Ik ben geen fan van lijstjes, ik kan geen opsommingen maken en dan zeker niet in volgorde van geweldigheid. Daarom waag ik er me nooit aan. Maar er moest me iets van het hart. De filmfreak in mij heeft wat plaats moeten ruimen voor de seriefreak. Ik kan de films die ik de laatste tijd nog zag op mijn beide handen tellen. Eigenlijk best spijtig, maar een film is altijd een beetje onderdompelen, en na een lange werkdag lukt dat niet altijd even goed meer. Dus series. Iets korter, en een langere tijd om mee te geraken met de personages. Dus, without further ado, I bring to you: Het lijstje der lijstjes van het serierijkdom. (En dan waarschijnlijk in hapklare brokken, want ik kan doorgaan tot in het oneindige.)
Laten we beginnen met wat ons afleidt bij het schrijven momenteel. QI. Misschien niet echt een serie in de echte zin van het woord, maar toch hoort die in het lijstje. Elke keer opnieuw voelt het alsof we een nieuw groot pak onder de kerstboom zien liggen en het strikje per scheurtje mogen openmaken. Het heeft alles, gekke Britten, crazy facts en Stephen Fry en Alan Davies. Stephen Fry, die mogen ze altijd met een strik errond onder mijn kerstboom leggen. Ik zou hem goed verzorgen met de beste wifi verbinding en luisteren naar wat hij ook maar te vertellen heeft zijn oer-Britse accent en gevleugelde woorden en zijn geruststellend stemgeluid.
Van Fry Naar zijn Kompaan Hugh Laurie, die als een prachtpaar ergens eind de jaren ’80 schitterden in ‘A bit of Fry and Laurie’. Een skitshow die twee geniën samenbracht in een absurde wereld, compleet op zijn kop. En dan jaren later is Laurie de über-Amerikaanse Gregory House. Eigenlijk, eerlijk, zonder House zelf zou de dynamiek van die serie niks waard zijn. Jahaa, we weten, het is lupus en doe nog eens een Lumbar punction. Maar die mens, dat personage, die grimmige rotzak met zijn ergerlijke trekjes en veel te grappige puns, die maakt het allemaal!
En gesproken van rotzakken, laten we overgaan naar The Sopranos. Ik zag ooit een paar afleveringen en vond het maar zeer zo-zo. Tot ik vanaf aflevering een aan de zetel gekluisterd zat, terwijl het verhaal en de personages zich ontplooiden tot een perfect voorbeeld van klasse-tv. Een serie waarvan je hart breekt als de laatste aftiteling passeert. Beter valt het niet te beschrijven. En dat taaltje, om van te smikkelen en smullen. Vergeet de Godfather, Don Tony is de enige echte maffiabaas.
Einde deel 1
