Category: Geschreven in het Nederlands

The Interrupters (+support: The Meffs)| Live @ AB, Brussel | 9 juni 2024

Amie Allen - The Interrupters - Live at AB Brussel 9 juni 2024

The Interrupters stonden al lang heel hoog op mijn live-zien-lijstje. In 2022 zou ik ze eindelijk mogen meemaken op De Lokerse Feesten, tot een positieve coronatest roet in het eten gooide. Een klein jaar later stak ik dan maar de landsgrenzen over en kon ik ze ontdekken in De Melkweg. Ik zou er toen al over schrijven, maar mijn enthousiasme tijdens het optreden was zo groot, dat mijn notities 1. beperkt, 2. onleesbaar en 3. redelijk weinigzeggend waren.

Komt daarbij dat juni, juli en augustus in een rotvaart vol ongelofelijke optredens voorbij raasden, waardoor ik jammerlijk genoeg op weinig meer lyrische woorden dan ‘Waaaah wat was het zalig’ en ‘Ik heb staan wenen in het midden van een moshpit’ uitkwam.

The Interrupters verdienen veel meer dan dat. Gelukkig kwamen ze afgelopen zondag het kot afbreken in een uitverkochte AB. Dat gaf me de kans om ze alsnog een waardige lofzang te zingen.

Eerlijkheidshalve moet ik dan toch beginnen met: ‘WAAAAH, WAT WAS HET ZAAAALIG’ en ‘Ze hebben me wéér doen wenen in het midden van een moshpit’. De band is dan ook waanzinnig goed in het meeslepen van hun publiek in een waas van uitzinnig zingen en dansen op hun heerlijke ska vibes.

Mijn steady camerawerk hierboven als levendig bewijs van de deinende mensenmassa rondom mij.

Voor ik met verdere superlatieven begin te gooien, eerst nog even genieten van support act The Meffs.

The Meffs (Supporting The Interrupters) - Live at AB Brussel 9 juni 2024
The Meffs (Supporting The Interrupters) – Live at AB Brussel 9 juni 2024

Dit punk-duo uit het Verenigd Koninkrijk was namelijk zo goed, dat een mens bijna zou vergeten dat ze aan het wachten waren op Amie en haar Interrupters. Laten we stellen dat ik alleszins serieus spijt had dat ze maar een dik halfuur het publiek mochten opwarmen. Vorig jaar stonden ze op mijn duchtig uitgekiende Brakrock planning en heb ik ze helaas gemist vanwege het zoeken naar de verloren telefoon van een vriend. Bro’s before, euh, Meffs? Wel, vanaf 9 juni 2024 helaas niet meer. (#sorrynotsorry bro’s!)

De allereerste aanslag op de gitaar van lead vocalist Lily en het is voor mij love at first chord. Wat een straffe en opzwepende wall of sound spoelt er over het publiek in de AB via dit energetische Britse duo. Lily & drummer Lewis barsten van zichtbaar genot tijdens hun set die als een sneltrein door Brussel raast. Een zeer dankbare opener voor The Interrupters, al verdienen ze zeker hun eigen headlining tour. De hete dag en swingende lijven zorgen voor een zilte zweetgeur doorheen de zaal, maar dat nemen we er maar wat graag bij. Helaas zitten we met Broken Britain, Broken Brains al aan de laatste van The Meffs, maar na deze hoogvlieger moet het beste zelfs nog komen.

The Interrupters backdrop 9 juni 2024 AB

Na een blitzbezoek aan de bar voor wat hydratatie en even zwaaien naar bekende koppen rondom mij, bevind ik me opnieuw in het midden van de zaal. De banner is al ontrold dus is het angstvallig wachten tot de eerste noten vallen. (Zie die reikhalzende hoofdjes!)

Ik ben nog wat op mijn gsm aan het tokkelen om het gevoel waarmee The Meffs me achterlieten te proberen omschrijven. Plots krijg ik een melding van Google Photos: ‘Look back on 15th of June 2023’. Jawel, The Interrupters in Amsterdam. Prachtige timing, synchroniciteit enzo.

The Interrupters - Melkweg 15 juni 2023
The Interrupters – Melkweg 15 juni 2023

Ondertussen komt er een snoodaard voor mij staan, die zich gelukkig bewust is van hoe hard hij in mijn zicht staat. Hij verontschuldigt zich en dankzij mijn journalistieke instinct ontdek ik dat hij zelf in drie bands speelt die ik snel sociaal ga volgen. Toch mooi hoe publiek en muziek zo vaak verweven zijn. Dan klinken er enkel luide tonen uit de boxen en met een snelle ‘have a good show’, is hij na de eerste verzen van Gave You Everything meteen uit mijn zichtveld verdwenen. Het is dan ook onmogelijk om stil te staan in de tomeloos golvende menigte. Wat een knaller van een nummer om mee te beginnen. Het extatische publiek schreeuwt collectief de stembanden naar de verdoemenis. (Ik incluis, dat spreekt.)  

Amie Allan - The Interrupters - Live at AB Brussel 9 juni 2024

Stiekem glip ik mee achter een aantal nobele onbekenden die me onbewust meevoeren naar de derde rij, midden voor het podium. Wat een vantage point om dit mee te maken. Personal boundaries be damned, schouder tegen schouder en vrolijk zwetend vieren we samen feest. We zweven van hoogtepunt naar hoogtepunt. De energie uitwisseling tussen publiek en band zorgt tussendoor even voor een spontane Ramones medley.

The Interrupters nummers zijn enorm dansbaar, maar vaak ook zeer breekbaar. Ik voel dus bij Easy on You en Alien al wat traanvocht prikken in mijn ooghoeken. Ik hou het nog even droog, tot ik de eerste noot van ‘Hallelujah’ hoor. Yup, that’s where they got me last year, en deze keer is het niet anders. Mijn hart breekt in stukken. Liefde en melancholie zakken in splinters tot in mijn schoenen. 

Na dit intieme intermezzo bonken we nog even verder op onze benen langsheen hits als Raised by Wolves, She Got Arrested en de ska-versie van Billie Eilish’s Bad Guy. Dagen nadien draag ik met trots nog de blauwe plekken als testament van deze geweld(dad)ige avond. Ik denk dan ook lachend terug aan de lyric ‘Bruises on my knees for you’ uit laatstgenoemde cover. (DUH!) Na nog drie explosieve bisnummers met ‘She’s Kerosene’ als kers op deze goed gesmaakte taart, is het tijd voor de uitstroom van een hoop sweaty happy people richting de verkoelende zomeravond lucht.

Daar kom ik, zoals dat gaat met niet zo toevallige ontmoetingen in het midden van de zaal, mijn muzikale maatje Robin opnieuw tegen. (Salut Rouge Gorge!) Na wat onderling uitbundig nagenieten en vooruitkijken op de muzikale zomer, neem ik afscheid en loop ik op wolkjes de Brusselse nacht tegemoet.

Setlist The Interrupters

  • Gave You Everything
  • A Friend Like Me
  • Title Holder
  • Anything Was Better
  • On a Turntable
  • Babylon
  • By My Side
  • Kiss the Ground
  • In the Mirror
  • Let ’em Go
  • Easy on You
  • Blitzkrieg Bop (Ramones cover)
  • Jailbird
  • Alien
  • Hallelujah (Leonard Cohen cover)
  • Play Video
  • Raised by Wolves
  • Play Video
  • She Got Arrested
  • Play Video
  • Bad guy (Billie Eilish cover)
  • Take Back the Power
  • Family
  • She’s Kerosene

The Interrupters (support: The Meffs) – ZONDAg 9 JUNI 2024 Ancienne Belgique, Brussel

Volg The Interrupters

Volg The Meffs

Volg AB

1

Luna en de Maanstenen – Deel 2 | Cafee Cabron, Antwerpen

Deel 2: Luna en de Maanstenen | Cafee Cabron, Antwerpen, 11 februari 2024

Deel 1: The Black Flamingo, Nijlen – 29 juli 2023

Anderhalve maand in het nieuwe jaar en toch alweer acht optredens achter de kiezen. (En nog veel meer op de planning.) Een dag eerder nog in The Black Flamingo voor Rabid Jack en Ellis Mane. (Hierover later meer, ooit ofzo.) Op een zalige zondag vliegen een Zwarte Flamingo en een Kraanvogel richting ‘t Stad.

