De Radio

Zondag Zondag met Ben Van Praag en Marc Hermans

Ikke en de radio, wij hebben een wat rare relatie. Soms kan ik oprecht houden van het ethergeluid, op andere momenten wil ik dat ding het raam uitgooien. Dat laatste gebeurt meestal wanneer Gunther D ten tonele (ten gehore? Hoe noemt ge dat?) verschijnt.
Die mens zijn stem is als een rode lap op een stier voor mij. En de onzin die er uit komt nog eens te meer. Zijn verhevenheid boven het ‘plebs’. Bah.

Ooit was het anders. Toen de Walkman met ingebouwde radiofunctie nog het meest revolutionaire gadget was, toen lag ik elke avond in bed met Peter Hoogland. Ik mocht er eigenlijk niet naar luisteren van de ouders, wegens te “racy”. Daarom, oordopjes in en lichten uit en zien dat ik niet te luid meelachte. (En lang voor het eind van de aflevering toch in slaap sukkelen. Dat ook.)

Het probleem dat ik momenteel ondervind met de standaard nationale radiozenders is dat het allemaal eenheidssoep is. En dat ze allemaal dezelfde liedjes spelen. (Classic21 nu even niet meegerekend, die hebben echt een geweldige programmatie bij momenten) En niet alleen dat, ze spelen ook nog eens altijd dezelfde twee liedjes per artiest.

Eminem is blijkbaar enkel gekend voor Stan en The Real Slim Shady.
Johnny Cash mag enkel zingen over zijn Ring of Fire.
De Dire Straits zijn enkel bekend met Money for Nothing en Sultans of Swing, of met een beetje geluk krijgen we nog eens het fantastische Romeo & Juliet te horen.
Blink 182 mag enkel vragen what their age again is.
You get my point.

En daarom haat ik radio. Omdat het geen radio meer is. Omdat het gezwets is, afgewisseld met liedjes waarvoor betaald wordt om ze toch maar ZO. VEEL. MOGELIJK. per uur te spelen. Dat is niet wat radio is. Of moet zijn.

Zondag Zondag met Ben Van Praag en Marc Hermans

Die twee kerels hierboven zijn de bekende Ben Van Praag en zijn partner in crime Marc Hermans. Ben spendeerde zijn jonge jaren volledig opgeslorpt door het medium radio. Voor de radio, de radio was. In de tijden van piratenzenders zoals Radio Veronica en boten waar mensen werden opgepakt voor zoiets onschuldig als radio maken. In 1982 leerde Van Praag dan Marc Hermans kennen bij het toenmalige Maeva. Marc zette toen alles aan de kant om de radiodroom te volgen en trok in in de studio in Ukkel, waar Ben al resideerde! Marc en Ben vonden op hun tweetjes het concept van de live ochtendradio uit.

Later maakten ze hun eerste Zondag Zondag. En nu zijn ze back in business!

De geschiedenis dus, voor jullie op een bordje. Vanaf nu 1 februari elke zondag op de radio te horen in de nieuwe ZondagZondag. En ik word hun WebWijf. Ik help hen alle online stappen te zetten, zodat zoveel mogelijk mensen de echte radio leren kennen zoals hij moet zijn. Luisteren jullie ook?

NOOT VAN DE REDACTIE: We schrijven 2023 en helaas is Zondag Zondag ondertussen verleden tijd. Geen nood, er is goed nieuws voor de fans van Ben en Marc. Ze zijn ondertussen al even bezig met hun wekelijkse podcast Tivoli Road.

NOOT VAN DE REDACTIE 2: Zondag Zondag heeft ooit Peter fucking Hoogland als gast gehad. Weet je wie er niet was? Het WebWijf. Waarom? Ik heb de ongelofelijke skill om op net die momenten die ik voor geen geld van de wereld wil missen, zo ziek te zijn dat ik niet meer op mijn benen kan staan. Benijdenswaardig, ik weet het.

NOOT VAN DE REDACTIE 3: De Radio is er sindsdien alleen maar op verslechterd naar mijn bescheiden mening, mogelijk waarom Ben en Marc een podcast zijn begonnen. Ofwel ben ik écht oud en keihard niet meer mee (zeer mogelijk), maar StuBru zegt me niets meer, tenzij tijdens specifieke uurtjes, met bepaalde mensen. (*kuchkuch* Thibault Christiaensen van Equal Idiots die blijkbaar nu een ochtendshow heeft. Wil ik wel mee wakker worden!) ALS ik al radio luister (hoera voor Spotify met zijn playlists en radio’s) dan is het oftewel Willy (Fuck ja, Cedric Maes!), Radio Opsinjoor (Ja, Adamo! En het Mechels Uurtje op Zaterdag) of Nostalgie. Natuurlijk ook nog steeds oude vertrouwde Classic 21en nu Tivoli Road, waar het gepraat tussen de nummers effectief ook beluisterbaar en zelfs vaak mega interessant is.

WebWijf out. *Mic Drop*

Volg Tivoli Road/Ben Van Praag

31/01/2015 0

Gefilmd.

Er waren zo wat kriebels in de buik. En een lichte trilling in de benen. En het was vooral geen goed idee om mijn haar te kleuren vlak voor ik vertrok. En er was een klok die net iets te snel de minuten tikte en bijgevolg een gemiste trein. Er was mijn prachtige zomerkleedje, dat waaide in de zomerbries, onderweg naar de studio.

