So, I have been hinting at this so-called review in a fewpostsnow. I labelled it a concert review, but it has turned into so much more than that. It’s an ode to music, punk spirit, purple people and community. My notes started off in Dutch, but then quickly veered into English because of all of the people who touched the experience. (I’m sorry if this is confusing, but this is just how my mind works.)
Plus there’s another part to Gogol Bordello that isn’t even about the music or the people but is highly relevant in the world right now. By this I mean their activism and support for Ukraine. (I will definitely touch on that , but will probably have to expand on that subject in yet another post because there is just SO much to tell).So in saying all this, English makes my little voice louder, and that can amplify their message too. So there. Another three parter. Plus a Fourth. Which will really be the Fifth. (Hey, did I just declare a triology in five parts. Speaking of kindred spirits, I mean!)
Yes, this song again. I know they have others. Bear with me.
We’ll start at the beginning and that is long before the concert even started. Actually, The Devil Makes Three were probably not even back on their tour bus yet, after an exhilarating performance at De Casino. Was walking to the car, drunk on music and experiences, as usual after a show. I was so happy about my night with the Three and SO looking forward to the show I will eventually start to describe. (I promise.) Then out of the corner of my eye, I saw this beautiful human walking ahead of us.
The Purple People energy is high in this picture!
I caught up with him and possibly yelled at him: ‘DO YOU KNOW GOGOL BORDELLO!’ (Yes, it was a question, but not framed as one.)
He didn’t seem frightened or taken aback by this sudden attack on his way to the station.
No, he in fact did not know what a Gogol Bordello was. He in fact had known what a Devil Makes Three was for THREE YEARS before seeing them that night.
It was his mom who recommended he see this show. HIS FIRST EVER MUSIC SHOW Y’ALL. Because of all the bullshit that caused the lockdowns and the annus horribilis 2020 that set everything in motion. The year I had to put reviewing on hold, even though I had only started a few months earlier. The day I thought of my first Polexia Miller post. Two days before the birth of the actual idea behind it. That day was the day he saw the show of the band he had loved deeply for years. I can SO relate to that.
In my adrenaline filled excitement I either forgot to ask for his real name, or forgot to remember it. (BUT my brain DID have the forethought to ask for his Insta so I just sent him a frantic message. Second time I had to do this in a week. No wait, third! Anyway, it’s Noah, HI NOAH! ) It’s all good, who needs real names when we’re already 100% on the same-energy level and already planning drinks?
Now. We’ve finally arrived. The wait is finally over. It is Saturday. It is time to mix among the Purple People. I am BURSTING to the core. So much so that I have to throw myself out of the car about a 10 minute walk from de Roma in Antwerp, because we HAD BEEN LOOKING FOR PARKING FOR 45 MINUTES. We had already missed the opener, I was starting to get really anxious, so I gave myself a breather. Shit. My partner in crime, still driving the car hopelessly around, had the tickets. SO CLOSE. Okay, don’t panic. He sent them. NO, it’s SONS! (Though I wouldn’t mind going back, I am just here for a different sort of mayhem today.)
After another frantic, and probably not so nice (sorry, I was really overwhelmed) call, I get the right tickets. I walk in awkwardly and finally find a place to sit (also awkwardly). But who do I spot with my kaleidoscopic eye, but yet another kindred spirit!
Julie + her spirit person and outfit inspirator: Regula ‘Queen of Baking’ Ysewijn.
Of COURSE she is a Purple Person. A true free spirit, who brings colour and beauty into this world. I am by no means a Master Baker, but I am in absolute love with both the UK & Flemish version of The Bake Off. (It used to have Sandi Toksvig before she grew tired of merengues.Now she’s on one of my other favourites QI. But I digress)
So seeing the Queen of Baking (and fashion) there, after my mini freak out, (you probably can’t tell, but I had been crying just seconds before.) felt like the best possible omen. (Spoiler – because this is getting long- IT WAS!)
Gogol Bordello @ De Roma | Photo : Mathias Verschueren – June 3rd 2023
We made it. Part two will ACTUALLY contain a written record of the ACTUAL performance. Pinky promise. (I think you may have just witnessed the birth of a new hyperfixation.) Spoiler?
During show selfie up the top of the stairs at de Roma. Sweating and smiling. (THE sign of good music!)
The end. For NOW!
Huge thanks to de Roma for the beautiful professional shots I get to use. Huisfotograaf Mathias Verschueren en Jef: <3!
GOGOL BORDELLO – Saturday June 3rd 2023, De Roma Antwerpen
Ik ben een vrouw van vele woorden. (Vraag maar aan wie me kent, of kijk hier gerust even rond.) Vandaag even niet. (Geloof me niet, het zijn er uiteindelijk toch wat meer woorden geworden. Had je iets anders verwacht hier?)
Enerzijds heb ik mezelf verplicht eens twee dagen letterlijk plat te rusten en geen ellelange stukken te beginnen waarin ik me helemaal ga verliezen. (*Kuch* Gogol Bordello *kuch*) Iets van uw grenzen kennen en respecteren.
Anderzijds omdat ik gisteren een grens genegeerd heb om toch maar deze The All Star Wedding Band te kunnen zien. Mijn lichaam vertelde me dat ik eigenlijk niet NOG een avond vol enthousiast rondspringen en brullen aankon. Goh, technisch gezien waar, want mijn verplichte rust vandaag is niet zo moeilijk vol te houden gezien mijn lijf als lood voelt en toch niet veel meer kan (en wil) dan liggen. (Sent to you van uit mijn geweldige tuinstoel!) En mijn stem ligt nog ergens in Poederlee. Wat er dan nog van overbleef na Antwerpen en Sint-Niklaas alleszins. En niet dat ik die hier nodig heb eigenlijk.
Maar dan krijg ik dit schitterende beeld doorgestuurd, dat van me werd gemaakt tijdens de set van The All Star Wedding Band op HeggeRock. Dit is Polexia Miller in levende lijve in 1 beeld. De foto vertelt het verhaal en verder hoef ik er eigenlijk niet teveel woorden aan moet vuilmaken. (De woorden tot hier tellen dus al niet he!) Here goes:
The All Star Wedding band is een coverband van Me First and The Gimme Gimmes. Meer nog, ze gaan verder waar MFaTGG begon en trekken hun eigen lijn in fijne eigenzinnige covers. Ze spelen de platen die jij kent, je moeder, je grootmoeder en zelfs je tiener (en misschien de kleintjes ook als #likeme ze al gecovered hebben.)
Het is altijd een FEEST. (Zie foto) Plus, je geniet er jaren van na, want ik denk dat eindelijk alle confetti had gevonden die we meebrachten sinds de laatste keer we ze zagen eind 2021. (Zie foto)
Die keer in 2021 gebeurde er overigens iets speciaals. In mijn grootste fantasie vroeg de zanger van ofwel Me First and the Gimme Gimmes of die van The All Star Wedding Band me mee op het podium, want ik ken zo goed als elk nummer in alle richtingen. En die keer gebeurde dat dus, he! Ik riep enthousiast en met een al compleet kapotgezongen stem dat ze O Sole Mio moesten spelen. Deden ze, maar alleen als ik mee deed. Challenge accepted!
Deze keer mocht ik de Olivia Newton John parts van Summer Nights meebrullen! (Helaas was mijn fantastische fotograaf van dienst op dat moment ook te afgeleid om hier beelden van te maken.) Dus, moet ik nog meer zeggen? Misschien dit:
Mark is Knap!
Zie ze genieten met haar drumstokje!
Oh, en aan bangelijke zanger Tom: onderstaande is waarom ik zeker wél de tekst kende. Of hoe één man een generatie tienermeisjes met een onrealistisch (maar hartverwarmend) beeld van liefdesbetuigingen opzadelde.
Verder alleen nog: GAAT DAT ZIEN! Ze komen naar zowat elk dorp in België. Ik ben alvast duchtig data in mijn agenda aan het markeren!
Deze reportage in drie delen is iets waar ik al even op broed. Ergens tussen de zeven en twee maanden ofzo. Ik moest er eerst iets anders uitkrijgen voor het allemaal een logisch gevolg van elkaar werd. En natuurlijk wachten op het laatste deel uit de trilogie voor ik ze kon schrijven.
Geniet van deel een, op een van mijn meest favoriete plekken van de wereld. De rest van het verhaal? Hier zijn Deel 1 en Deel 2.
Part 3: Pete Bernhard als een van The Devil Makes Three LAST STOP: De Casino, Sint Niklaas – 1 juni 2023
The Devil Makes Three @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Ok, nu moet ik proberen iets te maken van de notities van het optreden van The Devil Makes Three. Een kleine opgave, want het is weer een complete chaos van (halve) woorden en (half afgemaakte) gedachten. Ik ga er gewoon een ding van maken en bij elke reportage de slechtste/beste stukken copy pasten en in een lijstje te gieten. Ik noem het: een deel van mijn charme.
In de gevleugelde woorden van dit fantastische drietal: “If you wanna do wrong, do wrong right.” Hierbij: The Devil Makes Three, als beschreven door enthousiast persoon die niet goed kan typen zonder fouten tijdens het dansen:
Ode aan de banjo:
Banjosolo
Banjosolos!
Morher did bes she could done good banjolo, wie had er van 10j Julie gedacht dat ze zou gaan voo banjosolos (auto Johnny cas)
Cooper McBean (en zijn banjo) @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Bon, ik had het dus wel voor de banjo van Cooper McBean. Heel, heel, heel hard. Banjolo hard! (Nieuwe catchphrase, check!) Maar ik heb ook gewoon iets met bepaalde instrumenten. Ik wist nog niet dat ik het had met banjo’s. Altijd wel een leuk geluid gevonden, maar sinds dit optreden is het een absolute favoriet geworden. Wat die man met dat ronde ding deed was onbeschrijflijk. Zie bovenstaande BANJO lijstje als klinkend bewijs. Tienjarige Julie zou me trouwens ZO oncool vinden. Maar dat kind wist nu eens NIKS van muziek.
Hier het nummer dat ik in het laatste puntje vaag en vol spelfouten probeer te omschrijven, overigens.