Een kraanvogel, Flamingo & Berang de nog te besprekene artiest

Wie komen ze daar tegen? DE Berang, muzikant die twee weken voor De Maanstenen in de Flamingo speelde met Freddie Webber. (Jaja, ook dat komt ooit nog. OOIT!) Hij die gisteren ook meegenoot van Jack & Ellis in diezelfde Flamingo. (En medemuzikant is op de plaat van Ellis Mane die binnenkort van de persen rolt.) En die ook luistert als Jo zegt: KOMT DAT ZIEN. As everyone should, zoals we ondertussen weten.

Luna en De Maanstenen - Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen – Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen - Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen – Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen - Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen – Foto credit Briek Verdoodt

Maar liefst 28 weken na datum en nog geen woord gerept over het geweldige optreden uit juli. Schande! Dan mag het geheugen al eens worden opgefrist. Alsof dat nog nodig was eigenlijk, na hun passage in The Black Flamingo. Maar goed, elk excuus is goed voor een portie Luna en de Maanstenen. 

Luna en De Maanstenen - Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen – Foto credit Briek Verdoodt

Verrassing, oh verrassing, Julie draait alweer op een slaaptekort van al enkele weken. Dat doseren heb ik dus nog altijd niet geleerd. Anderzijds weet ik dat ik er soms over moet gaan, om boenk op energiepeil 100 te belanden, dus ik neem het zekere voor het onzekere en sleep mij doorheen de dag en richting Nijlen, alwaar ik dankbaar kan meeliften met Flamin’Jo.

Het zal u ook dubbel niet verbazen dat ik ondertussen ook weer het quota aan gsm-opslag had bereikt en dus eerst nog grondig plaats moet maken op mijn telefoon.

Eens aangekomen in het geweldige Caffee Cabron zijn we meteen gewonnen voor de fijne vintage look van bruin café met sterke bierkaart, Tiffany lampjes tegen oude stenen muren en rode fluwelen gordijnen waarvoor de Maanstenen zullen schitteren. 

Luna en De Maanstenen - Foto credit Briek Verdoodt
Luna en De Maanstenen – Foto credit Briek Verdoodt

Luna treedt aan met een waanzinnig coole prinsessenjurk en gooit haar bas over de schouder. De Maanstenen beginnen met een knaller van een nieuw nummer, met een heerlijk hevige gitarist Jitse op zang. Het nieuwe nummer klinkt nog net iets ruiger dan we gewoon zijn en de toon is meteen gezet. Het kot moet hier kapot! Er volgen nog nieuwe nummers, waaronder eentje met kraaien en onderstaande over de betweterige luide man die zo nodig zijn mening moest delen met Luna. 

Wat een feest! Zitten heb ik de laatste tijd al genoeg gedaan, dus vandaag haal ik mijn beste (HAHA) dansmoves nog eens van onder het stof. Dansen, zweten, zweten en dansen. En ook nog een beetje zweten. Het is daar héét in de Cabron, letterlijk zowel als figuurlijk. Net zoals in de Flamingo spelen ze overigens de akoestische & punkversie van mijn lijflied Gewoon Gewoon.

Gewoon, omdat ze dat kunnen. Opnieuw sta ik versteld van het ongelooflijke bereik van Luna’s stem. Parker beukt lekker op zijn drum en ook Jitse ramt zijn er snaren bijna van af. Wat een afsluiter van een topweekend! Ondanks de korte nacht sta ik maandag op, bomvol nieuwe energie, en stuiter ik enthousiast de dag door. Muziek zal mij altijd blijven opladen.

Ook benieuwd: Zak op 27 april af naar de Costa!

Volg Luna en de Maanstenen

0

Luna en de Maanstenen – Deel 1 |The Black Flamingo, Nijlen

Deel 1: Luna en De Maanstenen | The Black Flamingo, Nijlen – 29 juli 2023

Afgelopen zomer stond alles in het teken van de vogels. (Nu ook nog, maar toen nog net iets meer.) Ik begin mijn notities hier dan ook met de profetische zwaluw die langs rakelings langs de auto scheert bij het inrijden van de yellow sand road. Me First and the Gimme Gimmes knallen van I believe I can fly uit de speakers, terwijl ik de auto parkeer. 24 u geleden dans ik nog de ziel uit mijn lijf bij hun Belgische tegenhanger, The All Star Wedding Band. 48 uur geleden zwalpen mijn dansbenen nog vrolijk door de Mechelse Kruidtuin op de tonen van Funeral Dress en de punk dj die de avond daar afsloot.  Het is weer synchroniciteit al wat de klok slaat.

Deze twee optredens liet me echter lichtjes (ZEER) uitgeput en met een resem spieren die prettig (PIJNLIJK) nazinderden. De week erna zou Brakrock de fantastische Joey Henri opvolgen dus moest ik een beetje doseren. (HAHA) Aldus beloofde ik plechtig van voor een keer niet gelijk een gek in het rond te dansen. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Gelukkig was er daar Jo die speciaal voor mij een relax had gereserveerd, meteen mijn ego én rug in een keer gestreeld! 

Snel wat ruimte maken op mijn gsm (afgeladen vol na een hele lente en halve zomer vol muzikaal hoogtepunt na muzikaal hoogtepunt), want ja ik weet nu al dat ik hierover ga schrijven. (Hoewel ik er totaal geen tijd voor heb en ik al hopeloos achter loop, getuige deze vertraging van 6.5 maanden.)

Luna noemde haar eigen verzonnen genre bubblegum punk (al zou kleinkunst-punk ook een treffende benaming zijn) en Jo had me al verteld dat de paarsheid er van af droop. Kan dat dan nog mislopen? Ik denk het niet. (Spoiler alert: it fucking didn’t.)

De energie die van Luna afstraalt en de smack talk die ze verkoopt tegen en over haar maanstenen is verfrissend. De basdrum zindert door de zetel en doet ZO deugd aan mijn pijnlijke rug.

De nummers knallen Nederlandstalig uit de boxen. De humor en zelfspot van de teksten doen me heel sterk denken aan Nele Needs a Holiday, which is always a great thing.

Wat een topstem heeft Luna trouwens, van lieflijk zacht naar lekker ruig zonder verpinken. En een out of this world outfit in haar paarse zijden jurkje met Duvelsokken piepend vanuit haar Doc Martins. Ahja, en de maanstenen Jitse en Parker waren ook wel tof. (Kidding gasten, jullie waren beestig goed!)

Eerlijk is eerlijk, Luna is wel mijn rolmodel. De band verpersoonlijkt overigens wat ik altijd al met mijn droomband zou willen doen. De attitude, de sound en verhalende teksten, YES, meer van dat. En dat zal ik krijgen, een dikke 6 maanden later! Wordt vervolgd.

Voor ik vertrek mag alter ego Polexia nog haar allereerste handtekening plaatsen op Will de metal krokodil. Bij mijn vertrek onder een prachtige sterrenhemel hoor ik vanaf de overkant van de polders Zap Mama zingen. A perfect end to a great night.

Volg Luna en de Maanstenen

0

De Mechelse Gruwelverhalen Wandeling

Met Mysterieus Mechelen op tocht door mijn stad.

