Amanda seemed to want to murder her keyboard. Bashing and kicking onto it, while gently caressing it. The energy onstage was as good as it was frontstage. The Dolls are as much two persons as they are one, which made their set feel almost seamless. Point of all this: Best. Show. Ever.”

Hoe enthousiast het misschien ook klinkt, het doet het optreden totaal geen eer aan. Het stukje dat ik van de gitaar die Brian kapot sloeg aan het einde van de set kon bemachtigen is nog steeds een van mijn meest geliefde bezittingen. Het moest dan ook eerbiedig aan bod komen in de fotoshoot.

Stop Pretending Art is Hard

Fast forward to 7 november 2020. Een warme lentedag middenin de herfst. De dag ook waarop Nine Inch Nails in de Rock & Roll Hall of Fame wordt ingewijd. De hele week daarvoor kreeg ik al Facebook herinneringen van alle AFP optredens die ik in recentere jaren zag. (België staat blijkbaar altijd rond begin november op haar tourplanning.) De symboliek en synchroniciteit ervan is schitterend. The gods of rock smiled upon us.

Doel van de shoot was het reproduceren van een aantal iconische promobeelden van The Dresden Dolls en stills uit de clip van Girl Anachronism. Extra insteek was het expliciet weglaten van Brian, als commentaar op het effect van de coronacrisis op bands. Amanda woont momenteel in Nieuw Zeeland, Brian in de VS. Ze hadden grootse plannen om een nieuw album op te nemen en opnieuw te gaan touren met de band, wat op dit moment dus niet mogelijk is.

Gelukkig hebben ze veel ouder materiaal en brachten ze op 31 oktober ‘Return to Paradise’ uit met beeld en geluid van een optreden uit 2017. (Stay tuned: de review hierover volgt binnenkort.) Leuke kanttekening, een 20 jarig jubileum wordt geassocieerd met porselein, wat perfect past bij hun bandnaam. Alweer een synchronistische toevalligheid die me niet is ontgaan.

Een ‘woordje’ van dank:

Een belangrijk deel van The Art of Asking is ook The Art of Thanking. Daarom duizendmaal dank aan:

Nine Inch Nails om The Dresden Dolls mee te nemen op tour en ervoor te zorgen dat ze op mijn radar verschenen. Bij uitbreiding, de naamloze Britse fan die me Girl Anachronism doorstuurde en mijn wereld op zijn kop zette. I hope one day our paths will cross again!

Amanda Palmer & Brian Viglione die jonge Julie deden inzien dat een beetje gek zijn net te gek is. Dat het juist cool is om the ‘Girl Anachronism’ te zijn. Voor alle teksten die ik meedraag in mijn hart en de nummers die ik ondertussen compleet grijsgedraaid heb. Voor de live momenten die me hebben doen lachen, wenen en brullen van plezier. Amanda bedank ik specifiek voor het boek The Art of Asking dat me op een heel andere manier naar de dingen liet kijken.

Eric van Borrelend & Bruisend Oud en Nieuw Mechelen voor het aanreiken van de locatie en het bemiddelen bij de eigenaar van het kasteel.

Tom van het kasteel Caputsteen die ons gekke idee volkomen ondersteunde en ons toeliet om op zijn prachtige locatie te komen fotograferen.

Beste vriendin Hilary voor de steun en het begrip voor de onophoudelijke spam en voor het lenen van kleren die ik uiteindelijk niet aandeed. ❤

The Rabids: Yannick, Jentof, Senna & Kristof voor het uitlenen van het drumstel. Jentof in het bijzonder om de drum eerst nog te gaan oppikken in de repetitieruimte & Yannick om de eerste geïmproviseerde shoot in het midden van de nacht, die deze labour of love in gang heeft gezet, zo goed in beeld te brengen.

Go 4 Flowers uit Kontich en geweldige collega Lydie voor de mooie bloemen (dan wel niet verslenst zoals Amanda ze kreeg van haar bevriende bloemenwinkel, maar dat siert hen des te meer dat ze geen minderwaardig product willen verkopen.) De bloemetjes hebben de shoot helaas niet overleefd, hoewel ze vooraf uitmuntend mooi waren!

Andere topcollega Carina voor het helpen bedenken van de armwarmers en het aanspreken van haar crowd. Het is dan wel iets anders geworden, maar toch dikke merci!

Last but certainly not least: John Van de Mergel die helemaal meeging in mijn geschift idee en de foto’s zo fantastisch mooi in beeld bracht. Hij mag dan wel bescheiden zijn over zijn fotografiekunsten, laat deze shoot meteen duidelijk maken dat dat verdomme nergens voor nodig is. Merci voor een onvergetelijke (zij het af en toe redelijk pijnlijke) en hilarische dag!