Over de instrumenten gesproken. Relatief nieuwe aanwinst MorganEve Swain (2020 was ergens gisteren toch, in muziektermen?) en haar schitterende contrabas. Net een van de instrumenten die ik zou inkaderen, als er dan niet nooit meer geluid uit kwam. Kijk, bas is altijd al cool. Contrabas geeft een volle klank en heel andere sfeer die perfect aansluit bij de sound van deze muziek. Of zoals in het (deze keer verrassend leesbaar) noteerde: “Omg cello bas is het meest sexy instrument, sorry saxofoon” en “Heerlijke bassiste”.
MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Ik vind het overigens heerlijk om een relatief ‘klassiek’ instrument in een andere setting te zien. De blazers in Ska-sound van The Rabids, de viool bij Gogol Bordello, een vleugelpiano die bijna als percussie wordt gebruikt door Amanda Palmer. (Bij The Dresden Dolls speelt ze op een elektrische versie, maar heb me al vaak afgevraagd hoe de vleugel in die context zou passen.) MorganEve bespeelt haar contrabas alsof het een extensie is van haar ledematen en dat is zo mooi om te zien.
Pete Bernhard en MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Pete Bernhard en MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Ik lees verder: “All hell to the greatest esales/oh hell.” WAT? Waar wou ik daar nu weer mee naartoe? Ah, misschien weer een nummer. Ahja. Maar dus geen hell , noch esales (al snap ik dat mijn brein of autocorrect die fout maakte gezien mijn verleden op een klantendienst.) Het was: “all hail, all hail, to the greatest of sales” uit onderstaande:
All hail – Live! (Hier nog met ex-contrabassiste Lucia Turino.)
Soms slaagde ik er wel in om het nummer (alleszins enigszins) juist te benoemen.
Haleluh? Heerlijk!
Jubilieeeeeee (There will be a Jubilee, n.v.d.r.)
Graveyard of dreams (The Graveyard, n.v.d.r.)
“Twee keyhole guitars omg hartjes” schrijft enthousiaste muziekinstrumenten-leek Julie op bij het zien van volgend beeld. Ondertussen heb ik het eens opgezocht, in plaats van het kind zomaar een naam te geven, en het zijn dus archtop gitaren. (Anders dan deze van Clyde McGee overigens want dat is dan weer een resonator of dobro gitaar. The more you know!) Hoe ze dan ook officieel mogen heten, elke keer ik keyholes zie ben ik al verkocht. (Ook al hebben ze een heel andere sound. Maar ik ben niet kieskeurig, ik hoor het beide gewoon graag.)
Cooper McBean en Pete Bernhard @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Had ik nog puntjes? Het zal wel zijn!
Jammy guitar links solootje (Ik vermoed dat ik bedoelde dat Cooper zijn banjo inruilde voor de archtop, zijn naam niet meer wist en het dan heb aangeduid als de linkse gitaar. Ik geef mezelf punten voor het goede gebruik van links. Tenzij je natuurlijk van achter hen aan het kijken was, dat spreekt.)
Eigenzinnige versie bekendste (Kijk, ik ben slecht in titels, maar ik vermoed dat ik hier onderstaande bedoelde. Ik kan ook niet garanderen dat het voor mij bekendste nummer, ook effectief hun bekendste is. Ik ontdek muziek op een heel chaotische manier.)
De versie die ik hoorde voelde nog anders aan in mijn gedachten, maar hier heb je al een idee hoe het live toch al een tikje anders klinkt.
Ik weet niet vanwaar ik het haalde trouwens, maar ik had in mijn hoofd dat ik niet veel meer ging doen dan wiegen zoals in The Black Flamingo en Tequila Tattoos. Denkfout! IK was vergeten hoe dansbaar de Duivelse versie van Pete was. Toch was ik blijkbaar verbaasd dat er gecrowdsurft werd. (Lees: ‘Crowdsurfen onverwacht’ n.v.d.r.) Opnieuw een denkfout van mezelf, want: waarom zou een uiting van complete vrijheid (en ook vertrouwen in je medemens om je te ondersteunen) alleen maar kunnen beleven bij pakweg punk en metaloptredens?
The Devil Makes Three @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
Aflsuiten doen ze (alvast in mijn relaas) met een nummer waar ik het volgende over schreef: “Gonna get high, in het publiek zijn we dat al.” Een natural high dankzij de geweldige muziek dan toch. (Al kan ik natuurlijk alleen maar over mezelf spreken. Weet ik veel welke soort Bluegrass daar in allemaal de zaal circuleerde.)
Het optreden is gedaan. Mijn verhaal nog niet. (Niet stoppen met lezen, er komen nog twee KEIgoeie artiesten aan bod!)
Cooper McBean, MorganEve Swain and me (also three). Zie mij blinken! (Van zowel blijdschap als adrenaline, dopamine en zweet van al dat rondgedans.)
Ik moet eerst schaamtelijk toegeven dat ik het voorprogramma zo goed als helemaal gemist heb. Niet door verkeersperikelen deze keer, dat excuus heb ik niet. De merchtafel was mij aan het roepen. Ik ging ‘snel’ ‘dat shirt’ halen. ‘Dat shirt’ werden er twee en ik deed er ook ineens een bandana en een poster bij. Ik mocht het van de lieve merchdame allemaal laten liggen tot na de show zodat ik mijn poster niet beschadigde. (En andere mensen niet raakte met het projectiel dat mijn veel te volgestopte handtas zou worden.) Dubbel dank, want als ik dat niet had gedaan, had ik ook geen poster gekocht tot na het optreden en waren er ook geen meer. En dan had ik deze foto niet gehad.
Pete Bernhard(One devil), me and the Devil makes Two! In totaal met vier. Ik ken mijn wiskunde.
Plots word ik afgeleid van rechts. De merchman van voorprogramma The Bones of J.R. Jones vraagt me of ik Franstalig ben, want blijkbaar heb ik een Frans accent in mijn Engels. (Toevallig genoeg de eerste keer ooit dat ik dat hoorde en ik hoorde het nog spontaan van 2 onafhankelijke andere Engelstaligen in dezelfde week. Iets met synchroniciteit.) We raken aan de praat want hij is een Italiaanse Amerikaan, die eerst naar Frankrijk verhuisde en dan naar Nederland. Ik noem hem een ereBelg en zeg dat hij nu nog enkel Duits moet kunnen en dan blijkt dat hij dat ook gewoon kan. Laat ons stellen dat er een veeltalige discussie ontstond over communautaire problemen, rednecks, religie en geloof en anarchie. Wie mij een beetje kent weet dat ik ondertussen het gevoel heb mijn soulmate tegen het lijf te hebben gelopen, haha. (Ik discussieer nogal graag en dan liefst over onderwerpen waar je volgens de normen vaak beter niet over praat. Of toch niet wanneer je iemand nieuw leert kennen.)
Julie en bestie Van Tastik
Blijkt dat hij naast merch verkopen van Mister Jones ook een ‘day job’ heeft: hij maakt zijn eigen muziek onder de naam ‘Van Tastik’. In de woorden die ik ergens op het internet vond, om maar aan te geven hoe hard hij op deze blog thuishoort:
Welcome to The Church of the Fallen Reverend VAN TASTIK where I tell people to “Shut up and Dance”. Music is meant to bring us together, this I know!
En serieus man, hoe goed is die? En weer zo’n resonator, aaah.
Bon, instant besties dus, maar ondertussen heb ik wel nagenoeg het hele optreden van The Bones of J.R. Jones gemist. Ik verontschuldig me na de show bij de man zelf en geef mee dat hij minder entertainende merchmensen moet inhuren. Ik beloof hierbij ook plechtig dat hij zijn eigen post krijgt, want hij was een absolute ontdekking voor mij in de stukken die ik wel zag. Hij had én een resonator én een banjo, hoe kan een mens geen fan zijn.
The Bones of J.R. Jones @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
En die stem, dat komt nog al eens binnen. Groot bereik, warme weemoedige klank of zoals ik het iets plastischer uitdrukte in mijn notities: “Fokking sexy stem.”
En, heeft er iemand zich al afgevraagd waar Nico blijft? Wel, die is voor de derde keer aanwezig samen met Cedric. Ze waren ook al in de Flamingo en toen hadden onze levendige persoonlijkheden elkaar al aangetrokken. Dankzij Nico ben ik eigenlijk ook mee op ‘tour’ gegaan naar Tequila Tattoos, want anders had ik mogelijk niet eens geweten wat ik tussen Pete in maart en The Devil Makes Three in juni had gemist. Waarvoor dank!
The Bones of J.R. Jones en Julie
Waarvoor NIET dank? Awel, ik zal het eens zeggen, se! Als Nico je ooit iets over mijn eerbaarheid vertelt, mag je hem zéker niet geloven. Het ging weer over de setlist van vorige keer en ik glipte tussen de gordijnen van De Casino om snel te vragen aan de lieve merchlady of zij dat toevallig voor mij kon scoren. Nico had mijn move snel door en bracht zijn eigen pleidooi door te suggereren dat ik een groupie en geen band-aid ben.
Ik laat u met de laatste gevleugelde bedenking die ik maakte: Can I get a selfie with the instruments?
Want ja, ik ben ZO een groupie. Eentje die laaiend enthousiast is over de muziek en vooral foto’s en handtekeningen wil om het moment te kunnen capteren. Want heel eerlijk, toen ik hoorde dat Pete Bernhard naar The Black Flamingo kwam had ik wel een “Van The Devil Makes Three” nodig voor ik wist om wie het ging. Als ik je muziek KEIGOED vind, maar (nog) niet in hyperfixatie zit kan het best zijn dat ik je gewoon voorbijloop. Zwaai gerust naar mij, de kans is groot dat ik je muziek wil bespreken of in elk geval eerst ontdekken!
Laat Nico je dus nooit iets wijsmaken, hij is gewoon JALOERS! 🙂
PS: Ook een dikke merci aan Sven Dullaert voor zijn schitterende foto’s van het optreden. Veel beter dan mijn vage smartphone foto’s. ‘t is dat deze pagina al veel te zwaar geladen is, anders gooide ik de rest er ook nog bij.
