Een zaal met een ziel verweeft zich met de performance die je daar beleeft. De klanken blijven er nog lang nagalmen in de herinnering van de toehoorder. Er zijn zalen waar ik een even grote band mee heb, als met de muziek die er speelde. Ze zijn het dak waaronder je hele avonden bent weggevoerd, ver van de wereld daarbuiten. Ze spelen een belangrijke bijrol in al je muzikale souvenirs die je daar verzamelt en koestert, om ze af en toe nog eens te laten sprankelen in je gedachten. De Roma in Antwerpen voegt daar zelf nog een laagje aan toe. Bovenop alle herinneringen die ik er zelf compileerde, voel je er de geschiedenis doorschemeren.
De zaal zelf is een architecturale parel, die met veel zorg en liefde in ere is hersteld. Ik kijk er elke keer nog mijn ogen uit. Je waant jezelf opnieuw in de roaring twenties in dit schitterend stuk Belgisch erfgoed. De kers op de taart is het podium dat nog steeds het kader bevat van het vroegere grote scherm. Het geeft een dramatische en filmische bijklank aan elk optreden.
Als de muren er konden spreken, vertelden ze over de hoogdagen van de film waar bezoekers in hun mooiste plunje de filmgoden kwamen aanschouwen. Of over de optredens die er later de hoofdrol speelden. Misschien spreken ze over de stilte tussendoor, het afbladderend behangpapier en het verval. Over de stilte die er veel te lang bleef hangen, nadat de zaal in 1982 sloot. Vol trots zouden ze je vertellen over de dag waarop een klein leger vrijwilligers eindelijk begon aan de heropbouw.
Diezelfde vrijwilligerswerking maakt van De Roma eens te meer een zaal als geen ander. Waar ik in andere venues vaak loopt te morren over de kost van de vestiaire, leg ik met plezier een viervoud van dat eerste bedrag in het vrije bijdrage mandje van deze zaal. Je voelt het plezier en de passie van iedereen die voor en achter de schermen bezig is om iedereen een fijne tijd te bezorgen. En of dat nu tijdens een dansnamiddag voor senioren is, of net tijdens een ruig rockoptreden, ze heten iedereen met een welgemeende glimlach welkom.
Ook aan de programmatie zie je dat De Roma een zaal is als geen ander. Een boeiende mengelmoes van alle stijlen en genres. Het is veel meer dan een venue. Het is een plek waar mensen samenkomen, in alle betekenissen van het woord. De Roma, die is van ons!
Aanrader: bekijk de docu ‘De Roma is van Ons’ van Lies Van der Auwera waar je een aantal van hun topvrijwilligers ontmoet en ontdekt wat deze zaal zo bijzonder maakt
In een muisstille zaal klinken de eerste ukelele tonen die Creep van Radiohead aankondigen. Onversterkt galmt een stem door de Roma en vult de ruimte volledig. Amanda Palmer is een artiest met een ongeëvenaarde intensiteit. Haar zien optreden voelt als thuiskomen. Dus nee, Amanda, we DO belong here and you’re making us feel so fucking special.
13 jaar. Zo lang is het geleden dat ik Amanda ‘Fucking’ Palmer voor het eerst zag met de Dresden Dolls. De AB daverde die avond op zijn grondvesten. Ik vertel nog altijd over dat optreden alsof het gisteren was. Net zoals die eerste keer met de Dolls is het altijd een even intense als louterende ervaring. Geen enkele andere artiest heeft me ooit al zoveel emoties tegelijk laten beleven. Met een brede glimlach op mijn gezicht zit ik wenend als een klein kind te luisteren naar In My Mind. Ik, samen met de rest van de zaal trouwens, die nog steeds in een eerbiedige stilte gehuld is tot het eind van het nummer waarna er een oorverdovend applaus losbarst.