Klein Julieke was al vroeg fameus gefascineerd door griezel, gruwel en mysterie. Van de Griezelbus naar de Kippenvel reeks. Van de heksen van Roald Dahl zo goed als meteen richting Stephen King. (Het mocht nog niet, maar ik leende mijn vaders bibliotheekkaart lang voor de bib me King-rijp achtte.) Naar de X-Files mocht ik dan weer niet kijken, maar stiekem hielden Scully en Mulder me toch gekluisterd aan het scherm. UFO’s waren daar de rode draad, maar de mystieke en bizarre wezens in de monster-of-the-week afleveringen vond ik toch altijd het meest meeslepend. De recente opleving van creepy ghost stories in series als The Haunting of Bly Manor en op een geheel ander niveau Stranger Things en remakes van klassiekers als IT doen mijn horror-hartje heropleven. 

Zitten er mythes, monsters en toverkollen in de boeken, films of series die ik verslind? Dan is de kans groot dat het me zal bekoren! De Mechelse Gruwelverhalen wandeling van Mysterieus Mechelen stond dan ook al JAREN bovenaan op mijn bucket list. Hoog tijd om eindelijk eens mee te lopen door het mysterieuze verleden van mijn favoriete stad! Afspraak aan het Opsinjoorke op de Wollemarkt (Voor de niet-Mechelaars, die kerel is eigenlijk al een gruwelverhaal op zich, maar goed, daarvoor zijn we niet hier!) op een uiterst aangename na-zomeravond in de herfst. Beginnen onder het licht van mijn favoriete toren. Ik kan het niet laten om, voor de mogelijk al honderdste keer, nagenoeg dezelfde foto te nemen van die toren die zoveel jaren geleden mijn hart heeft gestolen en ondertussen symbool staat voor thuiskomen.

sint romboutstoren Mechelen

Mechelen bruist vanavond van de activiteit, maar de geluiden van de stad verdwijnen al snel naar de achtergrond, als decor voor de duistere verhalen die gids Erwin Horckmans met heldere en goed dragende stem belicht. Normaal gesproken ben ik razendsnel afgeleid door wat er rondom mij beweegt, maar hier word ik meteen helemaal opgeslorpt door de kronieken van mijn stad!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik bij het horen van de historiek rond de boerenkrijgers en hun massagraf éven was geschokt. Ik verwachtte me aan ‘onschuldige’ fictieve horror, geen waargebeurde verhalen over oorlog, dood en verderf van mijn medemens.

Gruwelverhalen indeed, griezelen dat doen we wel met Halloween! 

Bon, kleine mentale switch dus, maar top-gids Erwin maakt dat er van teleurstelling geen moment sprake kan zijn. Zijn levendige en visuele manier van vertellen zorgt er al snel voor dat ik het gevoel heb dat we over zijn schouder meekijken, langs de eeuwen heen. Ik voel me een anachronistische toeschouwer in het Mechelen van de 17e eeuw en beleef mijn stad op een heel andere manier. Los van de gruwel in de verhalen, zit er ook veel geschiedenis in verwerkt en ik heb hier enorm veel bijgeleerd over mijn stad. Het voelt een beetje onwezenlijk dat er achter de prachtige gevels van die gebouwen die ik al zo vaak van buitenaf bewonderde, zoveel afschrikwekkende gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. 

Een brandstapel aanleggen is niet zo maar ‘vuurkestook’. Om een efficiënte crematie der Tooveresche te voorzien is er werk aan de winkel. Gids Erwin overloopt de handleiding!

De historiek van de Mechelse heksen en hun vervolging is boeiende materie voor iemand als ik, met enerzijds een voorliefde voor Tooveresche, (zoals ze in de Mechelse heksenvervolgingsvonnissen, nog steeds te raadplegen in de stadsarchieven, worden genoemd.) en anderzijds een redelijk feministisch en atheïstisch kantje. Eén van de redenen waarom ik zo veel hou van Terry Pratchett (lees alhier zijn ode) is zijn voorliefde voor dit soort verhalen én zijn HEERLIJKE heksen. Stuk voor stuk intelligente vrouwen, ver voor op hun tijd, verketterd door de clericale patriarchie. (Don’t get me started, because you will not shut me up. Ontdek ze vooral zelf, van Granny Weatherwax tot Tiffany Aching, topwijven stuk voor stuk! <3) Dat kwam voor mij ook wel op de voorgrond in de verhalen die Erwin uitkoos en hoe hij ze ten berde bracht. Ik was dan ook niet verwonderd te horen dat zijn fascinatie voor het betere spookverhaal in de mistige vlakten en donkere pubs van het Verenigd Koninkrijk was ontsproten.

Halte 'De Duvelkes' of het Duivelshuis (Mechelen)
Halte ‘De Duvelkes’ of het Duivelshuis (Mechelen)

De verhalen over arme boerenjongens in de oorlog en de heksenverbrandingen zijn dan wel vaak zware kost, Erwin’s gitzwarte gevoel voor humor en sappige omschrijvingen halen de scherpste kantjes er wel af. Ook de afwisseling met enkele spookverhalen en mythische monsters als de Nekker, maakt het iets minder donker aanvoelen, daar in de schaduwen van onze stad.

Ik ben alvast grote fan en loop zeker nog eens mee met een van de andere wandelingen van Mysterieus Mechelen. (De volgende staat al met stip in mijn agenda te pronken!) Tussendoor heeft Erwin me ook enorm getriggerd om zelf te gaan graven in de krochten van het mysterieuze verleden van mijn stad. Ideale hyperfixatie voor de komende winter, lijkt me!

Alle praktische info rond aankomende wandelingen vind je op de website van Mysterieus Mechelen. Niet twijfelen, gewoon doen! (Als je durft, mwoehahahaaaa!)

Volg Mysterieus Mechelen:

1

Anticipatie in aanloop naar: Flamin’ Go Fest!

Anticipatie in aanloop naar: Flamin’ Go Fest op 26 augustus 2023

Wat kan ik nog vertellen over mijn geliefde The Black Flamingo dat ik niet al eerder en lyrischer deed dan in mijn tweedelige ode in de serie rond Whiskey Dick & James Hunnicutt? Veel waarschijnlijk. Want ondertussen is mijn gevoel mijn plus-familie daar te hebben gevonden alleen nog maar versterkt. Dat lees je hier nog wel eens, als ik ertoe kom. Ik heb nog heel wat stukjes in mijn achterzak (lees: mijn Google Drive) zitten. Over de double bill van Kevlar en Dalver, of die van Freddie Webber en Berang, en over de passage van Luna en de Maanstenen aldaar. Ook nog een serietje rond Joey Henry, dat begon met pre-FOMO omdat hij eerst in Den Oude Ketel kwam en ik wist dat ik spijt zou hebben als ik dat niet had meegemaakt eens hij dan uiteindelijk passeerde in de Flamingo zelf. (Ik ben naar beide optredens gegaan, ver over mijn grenzen. Maar het was het MEER dan waard.)

Eindelijk, na maanden vergeten dan toch de selfie met Jo & Polexia!

Want als Jo zegt dat ik moet komen, dan kom ik, no questions asked. En ook, zonder goed te weten waaraan ik begin. Want ik had de laatste tijd niet de tijd om muziek te ontdekken. Enfin, ik maakte de tijd niet, een werkpuntje van mij. Vanaf nu is muziek ontdekken een mogelijk stukje zelfzorg dat ik oppik, wanneer ik mezelf dwing tot rust en zelfzorg. Ik moet mezelf soms dwingen daartoe, jawel, anders loop ik mezelf geheel voorbij. Maar goed, da’s een ander verhaal, voor een andere blogreeks. Punt van deze paragraaf is, Jo kent mij (en mijn muzieksmaak) na 6 maanden beter dan ik mezelf ken. Ik weet dat ik op zijn oordeel kan vertrouwen. Daarom staat deze zaterdag 26 augustus al maanden omcirkeld in mijn agenda. Deze zaterdag is het namelijk tijd voor Flamin’ GO Fest. Vlammende GAAN in het Engels, geen feest voor flamingo’s. Al zijn die natuurlijk ook altijd welkom. Strijk maar neer!