De mensen die me kennen, die weten dat ik camera’s en fototoestellen ontwijk en dat ge me lichtjes kunt zien wegkruipen als ik mijn eigen opgenomen stemgeluid waarneem. Maar, er was een wedstrijd die me vroeg wat films te kiezen en voor te stellen voor zo’n camera en natuurlijk evengoed ook met geluid. Ik ben niet te stoppen ben als ik aan het ratelen en tateren ben over films en series, dus MOEST ik het gewoon doen. Ik daag mezelf af en toe eens graag uit om iets te doen waarbij ik me niet 100% op mijn gemak voel. Om iets te doen, dat het stemmetje in mij liever niet zou doen. Bijgevolg schreef ik me in en gaf mijn films op, en vandaag was dan de filmdag.

Ik werd ontvangen in een prachtig gebouw met fantastisch interieur. Industrieel aanvoelende ruimtes, afgewerkt met designmeubelen die ik maar wat graag allemaal in mijn sjakos had gestoken. Eerst werden er wat korte shots genomen op het dak, waarna ik de make-up in mocht. Ik zat me daar even wat sterallures aan te meten, waarna het tijd was voor de echte opname.

De film die ik uiteindelijk heb voorgesteld is Almost Famous. Een film die me nauw aan het hart ligt, want IK WIL WILLIAM ZIJN! (Dit even ter zijde, maar als ik een onbeperkte lijst had gekregen, denk ik dat ik Eternal Sunshine of the Spotless Mind had gekozen. Da’s de film, die voor mij een wereld van film opengooide, mijn liefde is daar ontstaan.) Er werden een paar vragen gesteld waar ik zo beknopt mogelijk op probeerde te reageren. (Again, zij die mij kennen weten hoe moeilijk het concept ‘beknopt’ voor mij is.) Daarna was het tijd voor wat zotte shots, waarover ik waarschijnlijk niet al te veel mag loslaten.

Nu, the point van dit verhaal, is dat ik eigenlijk, ergens, misschien toch wel zo een beetje het gevoel heb gekregen dat ik me niet hoef te beperken tot mijn lettertjes. Dat er mogelijk nog een andere weg is die ik kan inslaan. Dat ik dat toch wel graag deed en graag zou kunnen doen. En dat ik dat godverdomme blijkbaar nog niet eens zo slecht deed. Het smijt wat opties op de tafel, en dat, dat vind ik dik in orde. Dus binnenkort op Prime, ikke en Almost Famous! (En fantastisch.) En nog zo’n vier andere films, ziet dat ge het niet mist!

03/06/2010 0

Film! TEKKONKINKREET

Een animefilm gemaakt door een westerling? Zou je niet zeggen als je Tekkonkinkreet bekijkt. Toch is het zo, Michael Arias, onder andere bekend van de Animatrixserie, plofte neer in de regisseursstoel. De film won op het Animafestival de publieksprijs en dat volkomen terecht.

In Treasure Town tiert de misdaad welig, ook de kleine Kuro (Japans voor zwart) en Shiro (wit) terroriseren de buurtbewoners als de bende van Cats. Kuro, de oudste, is meteen ook de meest gewelddadige en impulsieve terwijl Shiro dan weer heel naïef en onschuldig overkomt. Je kan als kijker niet beslissen of kleine Shiro nu mentaal enkele jaren achterop hobbelt, of hij net geniaal en levenswijs is. Beide broertjes zijn enorm aan elkaar gehecht en kunnen niet zonder elkaar. Als ze dan toch uit mekaar worden gehaald blijft hun band onbreekbaar. De slimmeriken onder jullie hebben natuurlijk al lang een heel duidelijke rode draad door de film ontdekt, namelijk de tegenstelling tussen het goede en het kwade, zwart en wit, yin en yang. Dit contrast, of conflict, komt tot een climax in een ongelofelijk overweldigende eindscène met afwijkende tekeningen. Op andere momenten in de film is er wel een grijzere zone wat betreft de goedheid of kwaadaardigheid van de personages. Ook al zijn de twee broers onmiskenbaar boefjes, ze zijn geen onmensen. Zelfs een grote maffioso is nog de slechtste niet en zijn onderdaan ondervindt ook wat morele problemen met de gang van zaken.

De personages mogen dan wel niet echt levensecht getekend zijn, ze zijn zeer mooi naar voren gebracht, elk met zijn eigen specifieke kenmerken. Ze hebben ook allemaal hun eigenaardigheden en vaardigheden. Vooral het personage van Shiro wordt mooi uitgespeeld in de droombeeldsequenties. Het jonkie is een dagdromer en de tekenaars onderscheiden die fantasieën in heel zachte schilderachtige prenten. De vreemde snuiter verwarmt je hart omdat hij zijn kinderlijke onbevangenheid niet verliest in de harde stad. De omgeving is zeer secuur en realistisch gestileerd, enkele overzichtsbeelden en vogelperspectieven zijn simpelweg adembenemend. De gehele film baadt in fraaie en felle maar ietsje verweerde kleuren. Het geheel van beeld, klank, verbeelding en achterliggende gedachten is spectaculair. Kortom Tekkonkinkreet is er eentje die je niet mag missen, meer woorden hoeven daar niet aan vuilgemaakt te worden.