Volg The Dresden Dolls

Ook verschenen op Brothers in Raw

Tenacious D – Time Warp

Dinsdagen zijn mijn kryptoniet, altijd al zo geweest. Combineer dat met het meest duistere jaar in recente geschiedenis en het feit dat de herfst nu wel echt begonnen is nu we omgeschakeld zijn naar het winteruur. Dit alles om mijn extreem melancholiek humeur te kaderen op de desbetreffende dinsdag in kwestie. Ik ben sowieso al helemaal geen ochtendmens, maar deze dinsdag drukte het gewicht van de wereld echt wel op mijn schouders. Bij de laatste broodnodige bakje troost voor ik naar het werk moest vertrekken opende ik Facebook en lachte de allereerste post in mijn feed me toe. De nieuwe cover-single van Tenacious D, waarover al dagen duchtig gespeculeerd werd op basis van wat eyeliner onder de blauwe kijkers van Kyle Gass.

De eerste gitaaraanslag wist me meteen te vertellen wat de gestifte Rocky Horror Picture Show lippen bevestigden. Het was motherfucking Time Warp. Er gleed een brede glimlach over mijn gezicht die de hele dag zou blijven nazinderen, terwijl ik duchtig op en neer wipte op het ritme van deze ongelofelijke catchy tune. Na de eerste luisterbeurt stormde ik richting de trap en schreeuwde ik naar mijn douchende en vooral nietsvermoedende wederhelft “HET IS TIME WARP EN HET IS FUCKING FENOMENAAL”. (Niet voor het eerst overigens dat ik dankzij Tenacious D mijn rustige buurt opschrikte, getuige mijn review van hun passage in Vorst Nationaal eind februari.) “Wat?” kwam er kalm terug. Maar ik was al weer weg. Nog eens luisteren. Er zijn maar weinig dingen die me op zo’n droeve dinsdagochtend gelijk een gek kunnen doen dansen in de keuken, maar deze plaat maakte een soort oerdrang in me los die ik niet kon bedwingen. Niet wou bedwingen ook. “But it’s the pelvic thrust, That really drives you insayayayayayane!” Het zal wel zijn!

De stem van Black is perfect voor het donkere karakter van het bekende nummer uit een van de meest bizarre en fantastische musicals die ik al ooit zag. De uithalen die hij inzet zijn zo mindblowing, dat je Jack’s hoofd bijna mee ziet ontploffen van de inspanning. Hoewel je de eigen muziek van Tenacious D vaak best extreem theatraal kan noemen, is dit veruit het meest epische nummer dat (en misschien zelfs wel de beste plaat die) ze al ooit hebben uitgebracht. (Is dit misschien het nummer waarover ze het hebben in Tribute?) Het doet zelfs het geweldige origineel uit de film een beetje verbleken, dankzij de rauwe en brute energie die The D meer dan ooit uitstraalt.

Tenacious D bracht het nummer uit in het kader van Rock The Vote, voor een keer RockY the Vote hernoemd. Met de zinsnede “it’s just a jump to the LEFT, and not a step to the right!” was het natuurlijk perfect voor de huidige verkiezings-hetze die in de USA aan de gang is. Ik herinner me nog die bewuste novemberdag in 2016 toen elk rationeel mens in ongeloof en wanhoop het hoofd boog bij het zien van de verkiezingsresultaten. Ik troostte me toen met het idee dat dit hopelijk nieuwe Rock Against Bush-achtige muziek zou teweeg brengen. This is the content we need right now. We hebben het verdomme wel verdiend.

PS: Geniet ook van de cameo’s van o.a. Susan Sarandon (die Janet Weiss speelt in de film Rocky Horror uit 1974), George Takei, ex-presidentskandidaten Elisabeth Warren & Pete Buttigieg en nog zoveel anderen.

Ook verschenen op Brothers in Raw

Het favoriete instrument van: Nele Van den Broeck

A quick guide to…
Nele Van den Broeck aka Nele Needs a Holiday is een creatieve wervelwind. Ze schrijft muziek, columns, boeken, theater en musicals. Haar pure eerlijkheid, humor en verdomd catchy tunes maken van haar een force to be reckoned with. Een plezier om live te zien. En de rest, dat vertelt Nele zelf wel!

Als je generaliserende dingen schrijft over ‘men’ en ‘ze’, dat werkt gewoon niet. Ik schrijf altijd over MIJ want dat is altijd het enige gebied waar ik ervaringsdeskundige in ben. En dan blijkt eigenlijk de mensheid uit heel veel mij’s of iks te bestaan.

Hoe en wanneer ben je met muziek begonnen?

Op mijn achtste startte ik muziekschool. Dat was de basis, ik wist hoe de akkoorden in elkaar zaten en hoe ik ze interessanter kon maken. Het heeft wel lang geduurd voor ik mijn stem had gevonden. Toen ik op mijn zestiende zelf teksten begon te schrijven, deed ik vooral na wat ik kende van de radio. Rond mijn 22ste werd ik van school gestuurd en uit mijn toenmalige band (Made in Taiwan) gegooid. Tijdens die ‘loserjaren’ ben ik daarover beginnen schrijven. Als een soort therapie voor mezelf, om mijn grote kwaadheid te kanaliseren. Toen ik die nummers voor een publiek speelde merkte ik dat het werkte, dat ik mensen kon doen lachen. Ik ontdekte dat als ik gewoon schrijf waarover ik wil schrijven, dat zoiets resoneert bij een publiek.