Patreon foto De Roma – Amanda Palmer 2019
De rauwe eerlijkheid van de tour rond het album There Will Be No Intermission heeft zijn impact gehad op Amanda. Elke avond minimum drie uur lang de meest persoonlijke verhalen vertellen over abortus, haar miskraam en de dood van mentor, beste vriend en vaderfiguur Anthony hakt er natuurlijk in. Daarom besloot ze in Antwerpen, net zoals een dag eerder in Essen, haar fans te laten beslissen wat ze speelde. Veel van de gekozen nummers kwamen uiteindelijk toch van die plaat dus kregen we een light versie van de geplande show. Waar sommige fans initieel wat teleurgesteld waren, was dit gevoel al helemaal verdwenen na die eerste twee nummers.
Voor Astronaut legt ze de ukelele aan de kant en valt ze haar piano aan met een oerkracht die alleen AFP bezit. Soms lijkt het alsof ze aan het vechten is met de noten, elke toets die ze beroert een uitroepteken om haar woorden te onderstrepen. Wanneer ze overgaat in Seeräuber-Jenny uit The Threepenny Opera van Kurt Weil en Bertolt Brecht emuleert ze geheel eigenhandig de punk cabaret sound van de Dresden Dolls.
Ze vertelt over haar abortus toen ze 17 was. Hoe ze zich door een massa fundamentalisten wrong die haar bestookten met foto’s van bloederige foetussen. Hoe ze jarenlang probeerde om een nummer te puren uit deze ervaring. Haar eerste poging was Oasis, een lied met een opzwepende melodie en tekst die weinig aan de verbeelding overlaat. Ze kreeg heel wat kritiek te verwerken dat ze in dat nummer te licht gaat over abortus en verkrachting en het daardoor zou minimaliseren. Amanda zelf ziet het alsof ze er een licht op schijnt en het bespreekbaar maakt. Niemand lijkt erover te praten hoewel de statistieken ons vertellen dat heel wat vrouwen al een abortus hebben ondergaan. (sidenote: 13% van de zwangerschappen in 2011 in België werden afgebroken.) Haar Voice Mail For Jill is dan ook een ode aan alle vrouwen die dit gevoel alleen hebben doorgemaakt, een ruggesteun van begrip voor alles wat daarbij komt kijken.
Ze schijnt haar volgende spotlight op een andere levenservaring die heel wat vrouwen met haar delen en waar ook nauwelijks een woord over wordt gerept. Ze neemt ons mee naar de Kerstmis toen ze klaarstond om haar nieuwe zwangerschap met de wereld te delen. Het moment, even later, waarop ze te horen krijgt dat haar kind geen hartslag meer heeft. Hoe ze zich van de feestelijkheden wegtrekt en afzondert in een wellness center waar ze zichzelf een massage had cadeau gedaan. Om dan te beseffen dat het een zwangerschapsmassage was en daarna te ontdekken dat haar masseuse ook net een miskraam had gehad. Hoe die vrouw haar volgende afspraak annuleert en ze twee uur lang samen hebben gehuild om hun verlies. Later op de avond volgde de miskraam die ze zelf nog te verwerken had. Die ze helemaal in haar eentje onderging op de kamer. Ze eindigt met te vertellen hoe ze achteraf buiten stapte en hoe koud het was, en stil. Het besef dat doordrong hoe onwezenlijk groot dategene was dat ze net helemaal alleen had overwonnen. Een zucht na dit verhaal zet ze Let It Go uit de film Frozen in.
Dit is een plaat waar ik op een ander moment gillend de zaal van zou uitlopen. Het krijg hier een compleet andere bijklank en diepgang. (“The wind is howling like this swirling storm inside, Couldn’t keep it in, heaven knows I’ve tried, Don’t let them in, don’t let them see, Be the good girl you always have to be, Conceal, don’t feel, don’t let them know, Well, now they know”). AFP maakt er simpelweg haar eigen nummer van. Het vuur waarmee ze zich in de song gooit en beukt op de piano heeft een verbijsterend effect. “Unapologetically balls-out” zoals ze het zelf ooit noemde.