Deze reportage in drie delen is iets waar ik al even op broed. Ergens tussen de zeven en twee maanden ofzo. Ik moest er eerst iets anders uitkrijgen voor het allemaal een logisch gevolg van elkaar werd.
En natuurlijk wachten op het laatste deel uit de trilogie voor ik ze kon schrijven.
Geniet van deel twee, op een van mijn meest favoriete herinneringen dit jaar. (Tot dan toe althans) De rest van het verhaal? Hier zijn Deel 1 en Deel 3.
Part 2: Pete Bernhard (met Clyde McGee), eerste Europese solo tour SECOND STOP: Tequila Tattoos, Hulshout- 9 april 2023
Het is symbolisch. Het is de verjaardag van ons pa en daarom ben ik hier. Daarom spelen ze hier. Synchroniciteit. Ze, want Pete Bernhard is herenigd met zijn tourbuddy Clyde McGee voor een bijzonder mooi intiem optreden.
De sfeer voor het optreden is ontspannen. Het is een van de eerste echte lentedagen en we zitten in de tuin van Tequila Tattoos. We zijn omringd door fijne mensen, schattige viervoeters en een gevoel van anticipatie. Er wordt gelachen, geaaid en gedronken. De eerste gitaartonen klinken van binnen en we schuifelen allemaal achter elkaar aan naar een plekje in de Tattoo shop.
Opnieuw: instant liefde voor het instrument. (Ook weer een thema in deze reeks.) En daarmee bedoel ik zowel stem als gitaar. Wat een mooie, warm-diepe sound heeft die man! Een absolute aanrader als je hem ooit in een van zijn gedaantes (solo of met The Bridge City Sinners of The Milltailers) kan zien? Niet denken, gewoon GAAN. En de gitaar? Ja, daar heb ik een zwak voor, zowel naar geluid als vorm. Helaas krijg ik voorlopig geen zinnig akkoord uit mijn vingers geperst, anders had ik er minstens al zo ééntje! (En dan nog liefst een blauwe, zoals Eugene van Gogol Bordello, maar da’s voor later!)
Zie die gitaar. HARTJES.
Na de show sprak ik Clyde even aan om te laten weten wat het me deed dit soort muziek te mogen ontdekken op de verjaardag van mijn pa. Ik weet niet meer exact wat er gezegd werd, maar het liet me alleszins achter met een heel warm gevoel.
Een kort sfeerbeeld. Onthou zeker de man in het oranje kostuum en de top hat. Hij komt later nog terug!
Dan werd het tijd voor hoofd act Pete Bernhard. De muziek komt bij mij even hard binnen als in The Black Flamingo. Ik sta daar wat op mijn voeten te wiegen met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Ik beweeg door de ruimte en raak in (fluisterend, geen zorgen) gesprek met Cedric, iemand die bij het vorige optreden ook aanwezig was. Ik kan me ook niet meer exact herinneren wat er werd gezegd maar het ging over burn-out. Het waren alleszins begrijpende woorden over de natuur, rust opzoeken en dergelijke meer. Alweer iets dat je kan verwachten in het publiek van een optreden. (H)erkenning. Schoon toch?
Excuses, ik heb geen goed beeld van Pete alleen omdat ik te hard bezig was met te wiegen en glimlachen.Ik ben dan ook schrijver en geen fotograaf.(Voor deel 3 én Gogol Bordello heb ik wel deftig beeldmateriaal gefixt. Enfin, ons Polexia met haar grote mond heeft dat geregeld.)
Na het optreden liet diezelfde kerel mijn autistische brein, geheel onbedoeld, achter met het grootste mysterie van mijn leven. (Overdrijving. n.v.d.r.) We stonden samen te wachten aan de geïmproviseerde Merchtafel. Komt daarbij: de man met het kostuum. Hij heet Nico en is een belevenis op zich. (In de beste zin van die woorden, mocht daar twijfel over bestaan.)
Er ontstaat een speelse schermutseling tussen Nico en mezelf om wie de originele set list krijgt en wie de kopie. Ik heb verloren en door die hele heisa ook mijn kans gemist om mijn setlist getekend te krijgen.
No worries, want die van de eerste show was al geannoteerd én gehandtekend door Pete. Ik zie nog de kans schoon om een van de prachtige tourposters te bemachtigen en laten signeren door beide artiesten. Veel beter.
Suck on that, Nico! (Pas op, hij komt NOG eens terug, he! Derde keer voor wie mee aan het tellen is.) Mijn setlistkopie krijg ik zeer uitgebreid en op geheel onleesbare wijze alsnog ondertekend terug. Schrijver van dienst is weer die Cedric, die zich op dat moment alleen maar als ‘De broer van Franky’ wil kenbaar maken. Komt daarbij dat mijn brein zijn hoofd plaatst op de man die me eerder in The Black Flamingo vroeg of ik ‘de zus van de Spijker’ was en het mysterie was geboren.
Toevalligerwijze kwam ik hem in deze Week Der Optredens tegen bij The Chats. Daardoor weet ik dat de broer van de Franky gewoon Cedric heet en helemaal niet mysterieus, maar gewoon lichtjes dronken was. (Ik liet hem trouwens achter met mijn eigen mysterie, (of dat beeld ik met toch in.) waarover later meer! Het is hier nogal iets met al die cliffhangers tegenwoordig, seg. En de haakjes.)
De Merchvangst van de dag, trots uitgestald op de tafel waar later mijn Kapsalon (dat ik niet opgegeten kreeg van de pure adrenaline) zou gebracht worden, door een man die het schouwspel met een zeer geamuseerde blik aanschouwde.
Deze, voor u als lezer mogelijk onnodige, zwierige zijsprong om aan te geven dat het hier niet alleen om de muziek maar om de verbondenheid draait. Ahja, en de traditionele selfies natuurlijk:
Deze reportage in drie delen is iets waar ik al even op broed. Ergens tussen de zeven en twee maanden ofzo. Ik moest er eerst iets anders uitkrijgen voor het allemaal een logisch gevolg van elkaar werd. En natuurlijk wachten op het laatste deel uit de trilogie voor ik ze kon schrijven.
Geniet van deel een, op een van mijn meest favoriete plekken van de wereld. De rest van het verhaal? Hier zijn Deel 2 en Deel 3.
Deel 1: Pete Bernhard, eerste Europese solo tour FIRST STOP: The Black Flamingo, Nijlen – 24 maart 2023
Sugar Cane – Live @ Black Flamingo
Het begon allemaal met een zwarte flamingo met een roze binnenkant. (Ik ben zelf een roze flamingo met een diepzwarte binnenkant, dus wij komen goed overeen.) De underground & goed verscholen private music venue The Black Flamingo is niet te omschrijven in een kort paragraafje. Binnenkort lees je hier een epos van liefdevolle woorden, eens ik ze samengeraapt krijg.
Disclaimer: De synchroniciteit van het cijfer drie in deze post is HOOG. Het gebruik van de term synchroniciteit trouwens ook.
Het was maart en de donkere wolken boven mijn hoofd begonnen eindelijk een beetje te vervagen. Tijd om me terug volledig op muziektherapie te gooien nu mijn energieniveau het weer aankon. Afspraak in de verborgen parel van Nijlen, voor de allereerste solo tour in Europa door Pete Bernhard van The Devil Makes Three.
Wat was het mooi. Wat ben ik verliefd op zijn gitaargeluid en zijn stem. Wat maakte het me emotioneel en nostalgisch. Hoe graag had ons vader dit gehoord! Tijdens de doodse muziekstilte in 2020 bracht hij Harmony Ascension Division uit, zijn derde solo plaat na Straight line (2009) en Things I left Behind (2006). Het is de soort Americana die je bij je hart grijpt en opwarmt. Gooi daar een paar goed gemikte covers tussen en je hebt een avond vol geweldige muziek.
De brede smile hieronder vertelt de rest!
De traditie van de post-show selfie zet zich verder. Wist ik toen veel wat er nog ging komen. Check de Pete Bernhard bandana, awkwardly placed op mijn eierhoofdje. (Kan je Merch-aankopen trouwens als onkosten inbrengen als rockjournalist? Asking for a friend.) Bovenaan de post bewonder je trouwens de setlist, met aanduiding van het enige nummer dat hij niet speelde.
Goed, spijtig genoeg, tijd om te gaan! Niet lang wachten, want binnen twee weken zien we hem alweer Live in Hulshout. Wordt vervolgd in deel 2!
We vertrekken. WACHT! *Springt uit auto om deze wazige foto te maken* Deze boodschap komt niet voor niets vandaag op mijn pad.
Part one: Rounding off the Edges – Guided by Angels
Part two: Live! Amyl And The Sniffers (Trix)
Part three: Guided by Amyl
When I heard Guided by Angels for the first time, I got into a heated discussion if they might be a Christian band (they’re not). It’s not always that I look up the lyrics immediately, (though it does happen A LOT) but in this case I just fell in love instantly. If I hadn’t already fallen head over heels for that pumping intro riff.
When they (inevitably, obviously) make a movie about my life, this song is going to be on the soundtrack. Right next to The Dresden Dolls’ Girl Anachronism. Both songs just radiate ADHD energy to me.
Energy, good energy and bad energy I’ve got plenty of energy It’s my currency I spend, protect my energy, currency
Guided by Angels
Rounding off the Edges – Guided by Angels pt. 1 – Number 37 in the series.
I had to use these words somehow, in the Rounding off the Edges Series. And I did. And believe me when I say I am not yet done with their words. All this to say: I absolutely love this band.
Another few lyric favourites:
Does my opinion really make you that sick? Every decision, every consequences My choice is my own, my body’s my own Opinion is my own, I own it, I own it
And I would rather figure it out the hard way Even if it takes a little more time I want all the experiences I have To be explicitly exclusively mine
Choices
Does my opinion really make you that sick? Every decision, every consequences My choice is my own, my body’s my own Opinion is my own, I own it, I own it
And I would rather figure it out the hard way Even if it takes a little more time I want all the experiences I have To be explicitly exclusively mine
Freaks to the front
Live! Amyl And The Sniffers (Trix)
Australian invasion of Belgium – Part one! (See The Chats for part 2)
I got to see them at Trix on November 15th 2022 and I seriously almost started crying in the audience. To say it had been a rough few months for me would be an understatement. This gig was quite literally the first fun activity I had planned since the end of August. And I still didn’t really feel like going, even though I had been looking forward to it for over a year.