Je teksten zijn heel persoonlijk en specifiek maar tegelijkertijd heel herkenbaar. Hoe verklaar je dat?

Ik geloof echt wel dat het meest persoonlijke het meest universele is. Ik probeer mij kwetsbaar op te stellen en ik denk dat dat veel van mijn luisteraars goed doet. Omdat er toch nog heel veel onder de mat wordt geveegd. Dronkenschap, depressie, niet meer gelukkig zijn in een relatie, gefrustreerd zijn over je carrière, het toxische romantisch ideaalbeeld… Je vergroot het natuurlijk altijd een beetje uit, maar ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn, net over die dingen die ik niet durf te zeggen. Het vanuit andere perspectieven benaderen met mijn heel specifieke eerlijkheid zorgt ervoor dat anderen zich er in kunnen herkennen. Als je generaliserende dingen schrijft over ‘men’ en ‘ze’, dat werkt gewoon niet. Ik schrijf altijd over MIJ want dat is altijd het enige gebied waar ik ervaringsdeskundige in ben. En dan blijkt eigenlijk de mensheid uit heel veel mij’s of iks te bestaan.

Krijg je na een optreden ook vaak reacties van herkenning?

Niet vaak, maar het is wel zalig als mensen iets komen zeggen als ik na een optreden kapot op mijn stoel aan de merchandise zit. Ik ben dan wel echt op want ik geef echt alles op het podium. Het voelt alsof ik mijn levensadem aan dat publiek geef en daarna nog staan praten met mensen voelt vaak als een tweede optreden. Omdat ik niet weet of het oke is dat ik gewoon mezelf ben of dat ze de uitvergrote versie van op het podium willen zien.

Schrik je er soms van dat je muziek zo ver reikt, mensen zo kan raken?

Ik heb massief veel last van imposter syndrome. Je beseft het effect niet omdat fans het niet altijd uitspreken.

Je brengt iets in de wereld en weet eigenlijk niet waar dat terecht komt. Tot ik in mijn Spotify statistieken plots opmerk dat er iemand uit Göteborg op één dag 90 keer naar ‘I’m not famous but I’m free’ heeft geluisterd.

Dan besef je: oei, daar zit iemand met een gelijkaardig probleem.

Over mijn columns hoor ik het wel vaker. Dat is nooit een goed teken als mensen zich er te veel in herkennen. Dan denk ik: ‘Oei, cava?’ (bulderlacht)

Werkt je imposter syndrome dan verlammend?

Niet altijd want een klein beetje imposter syndrome is wat je ervan weerhoudt om een klootzak te zijn. Bij mij is die twijfel de potgrond, een gezonde hoeveelheid ervan is wat je werk beter maakt.

Op dit moment zit ik een wel beetje vast in een ongezonde hoeveelheid twijfel vrees ik. Als artiest begin je soms over jezelf te denken als merk en dat is dodelijk. Mijn artiestennaam heb ik twaalf jaar geleden bedacht en daar ben ik nog altijd onzeker over. Was ik maar geboren met een goede naam als Leonard Cohen, maar nee, Nele Van den Broeck, what the fucking fuck. (lacht) Ik heb nu ook drie verschillende concepten voor een plaat liggen en kom er maar niet uit.

Dat lijkt een luxeprobleem.

Misschien. Ik denk dat ik eens een heel minimalistische plaat wil maken, waar ik mij minder verstop achter humor. De lockdown heeft me veranderd en eigenlijk wil ik die plaat maken omdat ik me nu zo voel. Maar gaan de fans niet boos zijn omdat het niet grappig is, ga ik dan Bob Dylan zijn die elektrisch gaat?

Waarom je koos je uiteindelijk voor de ukelele?

De ukelele koos mij. Ik kreeg er ooit eentje cadeau en ben er verknocht aan geraakt. Het is heel toegankelijk. Ik schrijf mijn nummers wel meestal op piano. Dat is gemakkelijker, want het is overzichtelijker qua akkoorden. Maar het voelt alsof je je brein in twee moet splitsen. Ukelele speel je ook met twee handen, maar toch voelt het meer alsof het door hetzelfde brein wordt bespeeld.

Wat was je mooiste ukelele moment?

Ik speelde ooit een toneelvoorstelling in Wenen gebaseerd op ‘Een klein verhaal van liefde’ van Marit Törnqvist. Ik speelde een meisje dat op een paal zit, met mijn ukelele in de hand. Tijdens de repetities viel een van de boomstammen waaruit de paal was gemaakt op mijn ukelele. Ik ging ermee naar de muziekwinkel in de buurt waar een man hem vlot repareerde. Die man was zo charmant en mooi dat ik ter plekke verliefd werd. We zochten nog een figurant en ik heb hem gevraagd of hij wou meedoen in het stuk. Het enige wat hij moest doen was voorbij lopen, diep in mijn ogen kijken en weer vertrekken. Ik ben daar ZO verliefd op geweest. De allerlaatste voorstelling, vlak voor ik terug vloog naar België, heb ik gezegd dat ik hem na de show niet meer wilde zien. ‘Je komt op, je kijkt diep in mijn ogen en als je weg bent, ben je weg voor altijd.’ En hij ging weg en ik heb hem nooit meer gezien. Maar ik ga hem nooit vergeten.