Elke song neemt je mee op een reis van hoogtes en laagtes. Bigger on the Inside, met die simpele maar krachtige ukelele tonen en hartverscheurende tekst breekt het publiek. (“And I tried to call my brother, But he no longer exists”). Met A Mother’s Confession tovert ze opnieuw een lach op de betraande gezichten door de bloedeerlijke en tedere anekdotes van een overdonderde nieuwe moeder. Een onopzettelijke winkeldiefstal (of twee), te snel rijden omdat je kind schreeuwt van de honger, een verloren paspoort, een geliefd deken dat uiteindelijk het verkeerde blijkt te zijn. (“But everything is relative and everyone’s related, I can’t do that much right now, But take care of this baby, I figure everything’s technically all right, If at least this baby doesn’t die”).
Om dan meteen weer neergeslagen te worden door de passage van de oudere vrouw in de koffiezaak: “And she said she had a daughter who was grown, And then she paused and said she also had a son.” Boem. Mokerslag. Het finale refrein met het publiek als achtergrondkoor dat zachtjes meezingt (“At least the baby didn’t die”) is een zoveelste kippenvelmoment. Geïnspireerd door Bill Hicks en haar Patrons maakte ze It’s Just A Ride waarin ze sust met de woorden “Come out darling, And don’t you cry, It’s just a ride”. Omdat de muziek zo eerlijk uit het leven gegrepen is, voelt het allemaal heel kortbij. Ook al is Palmer soms heel letterlijk, toch kan iedereen er zijn verhaal aan ophangen.
Dan moet ik het nog hebben over de onvoorwaardelijke liefde van het publiek tijdens een AFP optreden, één van de zovele sterktes van Palmer.
Dankzij haar overtuiging, haar Patreon die haar door crowdfunding toelaat volledig vrij haar eigen ding te doen, haar radicale empathie, toegankelijkheid en luisterend oor voor elke fan heeft ze een eigen community gecreëerd. De Facebookgroep die ze rond haar Patrons opgebouwd heeft zorgt ook voor connectie wanneer de Palmer-karavaan ons kleine land weer verlaat. Daar deelt iedereen zonder schroom of onzekerheid, daar lééft de radicale empathie.
Het voelt als rondwaren in een veilige haven. Iedereen loopt met dezelfde hemelsbrede glimlach op zijn gezicht, vol verwachting of ontlading. De warmte van haar publiek straalt naar haar uit.
Zij verwerkt dat in haar muziek en gooit het met evenveel gretigheid terug naar het publiek. Een uitwisseling waar zoveel kracht van uitgaat, dat ik je alleen kan aanraden het ook eens te beleven.
Drie uur lang zaten we met zijn allen geboeid op onze stoel. Drie uur waarin Palmer zich volop gaf op het podium. Nadat ze nota bene ook vroeg uit de veren was om mee te stappen met de Antwerpse klimaatmars. Ze riep de organisatoren van het collectief Youth For Climate ook even op het podium om een woordje uitleg te geven en een hen een welgemeende knuffel te geven.
Uitmuntend songschrijfster, gepassioneerd rasartiest, voorvechter van vrouwenrechten en radicale empathie, geïnspireerd klimaatactivist, straffe schrijfster en fenomenale vrouw, sterk in haar onzekerheden. Iemand die zich hier nog afvraagt waar de ‘Fucking’ in Amanda Fucking Palmer vandaan komt? Ik dacht het niet.
Toch een impressie nodig? Niet zoveel later deed ze deze heel gelijkaardige show in Nieuw Zeeland!
Amanda Palmer – Vrijdag 20 september 2019 in De Roma Antwerpen
Seasick Steve is een oermuzikant. Zo eentje waar geen bloed maar muzieknoten en riffs door de aderen stromen. Kan ook niet anders wanneer je weet dat hij al meer dan vijftig jaar op de planken staat. Eerst niet echt als frontrunner, maar hij bleef heel zijn leven muziek maken. Zijn eerste eigen album kwam uit in 2004, eerste echte soloplaat volgde in 2006. Zijn verschijning in Jools Holland’s ‘Hootenanny’ zorgde voor zijn grote doorbraak, eerst in de UK en daarna volgde de rest van de wereld. Ondertussen is hij bezig aan zijn tiende album dat ergens deze lente zal uitkomen.