Vorige week gaf Jo me nog een korte synopsis van de groepen die daar zullen aantreden. Ik noteerde niets (in mijn glimmend nieuwe schrijfschrift, bye bye Google Docs!) en daarna overdonderde Joey Henri me alweer volledig met zijn muziek-medicijn-groepstherapie, dus ik ga zelfs niet proberen het te ontrafelen en iets zinnigs te recapituleren. Ik weet enkel dat ik elke keer ‘Oh ja, check, klinkt DIK in orde!’ dacht (en of zei) na de info die hij verschafte per band. En dat ze allemaal stuk voor stuk PAARS AS FUCK klinken. Dus, geloof in mijn geloof in de uitstekende muzieksmaak van Mister Black Flamingo himself en komt dat zien. (Of zoek ze zelf even op via de Youtubes, Spotify, Bandcamps en andere sociale netwerken van deze wereld.)

Vier topbands, een barbeque met Flamin’ Go pilli pilli saus van Yannick Zwijsen (NIET voor gevoelige zielen/magen) en een Free Podium? Count me in! 

Toegang is 15 euro voor enkel de muziek & en 25 euro als je ook een vleesje wil. (Ben je Veggie? Geef dat dan zeker door, ook met uw wensen kan rekening worden gehouden!) 

Zeg nu zelf, dat is géén geld voor een festival in tijden van graai-flatie. Drank is bovendien beschikbaar aan zeer democratische prijzen. 

Wil jij er ook bij zijn? Stuur dan een gele briefkaart naar een van de bands of slide into the DM’s van The Black Flamingo op Instagram en Facebook en schrijf je op voorhand in. Want het is een privéfeest, enkel voor de meest Paarsen der zielen.

Follow The Black Flamingo

0

Anticipatie in aanloop naar Brakrock 2023

Eindelijk, eindelijk, zoveel eindelijken! Eindelijk terug zomer. Eindelijk terug festivalgronden. Eindelijk lukt het me eens om vrij te zijn op Brakrock. Eindelijk mijn eerste Brakrock dus, een absolute schande en groot verdriet dat dat tot nog toe niet gelukt was. Vorig jaar pikte ik wel Punk in Drublic van dezelfde organisatie mee, en we weten allemaal hoe dat is afgelopen. (Te lui om te klikken op de link? Het was daar KEIGOED!)

Melvin DnB set - Punk in Drublic - Captured By Jonas
Melvin DnB set – Punk in Drublic – Foto: Captured By Jonas

Dit jaar denk ik dat ik, zeker tegen dan, mijn zitkussentje weer zal nodig hebben. Misschien heb ik er zelfs stiekem wel hele fijne plannen mee! Volledig in de spirit van Polexia. Wordt vervolgd 😉

Op mijn allerliefste bucketlist der optredens staan (voorlopig) nog twee bands die ik ook zo ook al een paar keer op het nippertje misliep. Bij nader inzien, zelfs beide wanneer ze op Brakrock speelden, als je het kan geloven. The Toy Dolls en The Vandals wil ik al jaaaaaren live bezig zien. Beide bands met hun heel eigen, herkenbare sound. Van die nummers die opspringen in een playlist en waar je instant vrolijk van wordt. (Zo leerde ik ze ook kennen, in playlists van anderen en elke keer ik keek omdat ik een goed nummer hoorde dat ik nog niet kende was het een van beide bands. Daarna heb ik hun volledige back catalogue maar ineens in mijn playlists gesmeten.)

Ergens in de winter al was ik dus al plannen aan het smeden. Want THE TOY DOLLS komen dit jaar naar Brakrock. Het moest ook ineens een ticket voor twee dagen worden want Me First and The Gimme Gimmes komen er ook terug naartoe en jah, die ga ik nooit laten passeren, en al zeker niet op 15km van mijn voordeur. Overigens, ik zag Dolls bassist Tom ‘Tommy Goober’ Blyth al eens eerder met The Gimmes in juni 2017 in de AB. Synchronistische cirkels enzo.

Me first and the gimme gimmes AB Brussel - 22 Juni 2017

Dusja, er is er hier eentje zeer excited voor 4 en 5 augustus! Goede vooruitzichten en ondertussen kan ik nog even bekomen van deze zalige maar kapot vermoeiende maand. The rock and roll lifestyle is wearing me out, y’all! Maar I wouldn’t change it for the world, want het brengt me ook ZOveel energie.

Tussendoor ook nog wat bijschrijven over alles wat ik hier nog niet genoteerd kreeg, zodat ik tegen dan zeker terug op schema zit voor lofzangen aan deze en alle andere bands die ik daar ga zien. Ik ga nog rustig de volledige timetable afwachten voor ik daarin verdere plannen maak. Er staan alleszins al bands genoeg op de shortlist als je die affiche ziet! (Ik ben trouwens ook instant gecharmeerd door de poster met de skatende eenden-madam, dat spreekt. En Willy is de nieuwe StuBru, maar da’s voor een andere keer!)

Het zal zichzelf wel uitwijzen waar ik moet zijn, ik moet gewoon de muziek en de mensen volgen, zoals elke keer!

BRAKROCK ECOFEST: 4 en 5 AUGUSTUS 2023 in DUFFEL

(Oh en en pre-show op 28 juli 2023 in Mechelen)

Volg BRAKROCK

0

Liefde voor Sarah Boo Punkelmees (en mijn rechterarm.)

In oktober van 2021 besliste ik dat ik eindelijk de tattoo zou laten zetten waar ik al enkele jaren op aan het broeden was. Iets van een innerlijk kind op een schommel en de grote boze wereld daarrond. Mijn idee was vaag maar de fotografische imprint in mijn brein heel gedefinieerd.

In verschillende berichten en telefoontjes probeerde ik aan mijn uitverkoren artieste uit te leggen wat ik net bedoelde. Het eerste idee dat Sarah me doorstuurde was fantastisch mooi, maar helaas niet mijn tattoo. No problem, back to the drawing board. Het lukte mij even niet om het idee beter verwoord te krijgen, en Sarah had het ook even veel te druk, dus ontstaat er een tijdelijke radiostilte.

Ergens zomer 2022 beslis ik dan toch nog maar eens een poging te wagen, Sarah nodigt me uit in de shop. Beste idee ooit. Sarah is sowieso ook een van de Purple People. We vuren ideeën op elkaar af, terwijl zij het in Procreate tot iets concreets begint te vormen en tegelijk driftig notities neemt. Ik raak nog geïnspireerd door een van haar ontwerpen dat ik vanuit mijn ooghoek opmerk, en de rest is history.

We beginnen met het babyvogeltje uit haar eerste ontwerp, met een boekje in de schoot. (Eentje van Sir Terry Pratchett, moest u het zich afvragen.) Die mag al gaan chillen op zijn schommeltje. Vogeltje, want ja, kleine hyperfixatie op vogels specifiek en dieren algemeen. Oh, en kan er nog een koptelefoontje bij? Muziek, u weet wel. 

De schommel hangt dan weer vast aan een (gespiegeld) dopamine symbool, omdat dat een belangrijk factor is voor mezelf, om in the moment op mijn schommeltje te geraken. Het boek, de headphones en de schommel zelf als herinnering aan wat me dopamine geeft. Woorden, noten en verbondenheid met mijn innerlijke kind.

Het oog binnen de dopamine is gebaseerd op het ontwerp aan de muur. Het staat symbool voor de kaleidoscopische blik die ik op de wereld heb. Opnieuw, een herinnering voor als ik vergeet van écht te kijken naar de kleine, mooie dingen.