Ik heb het gevoel dat ik één kernverhaal heb dat ik via allerlei verschillende mediums en genres naar buiten probeer te brengen. Ik schrijf liedjes en columns voor De Standaard waarop mijn boek Halfvolwassen is gebaseerd, ik maak theater, ben bezig aan mijn eerste roman. Voor mij ligt dat allemaal in het verlengde van wat ik doe: dit is mijn verhaal, in welke mogelijke genres kan ik dat vertellen.

Het grote publiek kent je van je passage aan het eind van ‘Man Bijt Hond’, hoe kijk je daar zelf op terug?

Ik weet nog altijd niet of dat me heeft geholpen, of net schade heeft berokkend. Het tv-kijkend publiek is niet noodzakelijk het concertgaand publiek. Ik kreeg wel wat aanbiedingen om met mijn ukelele bedrijfsfeestjes te gaan opleuken en heb zo wat centen verdiend. Mijn band ‘Nele Needs a Holiday’ bestond al veel langer, maar dat ukelele-meisje heeft meer bereik gehad en schiep een bepaalde verwachting. Na mijn optredens kreeg ik dan opmerkingen van mensen die me op tv hadden gezien. ‘Toch spijtig dat je niet in het Nederlands zingt’. En ‘die drum staat wel wat luid’ of ‘Ik vond dat ukelele meisje op tv toch leuker’. Mijn band is in het Engels, en daar is een drum bij. Deal with it. Het was moeilijk om uit dat hokje te ontsnappen.

Je muziek is anders wel moeilijk in een vakje te steken, hoe zou je het zelf omschrijven?

Het heeft eigenlijk geen muzikaal genre, het is eerder een universum dat heel erg om de tekst draait. Ik begin altijd met een zin die in mijn hoofd komt gevallen. ‘When I drink, I always think that I’m Beyonce’. ‘I love you but I Google other people’. Dan begin ik clusters tekst te schrijven en pas daarna zet ik daar muziek onder die past bij het gevoel.

Je muziek neigt wel naar kleinkunst, een verhaal vertellen met muziek als drager.

Fuck kleinkunst, ik maak grote kunst! (lacht)

Ik interviewde ooit Zjef Vanuytsel en die had ook een grondige hekel aan dat woord. Hij omschreef zichzelf als singer-songwriter.

In principe klopt het wel, maar die term opent weer een heel universum aan muziek waar ik mezelf niet in kan terug vinden. Er is eigenlijk geen goed woord voor in het Nederlands. Liedsmid, troubadour, minstreel? Dan zal ik misschien wel mijn tamboerijn moeten bovenhalen of belletjes aan mijn enkel hangen. (Lacht uitbundig)

Ik heb het gevoel dat ik één kernverhaal heb dat ik via allerlei verschillende mediums en genres naar buiten probeer te brengen. Ik schrijf liedjes en columns voor De Standaard waarop mijn boek Halfvolwassen is gebaseerd, ik maak theater, ben bezig aan mijn eerste roman. Voor mij ligt dat allemaal in het verlengde van wat ik doe: dit is mijn verhaal, in welke mogelijke genres kan ik dat vertellen.

Je voelt je in elk geval meer schrijver dan muzikant?

Ja, mijn job is schrijven. Ik vind het altijd moeilijk mezelf te omschrijven als muzikant. Mijn primaire taal is de tekst, en de muziek is een middel om die woorden te verduidelijken of om een publiek nog meer te raken. En soms werkt een tekst gewoon beter op muziek, door een akkoordwisseling krijgt een woord plots een heel andere lading. De tekst bepaalt wat voor nummer het wordt. Ik probeer wel om mezelf altijd te blijven uitdagen met de arrangementen, het altijd interessanter maken, maar dat kost me tijd want het is niet mijn comfort zone.

Op zich dan wel handig dat je niet vasthangt aan een genre.

Ja en nee. Een metal- of raggaeband gaat sneller zijn publiek vinden op een specifiek festival. Ik worstel daar nog altijd mee, het is misschien daarmee ook dat ik onverkoopbaar ben. (lacht uitbundig) Het duurt lang om optreden per optreden, soms optredens voor 20 man, persoon per persoon te overtuigen van je muziek. Da’s een ellenlang proces waar ik al meer dan 10 jaar mee bezig ben en ik ben moe-hoe-hoe-hoe. (lacht)

Het lijkt me wel verschrikkelijk saai om steeds in hetzelfde vakje te zitten. Ik zou het gevoel hebben dat ik telkens hetzelfde album uitbreng, dat voelt als artistieke zelfmoord. Fuck dat, je doet als artiest toch wat je wil? Ik moet er wel bijzeggen, ik ben niet rijk he. Als ik morgen een Nederlandstalige kleinkunstplaat uitbreng, word ik misschien wel op de radio gedraaid. Dan kan ik in alle culturele centra gaan spelen en dat zou mijn financiële situatie behoorlijk verhelpen, maar op dit moment zegt mij dat gewoon niets.