Seasick Steve is moeilijk te vatten in een muziekgenre. Heel wat blues, een streepje country en een behoorlijke portie rock & roll attitude. Een ruige kop en al even ruwe en doorleefde stem zijn de genereuze kers op de taart van heerlijk groezelige riffs die hij uit zijn gepersonaliseerde gitaren perst.
I just recently saw the 2014 documentary Women aren’t funny by Bonnie McFarlane and I’m afraid I have to apologise. I, along with the rest of the world, have been guilty of exclaiming: “Women just aren’t that funny”. It was a long time ago and yet this still shames me.
Women ARE funny. Maybe not all women, much like not all men are cut out to do stand up. The fact is that there are way fewer women in the comedy scene than there are men. And that these small groups in turn get even more marginalised because of their gender. Because who wants to see a female headliner? According to the club owners, no one. McFarlane tackles this injustice in her, as she likes to call it, “cocumentary”. A documentary about comedy, what were you thinking?
We have to do away with horrible generalisations like this. And that’s why we’ve prepared this list of extremely funny females, for you to enjoy. Grab a blanket, a coffee/tea (whatever your poison) and let these lovely lady voices tickle your funny bone.
Is there anyone in the world who is not in love with Tina Fey? I first got to know her on SNL, where she’s probably most known for her impeccable Sarah Palin impression. I read Bossy Pants and wanted more, more, MORE. She passed onto her own show, 30 Rock and won me over for life. It is a wacky series about an SNL-type show, that doesn’t take itself too (at all) seriously, full of meta- and showbiz references and the most insane guest stars. I want to go to there!
Annotation anno 2023: I IDENTIFY A LOT WITH LIZ LEMON. More and more every day. I haven seen this series in forever and still quote it daily. I have however already watched it 5 times or something.
For me, Tina and Amy should be on this list on the same bullet point, but I decided get them each their own. They met way before they played on SNL together, and all the sketches they did together were gold. They were the best Weekend Update-team SNL has ever seen. Together they hosted the Golden Globes twice already. Poehler went on to do Parks & Recreation, a very tongue in cheek political extravaganza. However much you try, you canNOT hate Leslie Knope.
Annotation anno 2023: It cannot come as a shock but I IDENTIFY A LOT WITH LESLIE KNOPE TOO. More and more every day. I haven seen this series in forever and still quote it daily. I have however already watched it 5 times or something. (Yes, exactly like 30 Rock.)
With her lovely high-pitched voice and adorable accent, Sarah Millican is representing the UK. Voted best newcomer at Edinburgh Fringe Festival in 2008, she went on to be one of the 100 most influential women in the UK in 2014. Last year she was nailed to the cross on Twitter, by people who disapproved of her wardrobe choice for the Baftas. Millican set them straight in an extremely funny, yet eye-opening letter.
Luciously locked Caitlin Moran taught me how to be a woman. Or at least, helped me appreciate being a non-typical part of the female race. She writes herself directly into your heart with her witty and off center views on life. She is entirely self-made and became a rock journalist from age 15 onwards. She is the best kind of feminist, the one who realizes we can still have a sense of humor towards being female.
I know this is cheating, but QI is a wonderfully weird quiz show with crazy facts and figures, presented by the ever-so-lovely Stephen Fry. (NO LONGER: editors addition 2023: now it is Sandi FUCKING Toksvig. Who had the nicest and most wonderful lockdown podcast in the world of all podcasts.) It is at times a pretty male dominated show, if it weren’t for all the strong ladies who brought a smile to my face over the years. Jo Brand, Sue Perkins, Sandi Toksvig, Sarah Millican are but of few of the ever-growing list of funny as hell ladies who quiz. I picked Jo brand as the representative of the ladies, because she’s one of the funniest and most adorable women on tv. Ever.
6. Kirsten Wiig
Kirsten also got her big break on Saturday Night Live. She was always one of my favorite actors on the show and made for some very epically funny Saturday nights. Every time I see her face on TV, be it in a movie or in a recent guest appearance on SNL, I giggle a little. She recently made the extremely dirty and funny Bridesmaids and is on to star in the all female version of Ghostbusters alongside Melissa McCarthy. (Is this the real life? Or is it just fantasy? No! An all female cast for Ghost Busters.)