So I just stood there and let the energy the band emits (the song is not wrong!) wash all over me. I felt the loud basses coursing through my body. I felt the happiness and enthusiasm of the audience I was in (and then I’m not even addressing that same feeling radiating off of the stage). I felt like somewhat of a person again. Music is my home and Amyl And The Sniffers made me feel SO SO welcome.
At the time I wasn’t in a writing state of mind, so I never gave them the review they deserved. But everything felt a little lighter after that day. Got to meet the lovely Amyl (Amy Taylor) & Sniffer Dec Martens post-show, hanging out by their bus. Great and funny people, so down to earth and genuinly nice. You can tell by my crazy joyous smile. Next time they’re around, I will write them that review and then some!
Julie and Dec Martens at Trix november 2023
Guided by Amyl
I search, search For the angels guiding my energy They’re so heavenly I love their energy Angels return my energy heavenly …. From the angels heavenly guided—fuck!
Guided By Angels
It might not surprise you that I have a soft spot for the lady Amy(l) who is everything I want to be when I grow up. (Yes, she is 10 years younger than me, I just never had the right role models growing up. Still learning!) The above lyric rings so true to me. (See: Circle in a Square Puzzle.) It is so hard to find the people who bring the best out in you. And so glorious when you do find them.
It took me way longer than I would have liked, but I have found some of my angels both near me and in a ‘love-you-from-afar-way’. Both are represented in the below picture.
Amy Taylor (Amyl and the Sniffers), Julie and Seriously Hilary at Trix in November 2023
Amyl and the Sniffers ,15th of november 2023, Trix antwerpen
Deel twee van de Australische invasie op Trix Antwerpen! We schrijven 29 mei 2023, een dikke 6 maanden na de eerste inval daar door de fantastische Amyl And The Sniffers.
Het begon niet geweldig goed. Vertraging. Gekken op de baan onderweg Geen parkeerplaats in de nabije omgeving en dus een half uur rondrijden en stress in het verkeer. Maar goed, eindelijk geparkeerd en in zeven haasten en een kwartier snelwandelen aan Trix te geraken. (Hey Trix, misschien een liefdevol mailtje sturen naar de tickethouders wanneer de Sinksenfoor (vermoed ik) in town is en dus ALLE parking in de buurt helemaal ingepalmd is.)
Maar goed, na wat gevloek in het algemeen en wat gefoeter op mijn date omdat het allemaal te TRAAG ging (#sorrynotsorry) raak ik nog op tijd in de zaal om eerst wat merch in te doen en snel in een locker te stompen. Om dan net op tijd op een relatief niet geweldige plek in de zaal te geraken. Geen zorgen, de vibe zit er goed in want onbewust open ik al een keep note en start ik de notities die zullen leiden tot deze blog.
Waar de weg er naartoe een kleine tocht door de hel was, begint de set formidabel. Die jonge ventjes beginnen daar verdomme met Bloody Belgium (1978) van de ultieme Belgische punkband The Kids. In orde, we zijn vertrokken.
Niet lang daarna, al tijd voor het tweede hoogtepunt: 6L GTR!
Wat een wall of sound. Young as fuck, loud as hell en met een delicious Aussie accent (TEMPARATJHURE) als kers op de taart. Eerlijk, als je de zanger & drummer (met mullets en eind 80s/begin 90s styling) van op een afstand naast de gitarist (in een very dad-energy shirt) ziet, verwacht je op het eerste zicht misschien een band die op weg is naar hun eerste gig, vervoerd door hun vader. Vanaf hun eerste noot versplintert dat beeld meteen. Die gasten kunnen rocken, wat een motherfucking wall of sound!
The Chats doen niets wereldschokkends, het is gewoon punk in de oudste zin van het woord. Luid, snel en hevig. Ze doen het alleen wél wereldschokkend goed. De set gaat aan een waanzinnig tempo, de vingers vliégen over de snaren. De drum moet op een bepaald moment zelfs meermaals door niet één, maar twee zwaar bebaarde roadies worden bijgesteld terwijl terwijl Matt Boggis gewoon verder speelt. (They are the Roadies, they make the rock go!)
Waar ik me aan het begin nog afvroeg waarom de bas van frontman Eamon Sandwith (Hoe Game of Thrones is die naam trouwens!) zo stil leek te staan, verdwijnt dit gevoel vanaf de eerste noot van Heat Stroke. (Al staat de hele set relatief stil gemixt voor zo’n gitaargeweld, ik kan zelfs zonder probleem mijn oordopjes opbergen. Ik vraag me echt af hoe deze mannen moeten geklonken hebben tijdens hun eerste optredens in dive bars waar ze zich niet aan decibelregels houden.)
Noot van de redactie: Vanaf hier wordt de Google Keep note wat moeilijker te vertalen in een vlotte blog omwille van onder andere de autocorrect fouten. (Het moest snel gaan, ik wou niks missen.)
De gevoelens omschreven als steeds vagere kernwoorden maken alleszins wel duidelijk dat deze Australische kerels GOED BEZIG zijn. Lees enkele van de letterlijke copy-pastes:
Met een cover ‘Rock and Roll All Nite’ van Kiss, aan een tempo dat zo’n 100x hoger ligt dan het origineel, bevestigen ze al de bovenstaande nonsenswoorden.
De volgende notitie is dat het met Smoko tijd is voor mijn absolute hoogtepunt van deze show. (Als ik goed kan rekenen, nu ongeveer het vierde hoogtepunt dat ik noteerde op een dik halfuur tijd.)
Het begint ongeloofwaardig te klinken, he? Deal with it. Ik ben absolute fan van The Chats in het bijzonder en de Australische punk sound in general. Ondertussen ben ik overigens allang gestopt met noteren en begonnen met dansen, dus heel veel zinnigs kan ik niet meer over de rest van de show vertellen.
Na het optreden als vanouds nog even rondgehangen in de buurt van de toerbus. (Je bent een groupie of je bent het niet. Hoe mooi trouwens dat dat bij een zaal als Trix ook gewoon nog kan!) Eigenlijk heb ik vooral even halt gehouden om mijn nieuwe Chats-pin een plekje te geven op mijn worn in (fake) leather jacket. Mijn brein vond dat er ergens iets misliep in de uitlijning van hun pin en die van The Bombpops.
Op dat moment registreerde een ander deel van mijn brein (#adhdproblems) Matthew Boggis (drums) en Josh Hardy (gitaar, backings en ex-The Unknowns) en moest ik even voor de selfie for posterity gaan. Mijn fantastische brein vond er overigens ook niets beter op om op dat moment te vragen ‘hey, but where’s your third one?’. (Achja, mogelijk doet het iets als je frontman wordt omschreven als the third guy en heb ik wat ego’s gestreeld.)
The Chats at Trix – Josh Hardy, Matt Boggis | Clumsy Crane
Ergens tussen beide momenten raakte ik laatstgenoemde pin kwijt. If anyone finds it, let me know, want ze heeft wel wat sentimentele waarde. Anderzijds, als ik ze kwijt ben is dat ook deel van de punk spirit. Wie raakte er nog nooit iets kwijt in een moshpit? (Also, er is iets met die pin, want ik had ze nog maar net terug na ze net na Punk in Drublic ook ergens kwijt te spelen, zij het in huis. Cursed, I tell you)
One last thing. Ik dacht voor vanavond niet dat Australiërs lichtgewichten waren als het over drankgebruik ging. (Ondertussen vraag ik me af of de gemiddelde bierdrinkende Belg misschien gewoon een te hoge tolerantie heeft.) Maar met in België op een podium te gaan wedden of je gitarist een HELE FLES Duvel (37,5 cl ofte 1,5 Duvels) op krijgt voor het einde van de set, terwijl het publiek er op dat punt grosso modo elk 2 achter de kiezen heeft, maak je niet meteen indruk. (Just kidding Josh, we love you!)
The Chats at Trix 29/05/2023 – Josh Hardy & Clumsy Crane
Kijk, ik ken veel muziek onbewust. Zo keek ik ooit vol verbazing naar Across The Universe omdat ik besefte hoeveel verschillende nummers van de Beatles ik kende, maar niet wist dat ze van de Beatles waren. Zo ook Zap Mama. Een grote, bekende naam in mijn individuele geheugen maar met weinig rechtstreekse links naar de database van mijn brein. Ik wist gelukkig genoeg om te weten dat ik het wilde meemaken. En al zeker op zo’n feeërieke locatie.
20 mei 2023, ergens in de namiddag krijg ik te horen dat er alsnog een ticket voor me werd geregeld. Snel nog even Spotify checken. Van de vertrouwde oldies (ja, 1991 is al 32 jaar geleden…) naar alles wat er sindsdien uit de handen, stem en ziel van Marie ontsproot. Wow. WOW! Ok, serieus curieus ondertussen.
En toen werd het avond en begon het kampvuurconcert. Er waren burgers en lekker plaatselijk bier. Vuurkorven stonden ronkend te roken als lichtpunten op ons pad. Een pracht van een locatie, midden in de natuur. De perfecte backdrop voor wat ons nog te wachten staat. We zijn in het Kasteel van Horst in Holsbeek en Marie aka Zap Mama is de Queen in haar castle garden.
Wat. Een. Stem. Wat. Een. Presence. Wat een VROUW! Marie Daulne is een ravissante verschijning op het podium. De sfeer verandert. Waar het hiervoor nog aanvoelde als een avondje gezellige zomerbar zonder meer, gaan we op een zwoele wereldreis tussen ritmes en sounds. We gaan van Bruxelles Saint Gilles via Parijs naar New York en Chicago en eindigen in Congo. Van blues naar over richting hip hop, doorspekt met Afrikaanse en Latin roots. Soms in een en hetzelfde nummer. Wat. Een. Artieste. Dertien stijlen en geen enkel ongeluk. Ze verweeft al haar invloeden feilloos in een heel eigen sound.