Hoe pak je het dan wel aan?

Ik heb nu een crowdfunding-campagne opgezet die 12.000 euro heeft opgebracht. Daar kan ik nu mijn volgende plaat mee betalen, als ik spaarzaam ben. Er kwamen donaties uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, plekken waar mensen die mij ooit gezien hebben mij zijn blijven volgen en steunen. Er gebeurt dus wel iets maar dat is klein en het duurt gewoon heel lang. Ik heb geen platenfirma achter mij die er geld en mensen tegenaan gooit he. Maar goed, ik hoef geen Sportpaleis te vullen. Wat ik wil is door Europa toeren voor 300 muziekfans per stad.

Ik moet oppassen voor mezelf en niet alles alleen wil doen. Maar ik doe het zo graag dat ik het zelfs zou doen zelfs al moet ik er geld en tijd en mijn gezondheid bij opleggen.

Wat was je favoriete project van de afgelopen jaren?

Mijn twee platen. (It’s my Party en Love Yeah) Opnemen in de studio en daarna mijn videoclips inblikken, dat is het liefste wat ik doe. De beste momenten zijn die waar ik kan samenwerken met een team dat mij beter maakt. Dat was zo voor beide platen waar ik geweldige producers had. Dat er iemand is die heel zijn arsenaal aan talent tot jouw beschikking stelt, zodat je eigen arsenaal aan talent het best tot zijn recht komt, dat is fantastisch. Je bent ook eindelijk eens niet alleen aan het werken. Het moeilijkste is eigenlijk als ik er helemaal alleen voor sta.

Bijzonder ook dat je voor elk van je nummers een clip maakt.

Chance dat ik geen kinderen heb om geld aan uit te geven! (lacht) Dat hoort er voor mij ook bij. Het is misschien ook wel een klein beetje een neurotische trek, want als ik voor acht nummers een clip heb, ga ik voor alle tien een clip maken. Het is ook zo tof om te doen! Je komt toe, wordt geschminkt, krijgt een kostuum en je moet zelfs je tekst niet uit het hoofd leren, want die ken je al.

De mensen met wie ik aan zo’n project begin zijn ook zo enorm getalenteerd. Het is voor hen geen job, geen loon want ik kan ze niet zoveel betalen, maar ze geloven in mij. We filmen die clips ook wanneer het voor hen lukt, ik heb niet het budget om te zeggen ‘ik wil binnen twee weken filmen’. Het is meer van ‘alleen als ge zin hebt, anders moet je het niet doen. Heb je het wat te druk? Dan doen we het binnen twee maand wel.’

De afgelopen jaren iets gedaan waar je nooit meer aan gaat beginnen?

Ja, de musical die ik schreef voor Big in Belgium op Edinburgh Fringe festival. Niet omdat het geen positieve ervaring was, want ik ben enorm trots op dat project en wil nog altijd een plaat maken met die nummers. Ik heb op 6 maanden nummers en arrangementen geschreven, veel te weinig budget bij elkaar gezocht, een ploeg samengesteld, castings gedaan en beginnen repeteren. Na de try-outs is het dan een maand lang elke avond spelen. Ik ben er onderdoor gegaan. Ook al omdat je ergens wel hoopt dat je daar ontdekt gaat worden en wanneer dat niet gebeurt is dat teleurstellend.

Welke levensles heb je er uit gepuurd?

Volgende keer ik zo’n gigantisch project start, doe ik dat jaren op voorhand, met voldoende budget en mensen om mij productioneel te steunen. Ik heb uit mijn eigen zak betaald voor die musical, en ben daar geld aan verloren. Daarom ook de crowdfunding voor de volgende plaat, ik ga zien dat ik rondkom met dat budget. En als dat dan blijkt maar een EP te zijn, dan is het zo. Ik moet oppassen voor mezelf en niet alles alleen wil doen. Maar ik doe het zo graag dat ik het zelfs zou doen zelfs al moet ik er geld en tijd en mijn gezondheid bij opleggen.

Mag je het wel zo graag willen?

Ja, er is ook zoveel snobisme in de muziek, je mag het eigenlijk niet willen. Mensen die alleen maar obscure dingen tof vinden en een soort van exclusiviteitscontract met een artiest willen van ‘jij mag niet populair worden want dan ben ik niet meer cool meer omdat ik je ken’. Mijn gimmick ‘ik wil beroemd worden’ is ook een soort tegenreactie tegen artiesten die doen of ze gewoon maar een beetje aan het fluisteren zijn op hun zolder.

Die dan zeggen ‘ik maak gewoon muziek voor mezelf’ maar dan wel een budget van 200.000 promo hebben. Om er zeker voor te zorgen dat iedereen hun gefluister gehoord heeft. Ik lach soms ook eens op een bandfoto, sommige bands kijken zo grauw. Terwijl ik wel degene ben met de depressie, he! (fel, lachend)

Je schrijft muziek, boeken, columns, musicals en theater. Hoe krijg je dat allemaal ingepland?