Het schaduwkonijn dat errond zit is volledig Sarah haar geweldige ingeving. Een perfecte, maar toch niet te angstaanjagende afbeelding van de grote boze wereld rondom mij. Want als ik op alle andere elementen let, is de wereld ook draaglijk en niet echt ZO boos.

  • Innerlijke kind, check!
  • Grote ‘boze’ wereld, check!
  • Permanent visuele herinnering aan wat u energie brengt en beschermt tegen die ‘boze’ wereld, check!

Het wordt september en we beginnen eraan. Ik ben GEK van het ontwerp. Maar dan wordt het winter, in mijn hoofd en daarbuiten. Ik voelde me op een bepaald moment zo slecht, dat ik mezelf aanpraatte dat deze tattoo een foute impulsbeslissing was, waar ik nog spijt van zou krijgen. 

Dat maakt het des te mooier hoe ik vanaf het begin van korte-mouwen-seizoen 2023, opnieuw met veel liefde naar mijn arm begon te kijken. En vanaf vandaag ligt daar dus nog een extra laagje liefde over. 

Ik lig hier in de tuin een eenzame vaderdag te vieren met alleen muziek als gezelschap. (En dat is OK, het voelt niet alleen.) Maar door hier zo te te liggen soezen in de zon, met muziek in mij oren beginnen mijn gedachten te verdwalen in patronen.

lk besef net hoe super profetisch deze tattoo is voor de mentaliteitswijziging die ik in de laatste 2 weken aan het doormaken ben. En voor de relatie als dochter van mijn vader. Als in, toen ik ze liet zetten was ze hyperrelevant en sprekend, en nu heeft ze nog twee extra betekenislagen gekregen die ze nog ZO veel belangrijker voor me maakt. 

De timing rond deze tattoo en keuze voor deze artieste is al om verschillende redenen zeer synchronistisch gebleken. Deel van dat verhaal is niet van mij alleen, en ga ik hier niet uit de doeken doen. Je zal me moeten geloven op mijn woord.

Als ik mensen die een tattoo overwegen iets kan aanraden: de juiste artiest is veel belangrijker dan het juiste idee. En laat het rusten als het nog niet is wat je zoekt. Je zal hooguit een ontwerp moeten betalen waar je later misschien nog iets mee kan op een of andere manier.

*Een bedrag dat mee in de prijs van mijn uiteindelijke gezette tattoo opnieuw werd verrekend. Voordeel als je bij dezelfde artiest blijft. Maar nooit een verplichting. Wel om hen te betalen, want ook het uitwerken van een tattoo is voor hen werk. Vaak veel meer dan een leek kan vermoeden.

Voor mij was de juiste artiest in dit geval Sarah Boo Punkelmees. (De naam alleen al, komaan!) Het was misschien een zware bevalling maar ik denk dat we alle twee uiteindelijk uitermate enthousiast zijn over het eindresultaat. (En ik althans ook over het proces.)

Los van een super getalenteerd tekenaar en tattoo artist is ze trouwens ook een pracht van een mens, en een extra inspiratie om te leven zoals mijn tattoo het me aangeeft. Met een open blik op alles wat belangrijk is. ❤

Volg Sarah Boo Punkelmees en de shop The Lost Oasis waar ze werkt. Het loopt daar vol van Purple People volgens mij, met elk hun eigenwijze stijl en aanpak!
ALLEN DAARHEEN! (En zeg dat ik u gestuurd heb!)

Ik had kunnen zoeken dewelke ik het leukste vond, maar dan had ik volgende week nog niet op publish geklikt, dus hierbij haar laatste post! (Die ik voor de duidelijkheid dus ook absoluut bangelijk vind he!)
0

The All Star Wedding Band (een foto zegt meer dan duizend woorden.)

Happy fan

Ik ben een vrouw van vele woorden. (Vraag maar aan wie me kent, of kijk hier gerust even rond.) Vandaag even niet. (Geloof me niet, het zijn er uiteindelijk toch wat meer woorden geworden. Had je iets anders verwacht hier?)

Enerzijds heb ik mezelf verplicht eens twee dagen letterlijk plat te rusten en geen ellelange stukken te beginnen waarin ik me helemaal ga verliezen. (*Kuch* Gogol Bordello *kuch*) Iets van uw grenzen kennen en respecteren.

Anderzijds omdat ik gisteren een grens genegeerd heb om toch maar deze The All Star Wedding Band te kunnen zien. Mijn lichaam vertelde me dat ik eigenlijk niet NOG een avond vol enthousiast rondspringen en brullen aankon. Goh, technisch gezien waar, want mijn verplichte rust vandaag is niet zo moeilijk vol te houden gezien mijn lijf als lood voelt en toch niet veel meer kan (en wil) dan liggen. (Sent to you van uit mijn geweldige tuinstoel!) En mijn stem ligt nog ergens in Poederlee. Wat er dan nog van overbleef na Antwerpen en Sint-Niklaas alleszins. En niet dat ik die hier nodig heb eigenlijk.

Maar dan krijg ik dit schitterende beeld doorgestuurd, dat van me werd gemaakt tijdens de set van The All Star Wedding Band op HeggeRock. Dit is Polexia Miller in levende lijve in 1 beeld. De foto vertelt het verhaal en verder hoef ik er eigenlijk niet teveel woorden aan moet vuilmaken. (De woorden tot hier tellen dus al niet he!) Here goes:

The All Star Wedding band is een coverband van Me First and The Gimme Gimmes. Meer nog, ze gaan verder waar MFaTGG begon en trekken hun eigen lijn in fijne eigenzinnige covers. Ze spelen de platen die jij kent, je moeder, je grootmoeder en zelfs je tiener (en misschien de kleintjes ook als #likeme ze al gecovered hebben.)

Het is altijd een FEEST. (Zie foto) Plus, je geniet er jaren van na, want ik denk dat eindelijk alle confetti had gevonden die we meebrachten sinds de laatste keer we ze zagen eind 2021. (Zie foto)

Die keer in 2021 gebeurde er overigens iets speciaals. In mijn grootste fantasie vroeg de zanger van ofwel Me First and the Gimme Gimmes of die van The All Star Wedding Band me mee op het podium, want ik ken zo goed als elk nummer in alle richtingen. En die keer gebeurde dat dus, he! Ik riep enthousiast en met een al compleet kapotgezongen stem dat ze O Sole Mio moesten spelen. Deden ze, maar alleen als ik mee deed. Challenge accepted!

Deze keer mocht ik de Olivia Newton John parts van Summer Nights meebrullen! (Helaas was mijn fantastische fotograaf van dienst op dat moment ook te afgeleid om hier beelden van te maken.) Dus, moet ik nog meer zeggen? Misschien dit:

Mark is Knap!
Zie ze genieten met haar drumstokje!
Zie ze genieten met haar drumstokje!

Oh, en aan bangelijke zanger Tom: onderstaande is waarom ik zeker wél de tekst kende. Of hoe één man een generatie tienermeisjes met een onrealistisch (maar hartverwarmend) beeld van liefdesbetuigingen opzadelde.

Verder alleen nog: GAAT DAT ZIEN! Ze komen naar zowat elk dorp in België. Ik ben alvast duchtig data in mijn agenda aan het markeren!

Volg The All Star Wedding Band

0

Pete, me and the Devil makes Three. A tour in three parts | Deel 3

Deze reportage in drie delen is iets waar ik al even op broed. Ergens tussen de zeven en twee maanden ofzo. Ik moest er eerst iets anders uitkrijgen voor het allemaal een logisch gevolg van elkaar werd.
En natuurlijk wachten op het laatste deel uit de trilogie voor ik ze kon schrijven.

Geniet van deel een, op een van mijn meest favoriete plekken van de wereld.
De rest van het verhaal? Hier zijn Deel 1 en Deel 2.