Ik ben stapelverliefd op haar uitstraling, sound en algehele vibe. Ondanks haar indrukwekkend palmares langs ‘s werelds grootste sterren is ze heel naturel. Marie heeft vuur voor muziek en een zacht, warm & groot gevoel voor humor. Ze wordt bovendien feilloos begeleid door vaste gitarist Rafaello Visconti, die moeiteloos de sfeer die Marie creëert nog extra versterkt. Mooi ook hoe hij me na het optreden toevertrouwde dat hij Zap Mama Marie als zijn muzikale moeder beschouwt. ❤️Ontdek hun mooie samenspel bij Ayco op de Radio 1 Sessies uit oktober 2022.
Salvatore Adamo (alleen maar een van mijn andere grote idolen) hielp Marie en haar broer Jean-Louis met de teksten van de nieuwste plaat Odyssée. Zap Mama is nu na enkele jaren helemaal terug van weggeweest en bij deze dus een warme aanbeveling om haar snel te gaan (her)ontdekken.
Zap Mama – 20 mei 2023, Kasteel van Horst (Holsbeek)
JAREN. Zo lang al was ik aan het uitkijken naar Punk in Drublic. Eind 2019 kocht ik dan vol anticipatie de tickets voor de eerste keer PiD op Belgisch grondgebied. The wait was almost over! Ja, niet dus. Nog eens 2,5 jaar later mocht ik dan toch eindelijk aanschuiven in de Schorre in Boom voor een licht gewijzigde affiche. Ik stuiterde als een botsbal door de wachtrij, en dat gevoel zou enkel nog versterkt worden doorheen de dag.
Het voordeel aan ouder worden is dat je beter voorbereid bent op het hele festivalgebeuren. Eerst maakte ik een lijstje met bovenaan een zitkussentje (waarover later meer), zonnecrème, oordopjes en mijn Gimmes & NOFX bandshirts. Het tweede dat ik deed was zorgen dat ik ruim op tijd voor de poort van de Schorre in Boom stond, zodat ik geen seconde van Punk in Drublic dreigde te missen!
Wat goed dat ik ruim op tijd was. De eerste noten klinken al vanaf het podium met de soundcheck van Days N’ Daze uit Texas. Nog snel een ‘Modeste‘ tanken bij het ‘bruin café’ Staminee Maritime ‘T Anker en dan beginnen ze er écht aan. Days N Daze noemen hun folky punk zelf H-Town Thrashgrass, een woordspeling op hun home town Houston en Amerikaanse Bluegrass. Ik kende ze schandelijk genoeg nog niet, maar ze staan ondertussen heel hoog in mijn Spotify favorieten.
Live klinken ze echter nog VEEL trashier, minder afgelikt en de energie die van het podium knalt zette de toon voor de dag. Het zootje ongeregeld lijkt recht van de straat geplukt. Akkoord, in het begin laten ze wat steken vallen, niettemin is dat snel vergeten eens ze echt beginnen knallen. Meagan Michelle op washboard en lead vocalist Whitney Flynn (die terwijl ook nog eens vlotjes trompet en ukelele speelt) worden schitterend aangevuld met Matt Willhelm op contrabas en andere lead vocalist Jesse Sendejas met beestig schorre stem (haha, hebt ge hem) en akoestische gitaar in de aanslag. Hier en daar aangevuld door een andere artiest die het podium opwaait met gitaar of banjo in de hand. Sterke start!
Daarna opnieuw topwijven op het podium met The Bombpops. Spijtig genoeg verliet Poli van Dam de band maar Punk rock pixie Jen Razavi & nieuwe aanwinst Remington (zie foto) spelen en zingen de spreekwoordelijke pannen van het onbestaande dak en het publiek leeft zich uit. Zo veel energieverbruik tijdens het dansen dat het alcoholniveau in het bloed van de deinende massa zienderogen zakt. Tegelijkertijd zie je iedereen met dezelfde gelukzalige glimlach op het bezwete gezicht genieten. Bier is maar bijzaak als de muziek en de sfeer zo goed zitten. (Maar goed, na deze wervelwind toch nog snel naar de bartent voor een Victoria.)
Het energieniveau wordt staande gehouden door volgende band Get Dead die met hun snelle lyrics en opzwepende drums de benen probleemloos in beweging houden. Geen moment rust voor die dansvoeten want de vrolijke Italiaanse ska van Talco vol saxofoon en trompetgeluiden komt daarna van het podium gedonderd.
Ignite vult het rijtje aan en houdt de punkfans geboeid ondanks eerdere zorgen over het eerste aantreden van de nieuwe zanger. Eli Santana stelt niet teleur en wel integendeel, hij wint meteen het hart van het publiek. Getuige daarvan het gesprek dat ik mocht overhoren in de rij voor een pakje friet. “Dat was bangelijk, veel beter dan de vorige vijf keer ik ze zag. De snelheid was veel strakker en ook de zanger was veel beter dan de vorige!” aldus D. die anoniem wenste te blijven. Wannes vond dan weer dat hij wel een goede stem had maar dat zijn haar te lang was. (Noot van de redactie: een absolute leugen, ik noteerde hier OMG ZIJN HAAR in mijn schriftje, wegens extreem jaloers op zo’n schitterend lange en verzorgde mannen-manen.) Wanners zei ook nog dat ze teveel nieuwe nummers hadden gespeeld waarop D. pareerde dat die nieuwe nummers gewoon nog moesten rijpen. (Dit intermezzo om aan te geven hoe ongelofelijk snel je vrienden maakt op een festival als Punk in Drublic.)
Mijn pakje friet was nog niet koud (en ook nog niet eens op) voor ik het (letterlijk) aan de kant gooide want Me First and the Gimme Gimmes stond plots al op het podium. Ik stuiterde luid zingend en zonder mijn entourage ervan te verwittigen weg richting front stage. Voor ik het wist stond ik mijn stem kapot te brullen op de eerste rij. In mijn haast had ik mijn prachtige regenboog-gekleurde zitkussentje (zie je dat het terug kwam) nog in de hand, dat ik dan ook driftig dansend in de lucht begon te pompen.
Voor wie de geweldige Gimmes nog niet kent, ze zijn de eerste (en beste) supergroep coverband in de wereld. Spike Slawson staat altijd aan de microfoon, de rest van de originele leden, waaronder ook Fat Mike, worden op tournee al eens vervangen. Deze keer staat C.J. Ramone (The Ramones) op het podium samen met John Reis (o.a. Drive like Jehu & Rocket from the Crypt), Jake Kiley (Strung Out) en Andrew Pinching (ex-drummer van the Damned).
Ze spelen punk covers van klassiekers, van Sinéad O’Connor tot Nat King Cole over Cher en de onnavolgbare Kermit the Frog. Alle nummers die (al dan niet als guilty pleasure) in het collectieve geheugen zitten dus: The Gimmes hebben ze gecovered.
Voor wie mij nog niet kent, ik ben een gigantische Gimmes fan. Ik wil dus al heel lang veel woorden aan hen vuilmaken op deze website.
Ik viel dan ook bijna in zwijm toen zanger Spike Slawson na ‘Somewhere over the Rainbow’ me vanop het podium aansprak en zei ‘This one was for the young lady with the Rainbow sign’ en moest bijna opgeraapt worden toen de enige echte C.J. fucking Ramone me daarna goedkeurend toelachte om mijn extreme enthousiasme en me zelfs hand horns toezwaaide. 🤘
Hun set was zoals altijd perfect voor zowel de die-hard fans als een een lekker proevertje voor nieuwe fans die de band nog niet kennen. Omdat ik ze al een ‘paar’ keer gezien heb ondertussen begin ik wel te merken dat ze vaak dezelfde overgangen maken tussen de nummers. Zo wordt er altijd gevraagd aan Spike gevraagd ‘If he is thankful for something’ net voor hij de eerste zin ‘I’d like to thank the guy…’ inzet van mijn favoriete cover ‘Who Put the Bomp’. Dat hun setlist ook vooral de meest bekende nummers bevat kan ook de pret niet drukken. Het is een band waarvan je weet dat je verdomme waar voor je geld krijgt als je er met je zuurverdiende centen een ticket voor koopt. De pijnlijke spieren van het rondspringen, gebrek aan stem van het meezingen en algehele energiedip voor minstens drie dagen na de show neem ik er héél graag bij.
Na Me First and the Gimme Gimmes is het helaas al tijd voor de laatste band van de dag: NOFX. Ze starten hun set altijd met ‘Time Warp’ uit de musical Rocky Horror, deze keer in de versie van Tenacious D. Wie me hier nog al heeft gelezen weet dat ze daarmee al dikke punten scoorden. NOFX is altijd een heerlijke liveband geweest die zich even hard amuseren tijdens het spelen (en mopjes maken) als dat je hun publiek plezier ziet maken front stage. Ook op PiD toonden ze zich weer van hun beste kant met klassiekers als ‘Perfect government’ en met reggae punk vibes met ‘Kill all the White man’. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen aanhalen is dat de vocals wat mij betreft altijd nét te stil gemixt staan, wat me ook al opviel tijdens hun laatste Belgische passage op de Lokerse Feesten. Los daarvan was het een heerlijk gebeuren en een geweldige afsluiter van een zweterige dag vol muzikale hoogtepunten.
Serieus, ik heb op Punk in Drublic geen énkele groep gezien die ik niet goed vond. Sterker nog, ik heb een fantastische groep ontdekt die zelfs niet op de affiche stond: Cop/Out (Shout out to my new merch friend Joey Steel! ♥️)
Los daarvan pronken er ondertussen nu op mijn zitkussentje de handtekeningen van Spike & Fat Mike, welke laatste zich ook vanaf het podium afvroeg waarom ik een rainbow sign ophield. En ja, aan de prachtige foto van mij en Melvin van NOFX zie je hoe groot mijn liefde voor beide bands is. Year made! Merci aan Jonas voor deze beelden.
Dan nog even een woordje over het festival zelf. Punk in Drublic, het Punk & Beer festival van NOFX frontman ‘Fat’ Mike Burkett startte. De basis? De beste muziek meets de beste bieren op een absoluut feestival. Kleine kantnoot die weinig met muziek maar alles met het festival te maken heeft: hier in België een lichtjes andere insteek wegens geen verschillende craft bier standjes (noch gratis bier), maar een bruine kroeg in een tent. (Ter info Fat Mike: voor volgende jaren, Leffe is geen bier. Verder geen klachten over het aanbod, veel beter dan de platte pintjes op veel andere festivals. Ik dank u.)
