Tag Archives: Tim Burton

Boycot

Sinds hij werd aangekondigd. Sinds ik de titel zij aan zij zag in een artikel dat het goede nieuws mocht inluiden. Ondertussen twee jaar of langer geleden. Zo lang al, zo lang anticipeer ik al. De verwachtingen en afwachting werden alleen maar groter toen ik de castlist voor mijn ogen zag. Al die namen dwarrelen al die tijd al door mijn hoofd. En dan, twee weken voor ik uit mijn lijden word verlost, begint het te gonzen. Boycot. De bioscopen boycotten Alice in Wonderland.

Beeld je in dat je, badend in het zonlicht, in een groene weide vol met wilde bloemen staat te dagdromen. Een felle windstoot waait uit het niets langs, blaast je haren in je ogen en ontneemt je even het kleurenpalet van pure schoonheid, die uitgaat van je omgeving. Afwezig wrijf je je haren uit je ogen en als je dan verstomd om je heen staart, zie je enkel een dorre, donkere vlakte waar nog net het laatste leven in paniek van wegvlucht. Beeld je de ontredderende tegenstelling in en hou dat gevoel vast. Zo voel ik me nu, om een film, om een onvervulde anticipatie.

En waarom? Omdat de bioscopen het Disney kwalijk nemen dat ze hun dvd te vroeg na de release date in de cinema willen uitbrengen. En wie komt er dan berooid uit? De brave filmfan, die niets anders wilt dan zich te baden in de sfeer van film. De redenering van de bioscopenfederatie is dat dit soort acties de mensen zou aansporen om films alleen nog maar on demand of op dvd te bekijken. Pardon my French, maar what the fuck? Een dvd of on demand geeft naar mijn bescheiden mening toch net een ander gevoel dan omringd door geluid en beeld in een cinemazaal je door de film te laten overspoelen. In de cinema voelt het minder of je iets aan het bekijken bent. Dat grote scherm en die loeiharde surround sound recreëren hoe de film bedoeld was.

En ja ergens begrijp ik hun actie. Ze zijn bang dat de bioscoop even snel zal verdwijnen als de videotheken, die een voor een kapot gaan. En het is erg dat de kleine bioscopen al aan het uitsterven zijn, waarom zitten de groteren dan nu in hun eigen portefeuille? Als er bepaalde bioscopen zijn die de film wel vertonen, steken zij het geld in hun zakken. En als zelfs dat niet het geval is, dan hebben de kijkers geen andere keus dan de digitale on demand catalogus of naar de mediamarkt lopen voor de DVD. En het gaat de bioscoopfederatie om al het geld dat net geïnvesteerd werd in de nieuwe 3D installaties. Dat dat allemaal umsonst zou zijn. Maar dat is net het grote pluspunt dat ze zouden moeten uitspelen in plaats van erover te liggen mekkeren. Momenteel is het bijna onmogelijk om thuis een goede 3D omgeving na te bootsen, dus moeten zijn hun fort gewoon extra benadrukken.

Ook al zorgen die 3D –brilletjes al eens voor een lichte schele hoofdpijn, het allesomvattende van film wordt hier nog mee versterkt. Ik heb al een paar dimensionale films kunnen meepikken gaande van een wel heel foute maar hilarische Kung Fu film, tot een U2 optreden. Het is toch helemaal anders om The Edge voor je ogen bijna levensecht te zien jammen. En daarnaast hebben de bioscopen ook andere projecten en initiatieven waar ze veel volk mee kunnen lokken. Zoals het concert van Sioen dat in Gent werd opgenomen en live werd gestreamd naar een aantal Europese bioscopen. Of toneelstukken die worden vertoond, zoals Nation, gebaseerd op een boek van Terry Pratchett. Focus op manieren om je publiek in de zaal te krijgen, niet om ze erbuiten te houden. Ik kan alleen maar hopen dat in de komende week er door een van beide partijen een toegeving wordt gedaan en dat ik Alice kan zien hoe ze bedoeld werd.

The Nightmare before Christmas

Photobucket

Rond Kerst worden we altijd overstelpt met melige kerstfilms over blije mensen en gelukkige gezinnen die spontaan in falala’s uitbarsten rond een kerstboom. In 1993 kwam daar verandering in, toen Tim Burton met het idee voor een wel heel speciale kerstsfeer op de proppen kwam, waardoor The Nightmare Before Christmas nog steeds een ware cultaanhang geniet.

The Nightmare Before Christmas sleept de kijker vanaf de eerste minuut mee met een aanstekelijk muziekje en bijbehorende griezels. In Halloween Town is elke dag van het jaar een drukke voorbereiding op hun grote feestdag. Op Halloween schitteren de bewoners, en niet in het minst de ster van het dorp Jack Skellington. De slungelige magere hein lookalike is de koning van Halloween maar is ondertussen al wat uitgekeken op zijn taak. Zeg nu zelf, als je uitblinkt in iets waar je geen moeite voor moet doen, is de lol er ook snel af. Ontmoedigd lummelt hij wat rond en komt tot zijn eigen verbazing terecht in een wondere wereld van levende dingen, koud wit spul en duizenden lichtjes. Jack is zo verrukt dat hij het fenomeen aan zijn dorpgenoten wil uitleggen en lanceert een grootscheeps actieplan om Kerstmis naar Halloween Town te verplaatsen.

Jack Skellington mag dan wel de koning zijn van Halloween, Tim Burton is koning van de excentriciteiten. Burton neemt ons mee naar een zonderlinge onderwereld met bizarre en grillige creaturen. De film viert dit jaar zijn 15e verjaardag maar is zonder al die protserige technologie veel mooier in beeld gebracht dan een aantal van de huidige animatiefilms. Bovendien is The Nightmare verre van gedateerd en oogt hij vandaag nog net zo mooi als toen. De magie zit hem in de kleine details, een gekrulde bergtop die zich ontvouwt om Jack veilig naar beneden te brengen, of de duidelijke referentie naar Rudolph the red nosed reindeer in de vorm van de spookhond met de rode lichtneus. Alles aan deze film, of eerder dit musicalesque spektakel is perfect in beeld gebracht. Van de ritmische deuntjes tot het perfect getimede woordenspel en de olijke dansjes die het bonte gezelschap pleegt, het ziet er onovertroffen uit. De muziek is van componist Danny Elfman, vriend aan huis bij Burton. Elfman neemt ook de zingende helft van de rol van Jack Skellington op zich.

Photobucket

Om deze film te maken zijn er 100 mensen drie jaar lang bezig geweest, aangezien het een stop-motion film is moesten er 22 beelden gemaakt worden voor een seconde film. Uitgerekend zijn dat zo’n dikke honderdduizend shots die moesten worden geperfectioneerd. Omwille van verplichtingen voor Batman, kon Tim Burton niet zelf regisseren, dus liet hij zijn geesteskind achter in de handen van Henry Selick,die later ook James and The Giant Peach zou regisseren.Burton kreeg het idee voor The Nightmare Before Christmas, toen hij voorbij een winkel liep en de kerstversiering zag verschijnen terwijl de Halloween decoraties de vuilbak in vlogen. In het originele gedicht waren er maar drie personages; Jack zelf, zijn hondje Zero en Sandy Claws. De film zou in 2006 ook gerereleased worden in 3D, extra spooky dus.

Je kan er niet rond, The Nightmare Before Christmas is een film die je op zijn minst moet gezien hebben om er achteraf uren over te kunnen doorleuteren. Grappig, aanstekelijk, macaber en fantastisch uitgevoerd. Een pluim voor Burton om bij te steken op zijn wellicht al zeer gevederde hoed.

Photobucket