Part 3: Pete Bernhard als een van The Devil Makes Three
LAST STOP: De Casino, Sint Niklaas – 1 juni 2023

The Devil Makes Three @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

Ok, nu moet ik proberen iets te maken van de notities van het optreden van The Devil Makes Three. Een kleine opgave, want het is weer een complete chaos van (halve) woorden en (half afgemaakte) gedachten. Ik ga er gewoon een ding van maken en bij elke reportage de slechtste/beste stukken copy pasten en in een lijstje te gieten. Ik noem het: een deel van mijn charme.

In de gevleugelde woorden van dit fantastische drietal: “If you wanna do wrong, do wrong right.” Hierbij: The Devil Makes Three, als beschreven door enthousiast persoon die niet goed kan typen zonder fouten tijdens het dansen:

Ode aan de banjo:

  • Banjosolo
  • Banjosolos!
  • Morher did bes she could done good banjolo, wie had er van 10j Julie gedacht dat ze zou gaan voo banjosolos (auto Johnny cas)
Cooper McBean (en zijn banjo) @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

Bon, ik had het dus wel voor de banjo van Cooper McBean. Heel, heel, heel hard. Banjolo hard! (Nieuwe catchphrase, check!) Maar ik heb ook gewoon iets met bepaalde instrumenten. Ik wist nog niet dat ik het had met banjo’s. Altijd wel een leuk geluid gevonden, maar sinds dit optreden is het een absolute favoriet geworden. Wat die man met dat ronde ding deed was onbeschrijflijk. Zie bovenstaande BANJO lijstje als klinkend bewijs. Tienjarige Julie zou me trouwens ZO oncool vinden. Maar dat kind wist nu eens NIKS van muziek.

Hier het nummer dat ik in het laatste puntje vaag en vol spelfouten probeer te omschrijven, overigens.

Over de instrumenten gesproken. Relatief nieuwe aanwinst MorganEve Swain (2020 was ergens gisteren toch, in muziektermen?) en haar schitterende contrabas. Net een van de instrumenten die ik zou inkaderen, als er dan niet nooit meer geluid uit kwam. Kijk, bas is altijd al cool. Contrabas geeft een volle klank en heel andere sfeer die perfect aansluit bij de sound van deze muziek. Of zoals in het (deze keer verrassend leesbaar) noteerde: “Omg cello bas is het meest sexy instrument, sorry saxofoon” en “Heerlijke bassiste”.

MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

Ik vind het overigens heerlijk om een relatief ‘klassiek’ instrument in een andere setting te zien. De blazers in Ska-sound van The Rabids, de viool bij Gogol Bordello, een vleugelpiano die bijna als percussie wordt gebruikt door Amanda Palmer. (Bij The Dresden Dolls speelt ze op een elektrische versie, maar heb me al vaak afgevraagd hoe de vleugel in die context zou passen.) MorganEve bespeelt haar contrabas alsof het een extensie is van haar ledematen en dat is zo mooi om te zien.

  • Pete Bernhard en MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert - 1 juni 2023
    Pete Bernhard en MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023
  • Pete Bernhard en MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert - 1 juni 2023
    Pete Bernhard en MorganEve Swain @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

Ik lees verder: “All hell to the greatest esales/oh hell.” WAT? Waar wou ik daar nu weer mee naartoe? Ah, misschien weer een nummer. Ahja. Maar dus geen hell , noch esales (al snap ik dat mijn brein of autocorrect die fout maakte gezien mijn verleden op een klantendienst.) Het was: “all hail, all hail, to the greatest of sales” uit onderstaande:

All hail – Live! (Hier nog met ex-contrabassiste Lucia Turino.)

Soms slaagde ik er wel in om het nummer (alleszins enigszins) juist te benoemen.

  • Haleluh? Heerlijk!
  • Jubilieeeeeee (There will be a Jubilee, n.v.d.r.)
  • Graveyard of dreams (The Graveyard, n.v.d.r.)

“Twee keyhole guitars omg hartjes” schrijft enthousiaste muziekinstrumenten-leek Julie op bij het zien van volgend beeld. Ondertussen heb ik het eens opgezocht, in plaats van het kind zomaar een naam te geven, en het zijn dus archtop gitaren. (Anders dan deze van Clyde McGee overigens want dat is dan weer een resonator of dobro gitaar. The more you know!) Hoe ze dan ook officieel mogen heten, elke keer ik keyholes zie ben ik al verkocht. (Ook al hebben ze een heel andere sound. Maar ik ben niet kieskeurig, ik hoor het beide gewoon graag.)

Cooper McBean en Pete Bernhard @ De Casino| Foto: Sven Dullaert - 1 juni 2023
Cooper McBean en Pete Bernhard @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

Had ik nog puntjes? Het zal wel zijn!

  • Jammy guitar links solootje (Ik vermoed dat ik bedoelde dat Cooper zijn banjo inruilde voor de archtop, zijn naam niet meer wist en het dan heb aangeduid als de linkse gitaar. Ik geef mezelf punten voor het goede gebruik van links. Tenzij je natuurlijk van achter hen aan het kijken was, dat spreekt.)
  • Schattige vlechten (Spreekt voor zich, ik registreer altijd mooi verzorgd lang haar.)
  • Eigenzinnige versie bekendste (Kijk, ik ben slecht in titels, maar ik vermoed dat ik hier onderstaande bedoelde. Ik kan ook niet garanderen dat het voor mij bekendste nummer, ook effectief hun bekendste is. Ik ontdek muziek op een heel chaotische manier.)
De versie die ik hoorde voelde nog anders aan in mijn gedachten, maar hier heb je al een idee hoe het live toch al een tikje anders klinkt.

Ik weet niet vanwaar ik het haalde trouwens, maar ik had in mijn hoofd dat ik niet veel meer ging doen dan wiegen zoals in The Black Flamingo en Tequila Tattoos. Denkfout! IK was vergeten hoe dansbaar de Duivelse versie van Pete was. Toch was ik blijkbaar verbaasd dat er gecrowdsurft werd. (Lees: ‘Crowdsurfen onverwacht’ n.v.d.r.) Opnieuw een denkfout van mezelf, want: waarom zou een uiting van complete vrijheid (en ook vertrouwen in je medemens om je te ondersteunen) alleen maar kunnen beleven bij pakweg punk en metaloptredens?

The Devil Makes Three @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

Aflsuiten doen ze (alvast in mijn relaas) met een nummer waar ik het volgende over schreef: “Gonna get high, in het publiek zijn we dat al.” Een natural high dankzij de geweldige muziek dan toch. (Al kan ik natuurlijk alleen maar over mezelf spreken. Weet ik veel welke soort Bluegrass daar in allemaal de zaal circuleerde.)

Het optreden is gedaan.
Mijn verhaal nog niet.
(Niet stoppen met lezen, er komen nog twee KEIgoeie artiesten aan bod!) 

Cooper McBean, MorganEve Swain and me (also three)
Cooper McBean, MorganEve Swain and me (also three). Zie mij blinken! (Van zowel blijdschap als adrenaline, dopamine en zweet van al dat rondgedans.)

Ik moet eerst schaamtelijk toegeven dat ik het voorprogramma zo goed als helemaal gemist heb. Niet door verkeersperikelen deze keer, dat excuus heb ik niet. De merchtafel was mij aan het roepen. Ik ging ‘snel’ ‘dat shirt’ halen. ‘Dat shirt’ werden er twee en ik deed er ook ineens een bandana en een poster bij. Ik mocht het van de lieve merchdame allemaal laten liggen tot na de show zodat ik mijn poster niet beschadigde. (En andere mensen niet raakte met het projectiel dat mijn veel te volgestopte handtas zou worden.) Dubbel dank, want als ik dat niet had gedaan, had ik ook geen poster gekocht tot na het optreden en waren er ook geen meer. En dan had ik deze foto niet gehad.