Andere kantnoot die alles met de muziek en punk als een attitude te maken heeft: (mede) dankzij Mike’s label Fat Wreck Chords is punk alive and kicking! Een welgemeende fuck you aan iedereen die durft beweren dat punk dood is. Punk is niet dood, maar evolueert continu en blijft nieuwe & oude fans aanspraken. Ja, de muziek klinkt misschien wel soms anders dan in de tijden van The Sex Pistols, de kern is nog steeds hetzelfde: het onrecht in de wereld luidkeels bestrijden en taboes doorbreken. Niet voor niets staat NOFX met een Pride flag op het podium. Verschillende bands onder het label hebben LGBTQ leden, waaronder Fat Mike van NOFX zelf. Voor hun laatste plaat schreef hij onder andere het nummer Fuck Euphemism. Los daarvan zijn heel veel teksten van NOFX en andere bands onder (en gerelateerd aan) het label nog steeds doorspekt met politieke en andere schenenschopperij. Hell yeah!
We schrijven 2018. Het was zover. Ik voelde me oud en out of touch. Ik was zo ontgoocheld in de muziek op de radio dat ik me Grandpa Simpson begon te voelen. (I used to be with ‘it’, but then they changed what ‘it’ was. Now what I’m with isn’t ‘it’ anymore and what’s ‘it’ seems weird and scary. It’ll happen to you!) StuBru blèrde vrolijk popmuziek alsof dat altijd hun ding was geweest. Hun nieuwe lichting 2017 leverde ons nog het kwelend konijn dat zichzelf de nieuwe Jeff Buckley doopte. (Spoiler alert: de echte Jeff draaide zich om in zijn graf en deed snel oordopjes in.) In 2018 was er terug licht aan de einder. Toen bracht de lichting ons SONS. Het volume van StuBru knalde plots weer vrolijk hard de hoogte in.
We schrijven eind 2019 en staan in de Roma. Psych 44 opent de avond en warmt onze trommelvliezen al op voor wat er ons nog te wachten staat. Het publiek geniet zichtbaar van hun heavy en ritmische stonerrock. Elk nummer op zich staat als een dijk. Alleen heb ik, net zoals vaak met stonerrock, het gevoel dat er weinig variatie in zit. Hard, leuk en gaan, maar vooral nog even wachten op SONS.
Wanneer SONS het podium betreden moet ik terugdenken aan een passage uit ‘Life’ van Keith Richards. Richards zegt er tegen John Lennon: ‘You wear your guitar too high. It’s not a violin. No wonder you don’t swing. No wonder you can rock, but not roll.’ De bassist van SONS draagt zijn gitaar bijna tegen zijn nek, de gitaristen bespelen hun exemplaar niet veel lager. Ik kan u zeggen, Keith was full of shit. Als de Beatles al niet roll’den, bewijzen SONS wel dat de roll niet in de vrijheid van spelen zit. De vier vormen een belachelijk dansbare wall of sound die ze heel het optreden vasthouden. Alles moet kapot! Het voelt bijna als heiligschennis in een prachtige art deco zaal als de Roma. De brutale kracht die van het podium barst verspreidt zich als een virus en zorgt voor een schokgolf bij de toehoorders.
De muzikanten voeren een energetisch gevecht met hun instrumenten en verliezen zich volkomen in hun muziek. Niet te veel geleuter in bindteksten tussendoor, gewoon gaan. De hevige opzwepende drum bezweert de loeihard snijdende gitaren. Doorheen al dat rumoer zou een mens nog vergeten vermelden dat verdomd goede muzikanten zijn. Slimme gasten ook die simpele riffs voor zich laten werken en veel meer van minder maken. Tijdens Ricochet krijgen ze jong en oud in het publiek even op de knieën om daarna weer uitgelaten te exploderen wanneer het nummer zijn climax bereikt. Zelfs chronische gewrichtspijnen worden even vergeten het bijzijn van de SONS. Bewijs genoeg dat deze vier Oost-Vlaamse toptalenten de moeite zijn om een avondje voor vrij te houden!
SONS – Donderdag 12 december 2019, De Roma antwerpen
Drie deuren lonken, badend in de spotlights. Eentje sierlijk beschilderd met delicate bloemen. De middelste geadorneerd met een bekende vurige gitaar. De derde simpelweg gekleurd met blauwe en zwarte strepen. De anticipatie in de zaal is tastbaar. Een dramatisch orgelgeluid doorbreekt het wachten. Daar zijn ze. Dé authentieke rockgod, een beeldige rockprinses en een energieke rockSylvain. We kunnen beginnen.
Sylvain “Black Magic” Aertbeliën neemt het publiek de woorden uit de mond. “We want more” scandeert hij samen met hen. Nog niet zoveel veranderd sinds Maanrock 2010, waar het ondertussen legendarische optreden* ook gewoon begon met de bisnummers. Op zich zo gek nog niet voor een succesformule als CPeX die, tot grote ontzetting van de rest van de Belgische muziekscene, de top van de hitlijsten blijft domineren. Hoe kan een mens dan nog een zorgvuldige spanningsboog in een optreden brengen, als alle nummers knallers van formaat zijn.
Het onvervalste muzikale genie dat achter de meesterlijke snor schuilhoudt, perst samen met zijn twee al even welbesnaarde kompanen een topplaat uit elke gitaarlick. Het publiek gaat dan ook keer op keer bij de eerste noten al uit zijn dak. Van heavy metal over blues tot een ontroerende ballad, het drietal sleept het publiek mee in hun ereronde doorheen de Trix. Elke noot met een haarzuivere perfectie ten berde gebracht. Elk akkoord dat door de virtuoze vingers van Peerens glijdt, een genot voor het gehoor. Alledrie perfect op elkaar afgestemd, zoals het hoort voor een supergroep van dit kaliber.
Peerens schept zijn geniale hersenkronkels uit zijn oprechte kennis van de menselijke natuur. Clement kan veel zeggen van de vrouwen in zijn leven, maar de woelige relaties leverden al behoorlijk veel inspiratie op. CPeX zet vanzelfsprekend dan ook in met de ode aan (de shopverslaving) van de Clement zijn wijf. “En 15 soutienkes, alej is da ni wa veul, ver lot os objectief zijn, een twietal tette, oh baby denkt na toch is een bietje rationeel”. Het wordt een trilogie van klaagzangen wanneer ze opvolgen met “Loeten” en “Mijn ambriage is een ravage”. Stuk voor stuk parels van lyrische liefdesbetuigingen aan zijn madam, die op veel bijval kunnen rekenen van gelijkgestemde zielen uit het publiek. Voor hen is Clement een poëtisch genie, een vat vol levenswijsheden, if you will. Zij keren aan het eind van het optreden naar huis vol nieuwe levensbeschouwelijk inzichten.
Andere confrontaties leverden dan weer platen op als het veelbesproken “Foêrwijf” met zinsneden als “en geeft uweige ni zo een air, uwe wereld is ni groeter dan de leste Flair.” en “Gij eddet sex-appeal van ne pot confituur en mentaal zedde gij nen blinde muur.” Het agressieve “Gijse vuile hypocriet” en nijdige “Dikke Lu” zorgen voor pieken in het testosterongehalte ter hoogte van de anders zo idyllische Noordersingel. Het emotioneel geladen “Moeder” tijdens de bisnummers zorgt dan weer voor introspectie en blinkende tranen in de ogen van eenieder die het spektakel gade slaat.
Lady Dave, in alle bevallige glorie, was mogelijk de tweede ster** van de avond. Prachtig uitgedost in een strak jurkje en glittertasje altijd bij de hand. Met een schitterend zoetgevooisde versie van “De Roos” van Ann Christy wist ze menig stoer mannenhart te beroeren. Samen met Sylvain brengt ze ook een interessante dance cover van het nummer “Blankenberge” van de bekende bard Hugo Matthysen dat door het publiek net iets beter gesmaakt wordt dan door Peerens zelf.
Alweer een victorietocht dus van de beste Belgische band uit Antwerpen, op hun eigen grondgebied. Heren, tot bij de boeren op de parking!
*Zoals feitelijk alle optredens van het fabelachtige Antwerpse supertrio.
**Zeddis serieus, Clement is altijd numero uno!
CPeX – Donderdag 5 december 2019, TRIX
Setlist:
Leve de clement zijn wijf Loeten Mijn ambriage is een ravage Smeirkeis There’s only one Sylvain Boecht van Dunaldi Pinokkio Assenbak Zagen Vuilen Hypocriet Ik kwam den Duvel tegen De Roos Ze was van Heist-Op-Den-Berg Vriendinnen? Blankenberge Boormachien Dikke Lu Foêrwijf Geft da kaske na is ier
Bis 1: Moeder Vinde gij mij gat (niet te dik in deze rok)
Ik daag je uit. Probeer maar eens stil te staan wanneer dit brassgeweld door de boxen knalt. Lucky Chops is het beste bewijs dat viraal gaan niet zomaar een holle marketing term is. Wanneer je norse New Yorkers tijdens hun morning commute al breed lachend aan het dansen krijgt, heb je het geheime recept in handen! De vijfkoppige brass band veroverde de wereld met hun covers, via de New Yorkse metro met een omwegje langs YouTube.
De Roma is klaar voor een feestje. De eerste noten weerklinken en meteen verandert de zaal in een golvende massa deinende hoofdjes. De vijf worden verwelkomd onder gul gejuich, een onthaal voor rocksterren. Ze gooien zich meteen voluit in hun opzwepende brass die als een kameleon alle muziekgenres lijkt te kunnen vertalen. Funk is hun middle name maar ze proeven vaak ook wat punk en ook pop en soul is niet ver weg. Een smörgasbord aan muzikale smaken gespeeld met een vurige en uitgelaten energie.