Ik zeg altijd ik heb geen job maar ik heb werk genoeg. Theater is ongelofelijk rigide en ligt twee jaar op voorhand vast. In het clubcircuit kan je een half jaar op voorhand nog een tour plannen. Dus ik maak en speel muziek wanneer ik geen theaterwerk heb en schrijven doe ik wanneer het past. Soms in de bus, soms backstage.

Hoe anders schrijf je voor die verschillende mediums?

Een nummer en een column zijn sprints, als ik genoeg inspiratie heb dan kan ik dat op een dag schrijven. Een theatertekst of de roman waar ik nu aan bezig ben is iets heel anders. Dat is een marathon, het moeilijkste is om het idee niet beu te worden voor het af is. Maar dan gebeurt er weer iets dat je kan verwerken en is er weer brandstof.

Je zegt dat je jezelf ziet opgroeien in je boek Halfvolwassen. Hoe anders kijk jij naar de dingen als dertiger dan toen je in de twintig was?

Ik ging nooit een huis kopen en als een coole cityhopper leven. Ik heb dat gedaan, ik kan dat niet. Uit een koffer leven breekt je. Recent kocht ik een appartement. Ja, zestienjarige Nele, ben ik nu minder cool? Fuck it, ik leef mijn leven niet om cool te zijn. Als ik kapot ga aan cool, dan ben ik het liever niet. Ik leer leven met mijn eigen beperkingen, ook al is dat hard. En aan mezelf toegeven dat ik moe ben en het niet GAAT. Dat blijft een strijd maar daar ben ik al beter in geworden.

Nog andere projecten aan de horizon?

Samen met actrice Sofie Palmers ben ik een voorstelling aan het maken. Het gaat over alles wat we als artiest in de coulissen laten. Puur autobiografisch, veel te eerlijk maar kan er goed mijn ei in kwijt. Dat is ook tof, samen schrijven en iemand om mee te wenen als je geen subsidie hebt gekregen. (lacht)

En wat doe je als je niet aan het optreden, schrijven, musiceren bent?

Het enige dat mij ontspant, borduren! Borduren om niet zot te worden. Ik moest echt iets vinden waar ik slecht in was, waar ik mij op geen enkele manier in moest bewijzen. Wat ook geen economisch verhaal is, waar ik geen geld mee moet verdienen. Dan ligt er geen druk op en vermijd ik imposter syndrome.

Volg Nele Van den Broeck:

De Roma

Een zaal met een ziel verweeft zich met de performance die je daar beleeft. De klanken blijven er nog lang nagalmen in de herinnering van de toehoorder. Er zijn zalen waar ik een even grote band mee heb als met de muziek die er speelde. Ze zijn het dak waaronder je hele avonden bent weggevoerd, ver van de wereld daarbuiten. Ze spelen een belangrijke bijrol al je muzikale souvenirs die je daar verzamelt en koestert, om ze af en toe nog eens te laten sprankelen in je gedachten. De Roma in Antwerpen voegt daar zelf nog een laagje aan toe. Bovenop alle herinneringen die ik er zelf compileerde, voel je er de geschiedenis doorschemeren.

De zaal zelf is een architecturale parel, die met veel zorg en liefde in ere is hersteld. Ik kijk er elke keer nog mijn ogen uit. Je waant jezelf opnieuw in de roaring twenties in dit schitterend stuk Belgisch erfgoed. De kers op de taart is het podium dat nog steeds het kader bevat van het vroegere grote scherm. Het geeft een dramatische en filmische bijklank aan elk optreden.

Als de muren er konden spreken, vertelden ze over de hoogdagen van de film waar bezoekers in hun mooiste plunje de filmgoden kwamen aanschouwen. Of over de optredens die er later de hoofdrol speelden. Misschien spreken ze over de stilte tussendoor, het afbladerend behangpapier en het verval. Over de stilte die er veel te lang bleef hangen, nadat de zaal in 1982 sloot. Vol trots zouden ze je vertellen over de dag waarop een klein leger vrijwilligers eindelijk begon aan de heropbouw.

Diezelfde vrijwilligerswerking maakt van De Roma eens te meer een zaal als geen ander. Waar ik in andere venues vaak loopt te morren over de kost van de vestiaire, leg ik met plezier een viervoud van dat eerste bedrag in het vrije bijdrage mandje van deze zaal. Je voelt het plezier en de passie van iedereen die voor en achter de schermen bezig is om iedereen een fijne tijd te bezorgen. En of dat nu tijdens een dansnamiddag voor senioren is, of net tijdens een ruig rockoptreden, ze heten iedereen met een welgemeende glimlach welkom.

Ook aan de programmatie zie je dat De Roma een zaal is als geen ander. Een boeiende mengelmoes van alle stijlen en genres. Het is veel meer dan een venue. Het is een plek waar mensen samenkomen, in alle betekenissen van het woord. De Roma, die is van ons!