Editors note 2023: cue all the hate because OH NO WOMEN GOSTBUSTERS, AAAH. But it was a pretty decent film. Not great, but that had nothing to do with the four lovely ladies and more with the actual writing.
That voice. That terrific sound she expels from her vocal chords. The inherent crazy in all the characters she plays. You just got to love Kristen. She’s perfect as the Senior Women’s Issues Correspondent on the Daily Show. She plays a weird but loveable 5 year old on Bobs Burgers. She’s the kinda too close stalker-fan from Flight of the Conchords. She goes in overdrive as a page on 30 Rock. She is the best guest-star any comedy show could ask for. (Editors note 2023: STILL TRUE! Also, much more than that: check out the AMAZING What we do in the Shadows🙂
Bee has been with the Daily Show since 2003 and has made the most cringe-worthy yet epically funny TV I’ve ever seen. Her face alone is comedy gold; her facial expressions say so much more than any word she utters. I cannot help but smile, every time her face appears on my idiot box.
😢<3
10. All of the women I have forgotten
I had a longer short list for this article than the aforementioned amazing women. So here I give a BIG shout out to Aubrey Plaza, Rashida Jones, Jane Krakowski, Vanessa Bayer, Aidy Bryant, Jessica Williams, Rachel Dratch, Chelsea Handler, Chelsea Peretti, Sarah Silverman, Bonnie McFarlane, Julia Louis-Dreyfuss,… And you can just fill in whomever I have mistakenly forgotten in the comment section! (Editors note: some I might not have forgotten, but not yet discovered. I will update this list as long as I live and breathe.)
Or better yet, post a video of your favourite comedienne online with the hashtag: #womenarefunny
And remember: let me NEVER again hear you say, “Women aren’t funny”. Because we are. Now go watch that documentary and tweet about it!
Ikke en de radio, wij hebben een wat rare relatie. Soms kan ik oprecht houden van het ethergeluid, op andere momenten wil ik dat ding het raam uitgooien. Dat laatste gebeurt meestal wanneer Gunther D ten tonele (ten gehore? Hoe noemt ge dat?) verschijnt. Die mens zijn stem is als een rode lap op een stier voor mij. En de onzin die er uit komt nog eens te meer. Zijn verhevenheid boven het ‘plebs’. Bah.
Ooit was het anders. Toen de Walkman met ingebouwde radiofunctie nog het meest revolutionaire gadget was, toen lag ik elke avond in bed met Peter Hoogland. Ik mocht er eigenlijk niet naar luisteren van de ouders, wegens te “racy”. Daarom, oordopjes in en lichten uit en zien dat ik niet te luid meelachte. (En lang voor het eind van de aflevering toch in slaap sukkelen. Dat ook.)
Het probleem dat ik momenteel ondervind met de standaard nationale radiozenders is dat het allemaal eenheidssoep is. En dat ze allemaal dezelfde liedjes spelen. (Classic21 nu even niet meegerekend, die hebben echt een geweldige programmatie bij momenten) En niet alleen dat, ze spelen ook nog eens altijd dezelfde twee liedjes per artiest.
Eminem is blijkbaar enkel gekend voor Stan en The Real Slim Shady. Johnny Cash mag enkel zingen over zijn Ring of Fire. De Dire Straits zijn enkel bekend met Money for Nothing en Sultans of Swing, of met een beetje geluk krijgen we nog eens het fantastische Romeo & Juliet te horen. Blink 182 mag enkel vragen what their age again is. You get my point.
En daarom haat ik radio. Omdat het geen radio meer is. Omdat het gezwets is, afgewisseld met liedjes waarvoor betaald wordt om ze toch maar ZO. VEEL. MOGELIJK. per uur te spelen. Dat is niet wat radio is. Of moet zijn.