Pete Bernhard(One devil), me and the Devil makes Two! In totaal met vier. Ik ken mijn wiskunde.

Plots word ik afgeleid van rechts. De merchman van voorprogramma The Bones of J.R. Jones vraagt me of ik Franstalig ben, want blijkbaar heb ik een Frans accent in mijn Engels. (Toevallig genoeg de eerste keer ooit dat ik dat hoorde en ik hoorde het nog spontaan van 2 onafhankelijke andere Engelstaligen in dezelfde week. Iets met synchroniciteit.) We raken aan de praat want hij is een Italiaanse Amerikaan, die eerst naar Frankrijk verhuisde en dan naar Nederland. Ik noem hem een ereBelg en zeg dat hij nu nog enkel Duits moet kunnen en dan blijkt dat hij dat ook gewoon kan. Laat ons stellen dat er een veeltalige discussie ontstond over communautaire problemen, rednecks, religie en geloof en anarchie. Wie mij een beetje kent weet dat ik ondertussen het gevoel heb mijn soulmate tegen het lijf te hebben gelopen, haha. (Ik discussieer nogal graag en dan liefst over onderwerpen waar je volgens de normen vaak beter niet over praat. Of toch niet wanneer je iemand nieuw leert kennen.)

Julie en bestie Van Tastik

Blijkt dat hij naast merch verkopen van Mister Jones ook een ‘day job’ heeft: hij maakt zijn eigen muziek onder de naam ‘Van Tastik’. In de woorden die ik ergens op het internet vond, om maar aan te geven hoe hard hij op deze blog thuishoort:

Welcome to The Church of the Fallen Reverend VAN TASTIK where I tell people to “Shut up and Dance”. Music is meant to bring us together, this I know!

En serieus man, hoe goed is die? En weer zo’n resonator, aaah.

Bon, instant besties dus, maar ondertussen heb ik wel nagenoeg het hele optreden van The Bones of J.R. Jones gemist. Ik verontschuldig me na de show bij de man zelf en geef mee dat hij minder entertainende merchmensen moet inhuren. Ik beloof hierbij ook plechtig dat hij zijn eigen post krijgt, want hij was een absolute ontdekking voor mij in de stukken die ik wel zag. Hij had én een resonator én een banjo, hoe kan een mens geen fan zijn.

The Bones of J.R. Jones @ De Casino| Foto: Sven Dullaert - 1 juni 2023
The Bones of J.R. Jones @ De Casino| Foto: Sven Dullaert – 1 juni 2023

En die stem, dat komt nog al eens binnen. Groot bereik, warme weemoedige klank of zoals ik het iets plastischer uitdrukte in mijn notities: “Fokking sexy stem.”

En, heeft er iemand zich al afgevraagd waar Nico blijft? Wel, die is voor de derde keer aanwezig samen met Cedric. Ze waren ook al in de Flamingo en toen hadden onze levendige persoonlijkheden elkaar al aangetrokken. Dankzij Nico ben ik eigenlijk ook mee op ‘tour’ gegaan naar Tequila Tattoos, want anders had ik mogelijk niet eens geweten wat ik tussen Pete in maart en The Devil Makes Three in juni had gemist. Waarvoor dank!

The Bones of J.R. Jones en Julie

Waarvoor NIET dank? Awel, ik zal het eens zeggen, se! Als Nico je ooit iets over mijn eerbaarheid vertelt, mag je hem zéker niet geloven. Het ging weer over de setlist van vorige keer en ik glipte tussen de gordijnen van De Casino om snel te vragen aan de lieve merchlady of zij dat toevallig voor mij kon scoren. Nico had mijn move snel door en bracht zijn eigen pleidooi door te suggereren dat ik een groupie en geen band-aid ben. 

Ik laat u met de laatste gevleugelde bedenking die ik maakte:
Can I get a selfie with the instruments?

Want ja, ik ben ZO een groupie. Eentje die laaiend enthousiast is over de muziek en vooral foto’s en handtekeningen wil om het moment te kunnen capteren. Want heel eerlijk, toen ik hoorde dat Pete Bernhard naar The Black Flamingo kwam had ik wel een “Van The Devil Makes Three” nodig voor ik wist om wie het ging. Als ik je muziek KEIGOED vind, maar (nog) niet in hyperfixatie zit kan het best zijn dat ik je gewoon voorbijloop. Zwaai gerust naar mij, de kans is groot dat ik je muziek wil bespreken of in elk geval eerst ontdekken!

Julie in de tuin van De Casino

Laat Nico je dus nooit iets wijsmaken, hij is gewoon JALOERS! 🙂

PS: Ook een dikke merci aan Sven Dullaert voor zijn schitterende foto’s van het optreden. Veel beter dan mijn vage smartphone foto’s. ‘t is dat deze pagina al veel te zwaar geladen is, anders gooide ik de rest er ook nog bij.

EINDE
(Voor echt deze keer.)

Volg The Devil Makes Three:

Volg De Casino

0

Pete, me and the Devil makes Three. A tour in three parts | Deel 2

Deze reportage in drie delen is iets waar ik al even op broed. Ergens tussen de zeven en twee maanden ofzo. Ik moest er eerst iets anders uitkrijgen voor het allemaal een logisch gevolg van elkaar werd.

En natuurlijk wachten op het laatste deel uit de trilogie voor ik ze kon schrijven.

Geniet van deel twee, op een van mijn meest favoriete herinneringen dit jaar. (Tot dan toe althans)
De rest van het verhaal? Hier zijn Deel 1 en Deel 3.

Part 2: Pete Bernhard (met Clyde McGee), eerste Europese solo tour
SECOND STOP: Tequila Tattoos, Hulshout- 9 april 2023

Het is symbolisch.
Het is de verjaardag van ons pa en daarom ben ik hier.
Daarom spelen ze hier. Synchroniciteit. Ze, want Pete Bernhard is herenigd met zijn tourbuddy Clyde McGee voor een bijzonder mooi intiem optreden.

De sfeer voor het optreden is ontspannen. Het is een van de eerste echte lentedagen en we zitten in de tuin van Tequila Tattoos. We zijn omringd door fijne mensen, schattige viervoeters en een gevoel van anticipatie. Er wordt gelachen, geaaid en gedronken. De eerste gitaartonen klinken van binnen en we schuifelen allemaal achter elkaar aan naar een plekje in de Tattoo shop.

Opnieuw: instant liefde voor het instrument. (Ook weer een thema in deze reeks.) En daarmee bedoel ik zowel stem als gitaar. Wat een mooie, warm-diepe sound heeft die man! Een absolute aanrader als je hem ooit in een van zijn gedaantes (solo of met The Bridge City Sinners of The Milltailers) kan zien? Niet denken, gewoon GAAN. En de gitaar? Ja, daar heb ik een zwak voor, zowel naar geluid als vorm. Helaas krijg ik voorlopig geen zinnig akkoord uit mijn vingers geperst, anders had ik er minstens al zo ééntje! (En dan nog liefst een blauwe, zoals Eugene van Gogol Bordello, maar da’s voor later!)

Zie die gitaar. HARTJES.

Na de show sprak ik Clyde even aan om te laten weten wat het me deed dit soort muziek te mogen ontdekken op de verjaardag van mijn pa. Ik weet niet meer exact wat er gezegd werd, maar het liet me alleszins achter met een heel warm gevoel.

Een kort sfeerbeeld. Onthou zeker de man in het oranje kostuum en de top hat. Hij komt later nog terug!