Aanrader: bekijk de docu ‘De Roma is van Ons’ van Lies Van der Auwera waar je een aantal van hun topvrijwilligers ontmoet en ontdekt wat deze zaal zo bijzonder maakt

Ook verschenen op Brothers in Raw

Live! SONS (De Roma)

We schrijven 2018. Het was zover. Ik voelde me oud en out of touch. Ik was zo ontgoocheld in de muziek op de radio dat ik me Grandpa Simpson begon te voelen. (I used to be with ‘it’, but then they changed what ‘it’ was. Now what I’m with isn’t ‘it’ anymore and what’s ‘it’ seems weird and scary. It’ll happen to you!) StuBru blèrde vrolijk popmuziek alsof dat altijd hun ding was geweest. Hun nieuwe lichting 2017 leverde ons nog het kwelend konijn dat zichzelf de nieuwe Jeff Buckley doopte. (Spoiler alert: de echte Jeff draaide zich om in zijn graf en deed snel oordopjes in.) In 2018 was er terug licht aan de einder. Toen bracht de lichting ons SONS. Het volume van StuBru knalde plots weer vrolijk hard de hoogte in.

We schrijven eind 2019 en staan in de Roma. Psych 44 opent de avond en warmt onze trommelvliezen al op voor wat er ons nog te wachten staat. Het publiek geniet zichtbaar van hun heavy en ritmische stonerrock. Elk nummer op zich staat als een dijk. Alleen heb ik, net zoals vaak met stonerrock, het gevoel dat er weinig variatie in zit. Hard, leuk en gaan, maar vooral nog even wachten op SONS.

Wanneer SONS het podium betreden moet ik terugdenken aan een passage uit ‘Life’ van Keith Richards. Richards zegt er tegen John Lennon: ‘You wear your guitar too high. It’s not a violin. No wonder you don’t swing. No wonder you can rock, but not roll.’ De bassist van SONS draagt zijn gitaar bijna tegen zijn nek, de gitaristen bespelen hun exemplaar niet veel lager. Ik kan u zeggen, Keith was full of shit. Als de Beatles al niet roll’den, bewijzen SONS wel dat de roll niet in de vrijheid van spelen zit. De vier vormen een belachelijk dansbare wall of sound die ze heel het optreden vasthouden. Alles moet kapot! Het voelt bijna als heiligschennis in een prachtige art deco zaal als de Roma. De brutale kracht die van het podium barst verspreidt zich als een virus en zorgt voor een schokgolf bij de toehoorders.

De muzikanten voeren een energetisch gevecht met hun instrumenten en verliezen zich volkomen in hun muziek. Niet te veel geleuter in bindteksten tussendoor, gewoon gaan. De hevige opzwepende drum bezweert de loeihard snijdende gitaren. Doorheen al dat rumoer zou een mens nog vergeten vermelden dat verdomd goede muzikanten zijn. Slimme gasten ook die simpele riffs voor zich laten werken en veel meer van minder maken. Tijdens Ricochet krijgen ze jong en oud in het publiek even op de knieën om daarna weer uitgelaten te exploderen wanneer het nummer zijn climax bereikt. Zelfs chronische gewrichtspijnen worden even vergeten het bijzijn van de SONS. Bewijs genoeg dat deze vier Oost-Vlaamse toptalenten de moeite zijn om een avondje voor vrij te houden!

SONS – Donderdag 12 december 2019, De Roma antwerpen


Ook verschenen op Brothers in Raw

2020, een rotjaar vol muzikale hoogtepunten

Eind 2019 was ik vol verwachting een druk jaar van optredens aan het plannen, overladen met muzikale hoogtepunten. De eerste dat ik Seasick Steve live zou zien, die ik daarvoor altijd leek te missen als hij in het land was. In mei dan Punk in Drublic op de agenda, met bands van punk label Fat Wreck Chords. Het enige echte Music & Beer Festival van NOFX-frontman Fat Mike, waarvan ik al JAREN aan het hopen was dat het eindelijk ook eens in België zou landen. (Wat een regelrechte schande ook dat ze ons, bierland bij uitstek, tot nog toe over het hoofd hadden gezien.) Ik zou er voor de zoveelste keer van NOFX en Me First and The Gimme Gimmes (onder vele anderen) gaan genieten. Verder hopen (of eerder dromen misschien) dat ook The Vandals, een andere band op mijn bucket list, daar zouden aansluiten, gezien ze op dat moment in Europa toerden. De Lokerse Feesten met Sum 41, Bad Religion & Flogging Molly op de kalender. Daarnaast nog een hoop kleine en grote optredens om naar uit te kijken tussendoor. Ik was ook enthousiast dat ik ze allemaal mocht reviewen, want ik was net voor dit fameuze magazine beginnen schrijven.

Ik was er zo zeker van, want 2019 was geweldig geëindigd met de passage van Amanda Palmer. Eerst solo in De Roma en daarna in het Speelgoedmuseum met man & kind mezelf als deskundig gids. Die twee dagen waren ZO een rollercoaster van emoties en staan in mijn geheugen gegrift.

Biggest regret? Dat ik tegen Neil Gaiman op geen énkel moment verteld heb dat hij een van mijn favoriete auteurs is. En maar bleef zeggen wat een fantastisch schrijver Terry Pratchett is. (n.v.d.r. De co-auteur van Good Omens.)