Hun slimme mix van covers en de eigen nummers van hun recente plaat houdt het publiek heel de tijd in beweging. De zaal davert tijdens covers als I Feel Good en Eye of the Tiger. Lucky Chops zijn tegelijk volleerde entertainers en ongelofelijk getalenteerde muzikanten. De vijf Chops zijn perfect op elkaar ingespeeld en hun instrumenten zijn een verlengde van hun persoon. De trompet schreeuwt hartstochtelijke refreinen, de bas tuba en drum zorgen samen voor een vaak zuiders ritme dat je in dankbare warmte omhult. De mix van trombone, bariton en alt saxofoon met een streepje bas klarinet onderstreept hun unieke sound.
Ik ben een vrouw van vocals en verhalen. Instrumentale muziek is voor mij meestal meer intermezzo dan voluit gevoel. Een soundtrack achter bewegend beeld. Niet zo bij de Lucky Chops. Zij slagen erin om hun instrumenten te laten spreken, een conversatie van trompet, trombone, tuba, twee saxen en een drum die elk een eigen stem vertegenwoordigen. Zo vertellen ze hun eigen vrolijke verhalen. De groep hult zich in opgewekte noten en de muziek die eruit voortvloeit zorgt voor een sprankeltje licht in een anders heel donkere wereld.
Een van hun eigen nummers:
Lucky Chops – Dinsdag 12 november in De Roma Antwerpen
In een muisstille zaal klinken de eerste ukelele tonen die Creep van Radiohead aankondigen. Onversterkt galmt een stem door de Roma en vult de ruimte volledig. Amanda Palmer is een artiest met een ongeëvenaarde intensiteit. Haar zien optreden voelt als thuiskomen. Dus nee, Amanda, we DO belong here and you’re making us feel so fucking special.
13 jaar. Zo lang is het geleden dat ik Amanda ‘Fucking’ Palmer voor het eerst zag met de Dresden Dolls. De AB daverde die avond op zijn grondvesten. Ik vertel nog altijd over dat optreden alsof het gisteren was. Net zoals die eerste keer met de Dolls is het altijd een even intense als louterende ervaring. Geen enkele andere artiest heeft me ooit al zoveel emoties tegelijk laten beleven. Met een brede glimlach op mijn gezicht zit ik wenend als een klein kind te luisteren naar In My Mind. Ik, samen met de rest van de zaal trouwens, die nog steeds in een eerbiedige stilte gehuld is tot het eind van het nummer waarna er een oorverdovend applaus losbarst.
Patreon foto De Roma – Amanda Palmer 2019
De rauwe eerlijkheid van de tour rond het album There Will Be No Intermission heeft zijn impact gehad op Amanda. Elke avond minimum drie uur lang de meest persoonlijke verhalen vertellen over abortus, haar miskraam en de dood van mentor, beste vriend en vaderfiguur Anthony hakt er natuurlijk in. Daarom besloot ze in Antwerpen, net zoals een dag eerder in Essen, haar fans te laten beslissen wat ze speelde. Veel van de gekozen nummers kwamen uiteindelijk toch van die plaat dus kregen we een light versie van de geplande show. Waar sommige fans initieel wat teleurgesteld waren, was dit gevoel al helemaal verdwenen na die eerste twee nummers.
Voor Astronaut legt ze de ukelele aan de kant en valt ze haar piano aan met een oerkracht die alleen AFP bezit. Soms lijkt het alsof ze aan het vechten is met de noten, elke toets die ze beroert een uitroepteken om haar woorden te onderstrepen. Wanneer ze overgaat in Seeräuber-Jenny uit The Threepenny Opera van Kurt Weil en Bertolt Brecht emuleert ze geheel eigenhandig de punk cabaret sound van de Dresden Dolls.
Ze vertelt over haar abortus toen ze 17 was. Hoe ze zich door een massa fundamentalisten wrong die haar bestookten met foto’s van bloederige foetussen. Hoe ze jarenlang probeerde om een nummer te puren uit deze ervaring. Haar eerste poging was Oasis, een lied met een opzwepende melodie en tekst die weinig aan de verbeelding overlaat. Ze kreeg heel wat kritiek te verwerken dat ze in dat nummer te licht gaat over abortus en verkrachting en het daardoor zou minimaliseren. Amanda zelf ziet het alsof ze er een licht op schijnt en het bespreekbaar maakt. Niemand lijkt erover te praten hoewel de statistieken ons vertellen dat heel wat vrouwen al een abortus hebben ondergaan. (sidenote: 13% van de zwangerschappen in 2011 in België werden afgebroken.) Haar Voice Mail For Jill is dan ook een ode aan alle vrouwen die dit gevoel alleen hebben doorgemaakt, een ruggesteun van begrip voor alles wat daarbij komt kijken.
Ze schijnt haar volgende spotlight op een andere levenservaring die heel wat vrouwen met haar delen en waar ook nauwelijks een woord over wordt gerept. Ze neemt ons mee naar de Kerstmis toen ze klaarstond om haar nieuwe zwangerschap met de wereld te delen. Het moment, even later, waarop ze te horen krijgt dat haar kind geen hartslag meer heeft. Hoe ze zich van de feestelijkheden wegtrekt en afzondert in een wellness center waar ze zichzelf een massage had cadeau gedaan. Om dan te beseffen dat het een zwangerschapsmassage was en daarna te ontdekken dat haar masseuse ook net een miskraam had gehad. Hoe die vrouw haar volgende afspraak annuleert en ze twee uur lang samen hebben gehuild om hun verlies. Later op de avond volgde de miskraam die ze zelf nog te verwerken had. Die ze helemaal in haar eentje onderging op de kamer. Ze eindigt met te vertellen hoe ze achteraf buiten stapte en hoe koud het was, en stil. Het besef dat doordrong hoe onwezenlijk groot dategene was dat ze net helemaal alleen had overwonnen. Een zucht na dit verhaal zet ze Let It Go uit de film Frozen in.
Dit is een plaat waar ik op een ander moment gillend de zaal van zou uitlopen. Het krijg hier een compleet andere bijklank en diepgang. (“The wind is howling like this swirling storm inside, Couldn’t keep it in, heaven knows I’ve tried, Don’t let them in, don’t let them see, Be the good girl you always have to be, Conceal, don’t feel, don’t let them know, Well, now they know”). AFP maakt er simpelweg haar eigen nummer van. Het vuur waarmee ze zich in de song gooit en beukt op de piano heeft een verbijsterend effect. “Unapologetically balls-out” zoals ze het zelf ooit noemde.
Elke song neemt je mee op een reis van hoogtes en laagtes. Bigger on the Inside, met die simpele maar krachtige ukelele tonen en hartverscheurende tekst breekt het publiek. (“And I tried to call my brother, But he no longer exists”). Met A Mother’s Confession tovert ze opnieuw een lach op de betraande gezichten door de bloedeerlijke en tedere anekdotes van een overdonderde nieuwe moeder. Een onopzettelijke winkeldiefstal (of twee), te snel rijden omdat je kind schreeuwt van de honger, een verloren paspoort, een geliefd deken dat uiteindelijk het verkeerde blijkt te zijn. (“But everything is relative and everyone’s related, I can’t do that much right now, But take care of this baby, I figure everything’s technically all right, If at least this baby doesn’t die”).
Om dan meteen weer neergeslagen te worden door de passage van de oudere vrouw in de koffiezaak: “And she said she had a daughter who was grown, And then she paused and said she also had a son.” Boem. Mokerslag. Het finale refrein met het publiek als achtergrondkoor dat zachtjes meezingt (“At least the baby didn’t die”) is een zoveelste kippenvelmoment. Geïnspireerd door Bill Hicks en haar Patrons maakte ze It’s Just A Ride waarin ze sust met de woorden “Come out darling, And don’t you cry, It’s just a ride”. Omdat de muziek zo eerlijk uit het leven gegrepen is, voelt het allemaal heel kortbij. Ook al is Palmer soms heel letterlijk, toch kan iedereen er zijn verhaal aan ophangen.
Dan moet ik het nog hebben over de onvoorwaardelijke liefde van het publiek tijdens een AFP optreden, één van de zovele sterktes van Palmer.
Dankzij haar overtuiging, haar Patreon die haar door crowdfunding toelaat volledig vrij haar eigen ding te doen, haar radicale empathie, toegankelijkheid en luisterend oor voor elke fan heeft ze een eigen community gecreëerd. De Facebookgroep die ze rond haar Patrons opgebouwd heeft zorgt ook voor connectie wanneer de Palmer-karavaan ons kleine land weer verlaat. Daar deelt iedereen zonder schroom of onzekerheid, daar lééft de radicale empathie.
Het voelt als rondwaren in een veilige haven. Iedereen loopt met dezelfde hemelsbrede glimlach op zijn gezicht, vol verwachting of ontlading. De warmte van haar publiek straalt naar haar uit.
Zij verwerkt dat in haar muziek en gooit het met evenveel gretigheid terug naar het publiek. Een uitwisseling waar zoveel kracht van uitgaat, dat ik je alleen kan aanraden het ook eens te beleven.
Drie uur lang zaten we met zijn allen geboeid op onze stoel. Drie uur waarin Palmer zich volop gaf op het podium. Nadat ze nota bene ook vroeg uit de veren was om mee te stappen met de Antwerpse klimaatmars. Ze riep de organisatoren van het collectief Youth For Climate ook even op het podium om een woordje uitleg te geven en een hen een welgemeende knuffel te geven.
Uitmuntend songschrijfster, gepassioneerd rasartiest, voorvechter van vrouwenrechten en radicale empathie, geïnspireerd klimaatactivist, straffe schrijfster en fenomenale vrouw, sterk in haar onzekerheden. Iemand die zich hier nog afvraagt waar de ‘Fucking’ in Amanda Fucking Palmer vandaan komt? Ik dacht het niet.
Toch een impressie nodig? Niet zoveel later deed ze deze heel gelijkaardige show in Nieuw Zeeland!
Amanda Palmer – Vrijdag 20 september 2019 in De Roma Antwerpen
Enkele gitaren, een piano en de pure stem van Rosanne Cash, meer was er niet nodig om de AB voor één avond onder te dompelen in authentieke Americana. Cash bracht samen met haar man John Leventhal een intiem en ingetogen optreden dat bleef nazinderen.