Dan werd het tijd voor hoofd act Pete Bernhard. De muziek komt bij mij even hard binnen als in The Black Flamingo. Ik sta daar wat op mijn voeten te wiegen met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Ik beweeg door de ruimte en raak in (fluisterend, geen zorgen) gesprek met Cedric, iemand die bij het vorige optreden ook aanwezig was. Ik kan me ook niet meer exact herinneren wat er werd gezegd maar het ging over burn-out. Het waren alleszins begrijpende woorden over de natuur, rust opzoeken en dergelijke meer. Alweer iets dat je kan verwachten in het publiek van een optreden. (H)erkenning. Schoon toch?

Excuses, ik heb geen goed beeld van Pete alleen omdat ik te hard bezig was met te wiegen en glimlachen. Ik ben dan ook schrijver en geen fotograaf. (Voor deel 3 én Gogol Bordello heb ik wel deftig beeldmateriaal gefixt. Enfin, ons Polexia met haar grote mond heeft dat geregeld.)

Na het optreden liet diezelfde kerel mijn autistische brein, geheel onbedoeld, achter met het grootste mysterie van mijn leven. (Overdrijving. n.v.d.r.) We stonden samen te wachten aan de geïmproviseerde Merchtafel. Komt daarbij: de man met het kostuum. Hij heet Nico en is een belevenis op zich. (In de beste zin van die woorden, mocht daar twijfel over bestaan.)

Er ontstaat een speelse schermutseling tussen Nico en mezelf om wie de originele set list krijgt en wie de kopie. Ik heb verloren en door die hele heisa ook mijn kans gemist om mijn setlist getekend te krijgen.

No worries, want die van de eerste show was al geannoteerd én gehandtekend door Pete. Ik zie nog de kans schoon om een van de prachtige tourposters te bemachtigen en laten signeren door beide artiesten. Veel beter.

Suck on that, Nico! (Pas op, hij komt NOG eens terug, he! Derde keer voor wie mee aan het tellen is.) Mijn setlistkopie krijg ik zeer uitgebreid en op geheel onleesbare wijze alsnog ondertekend terug. Schrijver van dienst is weer die Cedric, die zich op dat moment alleen maar als ‘De broer van Franky’ wil kenbaar maken. Komt daarbij dat mijn brein zijn hoofd plaatst op de man die me eerder in The Black Flamingo vroeg of ik ‘de zus van de Spijker’ was en het mysterie was geboren.

Toevalligerwijze kwam ik hem in deze Week Der Optredens tegen bij The Chats. Daardoor weet ik dat de broer van de Franky gewoon Cedric heet en helemaal niet mysterieus, maar gewoon lichtjes dronken was. (Ik liet hem trouwens achter met mijn eigen mysterie, (of dat beeld ik met toch in.) waarover later meer! Het is hier nogal iets met al die cliffhangers tegenwoordig, seg. En de haakjes.)

De Merchvangst van de dag, trots uitgestald op de tafel waar later mijn Kapsalon (dat ik niet opgegeten kreeg van de pure adrenaline) zou gebracht worden, door een man die het schouwspel met een zeer geamuseerde blik aanschouwde.

Deze, voor u als lezer mogelijk onnodige, zwierige zijsprong om aan te geven dat het hier niet alleen om de muziek maar om de verbondenheid draait. Ahja, en de traditionele selfies natuurlijk:

Volg Clyde McGee:

Volg Pete Bernhard:

0

Live! Rosanne Cash en John Leventahl

Rosanne Cash en John Leventahl

Enkele gitaren, een piano en de pure stem van Rosanne Cash, meer was er niet nodig om de AB voor één avond onder te dompelen in authentieke Americana. Cash bracht samen met haar man John Leventhal een intiem en ingetogen optreden dat bleef nazinderen.

Rosanne Cash is de oudste dochter van legende Johnny Cash. Net zoals haar vader is ze een verhalenverteller met een bijzondere stem. Haar laatste plaat heet “She remembers everything” en dat gevoel draagt ze uit in haar nummers en hoe ze die aan elkaar praat. Met een nuchtere zachtheid vertelt ze over haar leven, op de tonen van de muziek en ernaast. Aangrijpend en herkenbaar is het moment waar Cash beschrijft hoe ze opgroeide middenin de vrouwen- en burgerrechtenbeweging in de jaren 60 en 70 en met zoveel hoop naar de toekomst keek. Hoe ze dacht dat vooruitgang maar in één richting kon evolueren en hoe het nu zo anders blijkt te lopen.

De avond kent heel wat hoogtepunten. Van het aangrijpende “Blue Moon With Heartache” (What would I give to be a diamond in your eyes again, What would I give to bring back those old times, What did I say to make your cold heart bleed this way, Maybe I’ll just go away today) over het krachtig en fragiele “She remembers everything” (I didn’t know her then, My enemy, my treasured friend, Outside this waking dream, She remembers everything, I don’t know her now, My bitter pill, my broken vow, This girl, this bird who sings, She remembers everything) naar het melancholische en strijdvaardige “The Undiscovered Country” waar ze uithaalt naar het huidige politieke klimaat en de #metoo beweging (The old men never helped us, They took our every vow, Turned them into money, And look where we are now. Waiting for a savior, But she walks alone to sea, And someone’s going down, She went down for me).

Als bisnummer trakteert ze op Tennessee Flat Top Box, een nummer van Cash Sr. dat ze zich helemaal eigen maakt. Haar stem leent er zich perfect toe en het gitaargeluid van Leventhal knipoogt naar de unieke sound van de gitaar van haar vader.

Noot voor noot en woord voor woord sleept ze het publiek mee. Cash’s hele set ademt haar verhaal. Hoe ze haar stem vond en hoe ze die ook durft gebruiken nu ze ouder is. In haar woorden: “Women my age still have a lot to say. And that urgency and longing and righteous indignation and passion don’t go away. They don’t fade with time unless you let them.”(Billboard) En wees maar zeker: she won’t let them.

John Leventhal balanceert zijn gitaren en de snuifjes piano handig op de achtergrond en laat “zijn” ster schitteren. De liefde schijnt door in hun muziek en de onderlinge conversaties tussen de nummers. Na 24 jaar zijn ze een goed geolied team dat perfect op elkaar inspeelt. Wanneer Cash en Leventhal samen gitaar spelen, lijkt het wel alsof hun instrumenten converseren. Als Rosanne voor enkele nummers haar gitaar neerlegt gebeurt er iets extra bijzonder. Haar stem krijgt nog meer kracht en ze gooit zich nog zoveel harder in de tekst en gaat dieper in haar uithalen. Een overtreffende trap van een stem die sowieso al imponeert.

Cash hypnotiseert met haar stem, tegelijk krachtig en breekbaar. Haarzuiver gaat ze van hoge passages over naar de lagere stukken waar haar stem een extra warme ondertoon krijgt. De bijna eerbiedige stilte van het publiek tijdens de nummers spreekt evenveel boekdelen als de twee staande ovaties die ze na haar optreden krijgt. Een madam met een sound die er staat, de verrassende mix van country, blues, folk en popmuziek die ze samensmelt tot haar hoogsteigen bijzondere klankkarakter dat naar meer smaakt.

Setlist

Modern Blue The Sunken Lands
The Undiscovered Country
The Only Thing Worth Fighting For
Crossing to Jerusalem
A Feather’s Not a Bird
Long Black Veil (Lefty Frizzell cover)
Blue Moon With Heartache
Ode to Billie Joe (Bobbie Gentry cover)
I’m Movin’ On (Hank Snow cover)
Western Wall
She Remembers Everything
When the Master Calls the Roll
Motherless Children
Runaway Train (John Stewart cover)
Seven Year Ache

Encore:
Tennessee Flat Top Box (Johnny Cash cover)
500 Miles(Hedy West cover)

Rosanne Cash & John Leventahl – Zaterdag 14 september 2019 Ancienne Belgique, Brussel

Volg Rosanne Cash

Ook verschenen op Brothers in Raw

0

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