Zondag Zondag met Ben Van Praag en Marc Hermans
Die twee kerels hierboven zijn de bekende Ben Van Praag en zijn partner in crime Marc Hermans. Ben spendeerde zijn jonge jaren volledig opgeslorpt door het medium radio. Voor de radio, de radio was. In de tijden van piratenzenders zoals Radio Veronica en boten waar mensen werden opgepakt voor zoiets onschuldig als radio maken. In 1982 leerde Van Praag dan Marc Hermans kennen bij het toenmalige Maeva. Marc zette toen alles aan de kant om de radiodroom te volgen en trok in in de studio in Ukkel, waar Ben al resideerde! Marc en Ben vonden op hun tweetjes het concept van de live ochtendradio uit.
Later maakten ze hun eerste Zondag Zondag. En nu zijn ze back in business!
De geschiedenis dus, voor jullie op een bordje. Vanaf nu 1 februari elke zondag op de radio te horen in de nieuwe ZondagZondag. En ik word hun WebWijf. Ik help hen alle online stappen te zetten, zodat zoveel mogelijk mensen de echte radio leren kennen zoals hij moet zijn. Luisteren jullie ook?
NOOT VAN DE REDACTIE: We schrijven 2023 en helaas is Zondag Zondag ondertussen verleden tijd. Geen nood, er is goed nieuws voor de fans van Ben en Marc. Ze zijn ondertussen al even bezig met hun wekelijkse podcast Tivoli Road.
NOOT VAN DE REDACTIE 2: Zondag Zondag heeft ooit Peter fucking Hoogland als gast gehad. Weet je wie er niet was? Het WebWijf. Waarom? Ik heb de ongelofelijke skill om op net die momenten die ik voor geen geld van de wereld wil missen, zo ziek te zijn dat ik niet meer op mijn benen kan staan. Benijdenswaardig, ik weet het.
NOOT VAN DE REDACTIE 3: De Radio is er sindsdien alleen maar op verslechterd naar mijn bescheiden mening, mogelijk waarom Ben en Marc een podcast zijn begonnen. Ofwel ben ik écht oud en keihard niet meer mee (zeer mogelijk), maar StuBru zegt me niets meer, tenzij tijdens specifieke uurtjes, met bepaalde mensen. (*kuchkuch* Thibault Christiaensen van Equal Idiots die blijkbaar nu een ochtendshow heeft. Wil ik wel mee wakker worden!) ALS ik al radio luister (hoera voor Spotify met zijn playlists en radio’s) dan is het oftewel Willy (Fuck ja, Cedric Maes!), Radio Opsinjoor (Ja, Adamo! En het Mechels Uurtje op Zaterdag) of Nostalgie. Natuurlijk ook nog steeds oude vertrouwde Classic 21en nu Tivoli Road, waar het gepraat tussen de nummers effectief ook beluisterbaar en zelfs vaak mega interessant is.
Er waren zo wat kriebels in de buik. En een lichte trilling in de benen. En het was vooral geen goed idee om mijn haar te kleuren vlak voor ik vertrok. En er was een klok die net iets te snel de minuten tikte en bijgevolg een gemiste trein. Er was mijn prachtige zomerkleedje, dat waaide in de zomerbries, onderweg naar de studio.
De mensen die me kennen, die weten dat ik camera’s en fototoestellen ontwijk en dat ge me lichtjes kunt zien wegkruipen als ik mijn eigen opgenomen stemgeluid waarneem. Maar, er was een wedstrijd die me vroeg wat films te kiezen en voor te stellen voor zo’n camera en natuurlijk evengoed ook met geluid. Ik ben niet te stoppen ben als ik aan het ratelen en tateren ben over films en series, dus MOEST ik het gewoon doen. Ik daag mezelf af en toe eens graag uit om iets te doen waarbij ik me niet 100% op mijn gemak voel. Om iets te doen, dat het stemmetje in mij liever niet zou doen. Bijgevolg schreef ik me in en gaf mijn films op, en vandaag was dan de filmdag.
Ik werd ontvangen in een prachtig gebouw met fantastisch interieur. Industrieel aanvoelende ruimtes, afgewerkt met designmeubelen die ik maar wat graag allemaal in mijn sjakos had gestoken. Eerst werden er wat korte shots genomen op het dak, waarna ik de make-up in mocht. Ik zat me daar even wat sterallures aan te meten, waarna het tijd was voor de echte opname.