Ik riep dus naar iedereen die het wilde horen wat een fantastisch muziekjaar 2020 beloofde te worden. Tja. Nu, hoewel de teleurstelling vanaf maart groot was, was het zeker geen verloren jaar en heb ik toch een aantal schitterende muzikale hoogtepunten mogen noteren. Zo mocht ik onverwacht, net voor er sprake was van lockdown, nog snel Tenacious D van mijn lijstje afvinken.

Duizend maal dank aan Emily Parry om de accreditatie rond te krijgen.

Fotograaf van dienst Peter Verstraeten maakte het voor mij een extra bangelijke ervaring door mij vakkundig langs de deinende massa te loodsen, waardoor ik uiteindelijk front and center op de derde rij belandde.

Er was nog zelfs nog meer Tenacious D lekkers in het verschiet met de geweldige Time Warp cover die ze begin november op de wereld loslieten.

Vanaf maart werd het dan heel stil. Gelukkig werd het gemis van Punk in Drublic vanaf mei al een beetje goed gemaakt dankzij enkele Facebook-lives van front-Gimme Spike Slawson. Bovendien staat zaterdag 12 december rood omcirkeld in mijn agenda voor The Gimmes Holiday Spectacular.

In september mocht ik dan Nele Van den Broeck, aka Nele Needs a Holiday gaan interviewen. Het was al van mijn studententijd geleden dat ik nog een echt interview afnam en dat was altijd al mijn meest favoriete schrijfopdracht. Het was niet enkel fijn omdat ik de oude liefde voor interview en portretfotografie onder het stof mocht uithalen. Het was ook een louterende ervaring omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik met mijn ‘sister from another mister’ aan het praten was. Die paar uurtjes in gesprek hebben mij bakken energie gegeven.

Dan volgde er nog de ‘Stop Pretending Art is Hard’ fotoshoot, geïnspireerd door een van mijn all time favourite bands The Dresden Dolls. Ik moest er zwaar voor uit mijn comfort zone komen, want ik haat het eigenlijk om gefotografeerd te worden. Al moet ik zeggen dat mijn ervaring met poseren gelukkig de afgelopen jaren al wat aangescherpt is dankzij mijn job in het Speelgoedmuseum, waar ik al eens moet lachen naar de lens van de pers. Het hielp ook dat ik de oerkracht van La Palmer door mijn aderen voelde suizen die dag, mede dankzij de synchroniciteit waarmee alles op zijn plooi viel voor de shoot. Het was een zalig avontuur.

Nog meer Amanda Palmer was er eerst met het uitbrengen van het optreden van The Dresden Dolls uit 2017. (Niet te vergeten, die review komt er nog altijd aan!) Een ander hoogtepunt was haar livestream optreden vanuit het virusvrije Nieuw Zeeland. Ik werd meteen terug gekatapulteerd naar de sfeer en het gevoel van haar optreden in september 2019 in De Roma. Zij het dan dat ik het deze keer in mijn onesie in de zetel, onder mijn dekentje en met mijn kat tegen me aan geknuffeld mocht meemaken. Een bijzondere belevenis, zo in de vroege ochtenduren op een zonnige zaterdag.

Corona heeft veel om zeep geholpen, akkoord, maar heeft er ook voor gezorgd dat ik eindelijk mijn cd-verzameling & playlists uitrommelde en nog eens actief op zoek ging naar ‘nieuwe’ muziek. Het zorgde ook voor creativiteit in tijden van lacune. Artiesten en bands die ons via het internet en desnoods vanuit hun eigen woonkamer, toch wat live muziek bezorgden. Evengoed zorgde het er ook voor dat video conferencing fantasievol werd gebruikt. Bijvoorbeeld voor het uitwerken van een livestream versie van de musical The Rocky Horror Show met verschillende bekende bands en acteurs, waaronder de originele Dr. Frank-N-Furter, Tim Curry, in de hoofdrol.

Er waren ook hilarische collabs zoals deze van Jimmy Fallon, The Roots & Sting waarbij ze op huisgemaakte instrumenten ‘Don’t Stand So Close To Me’ coverden.

Of deze video barstensvol engelenstemmen van The One Voice Children’s Choir die vanuit quarantaine de wereld een hart onder de riem staken met hun cover van ‘Memories’ van Maroon 5. (Ok, niet meteen een band of nummer dat je hier zou verwachten, maar het eindresultaat was toch wel een van mijn kippenvel-momentjes dit jaar.)

Kortom: ja het was een kutjaar in muziek en dan al zeker voor muzikanten en artiesten die het sowieso niet altijd makkelijk hebben om rond te komen. My heart goes out to them en ik hoop dat er snel verandering mag komen. Tegelijkertijd hebben we wel gezien hoe we, zelfs wanneer we niet fysiek bij elkaar kunnen zijn, toch met een aantal omwegen kort bij elkaar kunnen komen. Als we iets meenemen, laat het dan vooral dat zijn!

Ook verschenen op Brothers in Raw

Create a website or blog at

Up ↑