Rosanne Cash is de oudste dochter van legende Johnny Cash. Net zoals haar vader is ze een verhalenverteller met een bijzondere stem. Haar laatste plaat heet “She remembers everything” en dat gevoel draagt ze uit in haar nummers en hoe ze die aan elkaar praat. Met een nuchtere zachtheid vertelt ze over haar leven, op de tonen van de muziek en ernaast. Aangrijpend en herkenbaar is het moment waar Cash beschrijft hoe ze opgroeide middenin de vrouwen- en burgerrechtenbeweging in de jaren 60 en 70 en met zoveel hoop naar de toekomst keek. Hoe ze dacht dat vooruitgang maar in één richting kon evolueren en hoe het nu zo anders blijkt te lopen.
De avond kent heel wat hoogtepunten. Van het aangrijpende “Blue Moon With Heartache” (What would I give to be a diamond in your eyes again, What would I give to bring back those old times, What did I say to make your cold heart bleed this way, Maybe I’ll just go away today) over het krachtig en fragiele “She remembers everything” (I didn’t know her then, My enemy, my treasured friend, Outside this waking dream, She remembers everything, I don’t know her now, My bitter pill, my broken vow, This girl, this bird who sings, She remembers everything) naar het melancholische en strijdvaardige “The Undiscovered Country” waar ze uithaalt naar het huidige politieke klimaat en de #metoo beweging (The old men never helped us, They took our every vow, Turned them into money, And look where we are now. Waiting for a savior, But she walks alone to sea, And someone’s going down, She went down for me).
Als bisnummer trakteert ze op Tennessee Flat Top Box, een nummer van Cash Sr. dat ze zich helemaal eigen maakt. Haar stem leent er zich perfect toe en het gitaargeluid van Leventhal knipoogt naar de unieke sound van de gitaar van haar vader.
Noot voor noot en woord voor woord sleept ze het publiek mee. Cash’s hele set ademt haar verhaal. Hoe ze haar stem vond en hoe ze die ook durft gebruiken nu ze ouder is. In haar woorden: “Women my age still have a lot to say. And that urgency and longing and righteous indignation and passion don’t go away. They don’t fade with time unless you let them.”(Billboard) En wees maar zeker: she won’t let them.
John Leventhal balanceert zijn gitaren en de snuifjes piano handig op de achtergrond en laat “zijn” ster schitteren. De liefde schijnt door in hun muziek en de onderlinge conversaties tussen de nummers. Na 24 jaar zijn ze een goed geolied team dat perfect op elkaar inspeelt. Wanneer Cash en Leventhal samen gitaar spelen, lijkt het wel alsof hun instrumenten converseren. Als Rosanne voor enkele nummers haar gitaar neerlegt gebeurt er iets extra bijzonder. Haar stem krijgt nog meer kracht en ze gooit zich nog zoveel harder in de tekst en gaat dieper in haar uithalen. Een overtreffende trap van een stem die sowieso al imponeert.
Cash hypnotiseert met haar stem, tegelijk krachtig en breekbaar. Haarzuiver gaat ze van hoge passages over naar de lagere stukken waar haar stem een extra warme ondertoon krijgt. De bijna eerbiedige stilte van het publiek tijdens de nummers spreekt evenveel boekdelen als de twee staande ovaties die ze na haar optreden krijgt. Een madam met een sound die er staat, de verrassende mix van country, blues, folk en popmuziek die ze samensmelt tot haar hoogsteigen bijzondere klankkarakter dat naar meer smaakt.
Setlist
Modern Blue The Sunken Lands The Undiscovered Country The Only Thing Worth Fighting For Crossing to Jerusalem A Feather’s Not a Bird Long Black Veil (Lefty Frizzell cover) Blue Moon With Heartache Ode to Billie Joe (Bobbie Gentry cover) I’m Movin’ On (Hank Snow cover) Western Wall She Remembers Everything When the Master Calls the Roll Motherless Children Runaway Train (John Stewart cover) Seven Year Ache
Encore: Tennessee Flat Top Box (Johnny Cash cover) 500 Miles(Hedy West cover)
Rosanne Cash & John Leventahl – Zaterdag 14 september 2019 Ancienne Belgique, Brussel
Ik ga eerlijk zijn, toen ik van Brothers In Raw de verlossende woorden “We hebben Tenacious D voor je kunnen fixen” hoorde, heb ik zowat de hele buurt bijeen geschreeuwd. (Sorry buren. En ook voor al die keren dat ik hun platen te hard draaide en zelf nog luider meebrulde.) Als er nu één band is die nog hoog op mijn bucket list stond, was het wel The D! Ondanks verwoede pogingen was ik altijd te laat om mijn ticket te verzilveren. En plots kon ik uitkijken naar de hoogdag waarop ik JB & KG eindelijk live kon beleven. Als een kind dat wacht op de komst van de Sint of Kerstman telde ik de dagen. En dan was het eindelijk 25 februari zo rond negen uur in de avond.
Het doek valt. Of net niet, want Tenacious D doet aan muzikale cinema. Post-Apocalypto, het album, is een verzameling van skits en muziek uit de gelijknamige Youtube serie die het tweetal uitbracht in 2018. De hele serie of animatiefilm wordt integraal afgespeeld op een doek, waar de band stiekem achter verstopt zit. Tijdens de muzikale intermezzo’s valt de projectie weg en zien en horen we de echte Kage & Jack verschijnen. Een leuke gimmick, versterkt door grappige beeldvorming zoals wanneer Kyle Gass zielig alleen achterblijft, met Jack Black zichtbaar door het raampje van de geprojecteerde raket die de ruimte in schiet.
Alleen, en het doet me als grote fan pijn om dit zwart op wit uit te schrijven, de muziek uit Post-Apocalypto is niet van het niveau dat we van Tenacious D gewend zijn. Een paar uitschieters van het album, Daddy Ding Dong en Woman Time, klinken wel als oldschool D, maar de rest is een beetje teleurstellend. Begrijp me niet verkeerd. Het is niet slecht, verre van zelfs. Ze hebben voor zichzelf echter met hun eerdere albums zo’n ongelofelijk hoge standaard gezet, dat ze er even niet meer lijken over te geraken.
Van het self-titled Tenacious D, over The Pick of Destiny tot Rize of The Fenix, elk van deze platen staat bomvol topnummers. Instant klassiekers, songs die zich in je hoofd nestelen. Die je als luisteraar elke keer met dezelfde theatrale overgave als Jack Black mee moet opvoeren alsof je leven ervan afhangt. Het muzikale genie dat van The Best Band in The World afstraalt, straalt net wat minder door op Post-Apocalypto. En dat is een tikje te merken in Vorst Nationaal, waar het publiek wel beleefd geboeid blijft, maar waar er weinig echt ruig enthousiasme van afspat.
Maar dan. Dan valt het doek over het doekverhaal. De gaas verdwijnt en Tenacious D verschijnt in al hun glorie. Ze zetten in met het epische Rize of the Fenix en de zaal ONTPLOFT. Zo’n 15.000 stembanden brullen luidkeels elke letter, elk woord en elk gitaarrif mee. Er komt beweging in de zaak, letterlijk en figuurlijk. Dit is mijn Tenacious D, hier beginnen we te zweten en onze strottenhoofden compleet naar de verdoemenis te helpen.
Van hieruit gaan we van hoogtepunt naar hoogtepunt, af en toe onderbroken door een klein toneeltje dat gesmaakt wordt door het publiek. Jack die tegen de grond gaat en opgelapt wordt door de roadies, om uiteraard op te volgen met een machtige versie van Roadie. De backing plaat die zogezegd blijft hangen tijdens het meesterlijke Master Exploder waarna Kyle helemaal terneergeslagen het podium afstormt. Om dan meteen weer terug naar de bühne gesust te worden door Jack en diezelfde 15.000 stemmen uit het publiek die Dude (I totally miss you) mee scanderen. Heerlijk. Perfect. Epic. Insert nog zo’n 1.000 superlatieven.
Ofwel zoals ze het zelf zingen in Master Exploder: “They do not mean to blow your mind, but that shit happens to them ALL THE TIME”! Ze zijn met hun mix van stijlen, geïnspireerd door hun eigen passie en liefde voor muziek moeilijk in een vakje te steken. De fenomenale stembanden van Black en de virtuoze vingers van Gass die zijn gitaar bezweren, samen met de brute overgave en al even beestige humor waarmee ze zich op de muziek smijten, zijn meer dan de som van al deze delen. Het duo is een musical match made in heaven en hebben bijgevolg al meerdere rockgoden als Ronnie James Dio, Meatloaf, Dave Grohl en laatst nog Jack White weten meeslepen in hun geniale gekte. (Eervolle vermelding hier voor John Konesky, gitarist van opening band Wynchester die tijdens het optreden met hen meespeelt. Dude knows how to rock our fucking socks off.)
Deel twee van het optreden was voor mij dus exact wat ik al zo’n veertien jaar had verwacht en gehoopt dat een live performance van Tenacious D met me zou doen. Namelijk: me volkomen drunk on music, helemaal ondersteboven en compleet opgeladen achterlaten. En smekend om meer, meer, MEER van dat. Tegelijk hopend dat ik niet te wervend ben geweest met deze review want volgend keer moet ik absoluut een ticket scoren. Zeker na wat ik maandag meemaakte, weet ik niet of ik een volgende ‘uitverkocht’ melding nog kan overleven.
Setlist Post-Apocalypto Theme Film: “Chapter 1 – Hope” Hope Film: “Chapter 2 – Cave” Making Love Film: “Chapter 2 – Cave / Chapter 3 – Space” FUCK YO-YO MA Film: “Chapter 3 – Space / Chapter 4 – Robot” Daddy Ding Dong Film: “Chapter 4 – Robot” Robot Film: “Chapter 4 – Robot / Chapter 5 – Donald” Colors Film: “Chapter 5 – Donald / Chapter 6 – Home” JB JR RAP Woman Time Save the World Post-Apocalypto Theme (reprise° Rize of the Fenix Low Hangin’ Fruit Sax-a-Boom (op speelgoedsax) Roadie Master Exploder Dude (I Totally Miss You) Kickapoo Beelzeboss (The Final Showdown) The Metal Tribute Double Team Encore Fuck Her Gently
DownSideUp 