De film die ik uiteindelijk heb voorgesteld is Almost Famous. Een film die me nauw aan het hart ligt, want IK WIL WILLIAM ZIJN! (Dit even ter zijde, maar als ik een onbeperkte lijst had gekregen, denk ik dat ik Eternal Sunshine of the Spotless Mind had gekozen. Da’s de film, die voor mij een wereld van film opengooide, mijn liefde is daar ontstaan.) Er werden een paar vragen gesteld waar ik zo beknopt mogelijk op probeerde te reageren. (Again, zij die mij kennen weten hoe moeilijk het concept ‘beknopt’ voor mij is.) Daarna was het tijd voor wat zotte shots, waarover ik waarschijnlijk niet al te veel mag loslaten.
Nu, the point van dit verhaal, is dat ik eigenlijk, ergens, misschien toch wel zo een beetje het gevoel heb gekregen dat ik me niet hoef te beperken tot mijn lettertjes. Dat er mogelijk nog een andere weg is die ik kan inslaan. Dat ik dat toch wel graag deed en graag zou kunnen doen. En dat ik dat godverdomme blijkbaar nog niet eens zo slecht deed. Het smijt wat opties op de tafel, en dat, dat vind ik dik in orde. Dus binnenkort op Prime, ikke en Almost Famous! (En fantastisch.) En nog zo’n vier andere films, ziet dat ge het niet mist!
Een animefilm gemaakt door een westerling? Zou je niet zeggen als je Tekkonkinkreet bekijkt. Toch is het zo, Michael Arias, onder andere bekend van de Animatrixserie, plofte neer in de regisseursstoel. De film won op het Animafestival de publieksprijs en dat volkomen terecht.
In Treasure Town tiert de misdaad welig, ook de kleine Kuro (Japans voor zwart) en Shiro (wit) terroriseren de buurtbewoners als de bende van Cats. Kuro, de oudste, is meteen ook de meest gewelddadige en impulsieve terwijl Shiro dan weer heel naïef en onschuldig overkomt. Je kan als kijker niet beslissen of kleine Shiro nu mentaal enkele jaren achterop hobbelt, of hij net geniaal en levenswijs is. Beide broertjes zijn enorm aan elkaar gehecht en kunnen niet zonder elkaar. Als ze dan toch uit mekaar worden gehaald blijft hun band onbreekbaar. De slimmeriken onder jullie hebben natuurlijk al lang een heel duidelijke rode draad door de film ontdekt, namelijk de tegenstelling tussen het goede en het kwade, zwart en wit, yin en yang. Dit contrast, of conflict, komt tot een climax in een ongelofelijk overweldigende eindscène met afwijkende tekeningen. Op andere momenten in de film is er wel een grijzere zone wat betreft de goedheid of kwaadaardigheid van de personages. Ook al zijn de twee broers onmiskenbaar boefjes, ze zijn geen onmensen. Zelfs een grote maffioso is nog de slechtste niet en zijn onderdaan ondervindt ook wat morele problemen met de gang van zaken.
De personages mogen dan wel niet echt levensecht getekend zijn, ze zijn zeer mooi naar voren gebracht, elk met zijn eigen specifieke kenmerken. Ze hebben ook allemaal hun eigenaardigheden en vaardigheden. Vooral het personage van Shiro wordt mooi uitgespeeld in de droombeeldsequenties. Het jonkie is een dagdromer en de tekenaars onderscheiden die fantasieën in heel zachte schilderachtige prenten. De vreemde snuiter verwarmt je hart omdat hij zijn kinderlijke onbevangenheid niet verliest in de harde stad. De omgeving is zeer secuur en realistisch gestileerd, enkele overzichtsbeelden en vogelperspectieven zijn simpelweg adembenemend. De gehele film baadt in fraaie en felle maar ietsje verweerde kleuren. Het geheel van beeld, klank, verbeelding en achterliggende gedachten is spectaculair. Kortom Tekkonkinkreet is er eentje die je niet mag missen, meer woorden hoeven daar niet aan vuilgemaakt te worden.
Origineel verschenen op (toen nog kutsite.com, ondertussen) kutfilm.be.
DownSideUp 