Vijf seizoenen vol rauwe realiteit. Zestig afleveringen vol bitter en koud wereldbeeld. Niet voor niets is The Wire een van de hoogst scorende televisieseries ooit. Nu, ik ben sowieso al een HBO fan, dankzij The Sopranos, Carnivalé, Hung, Entourage, Flight of the Conchords, Six Feet Under, Sex and The City en nog een hele hoop meer waar ik nog niet genoeg van gezien heb. Maar The Wire is niet zomaar eender welke serie. Hoewel voorgenoemden ook fantastisch waren in opbouw van suspense, machtige castlists, fotografie en acteerprestaties, levert The Wire net nog iets anders. Al die andere series, die beleef je en daarin leef je mee. Je zit er middenin, maar kan er nog onderuit. The Wire echter, kruipt onder je vel en blijft daar vraatzuchtig zitten wriemelen.
In het eerste seizoen zitten we in het kamp van Avon Barksdale, notoir drugsdealer en zo goed als ongrijpbaar. Hier zien we niet het typische ‘criminals are bad, police is good’- verhaaltje, maar zien we de slechte en … euh iets minder slechte kanten van beide partijen. De dealers en straatjongens zitten ingebakken in een cultuur die niets meer (of minder) van hen verwacht. Zelfs als ze er proberen uit te klimmen, worden ze toch onderuitgehaald. En de flikken? Man, die halen enkel hun quota’s. Zoveel arrestaties en als die schurk niet wil meewerken, timmer dan gewoon even zijn neus in. Het toont aan dat niets zo zwart-wit is als het zo vaak lijkt in de NCIS’en en what have you not’s van de wereld.
Het tweede seizoen zitten we op de hielen van de dokwerkers en hun vakbond, en zijn we heel veel stinkend geld op het spoor richting enkele hoge snuiters. We zien kleine arbeiders kleine zaken ontvreemden en we zien de smokkel gaande van pure coke, tot Russische hoertjes.
In het derde seizoen baden we in de mooie politieke beloften en eerlijk gezegd nog meer drek en schandalen. Het diep gewortelde bureaucratische hart van de samenleving zorgt voor veel teveel mistoestanden en achterklap. Er is geen vuiler beroep dan politicus. En harder waarschijnlijk ook niet. Hier winnen the bad guys altijd, dankzij papierstapels die vertellen waarom het allemaal nooit verwezenlijkt kan worden.
Het vierde seizoen is misschien nog het meest schrijnende. De schoolgaande jeugd in Baltimore vaart er niet wel bij. De scholen geven net zoals de politieagenten enkel om de cijfers en budgetten. Haal de targets en overleef het nog een jaar. Daardoor kunnen de hoek-hangende jongeren nergens terecht, op school leren ze immers niets, dat ideaal werd allang opgegeven. Elk initiatief om de situatie aan te pakken wordt onverbiddelijk de grond in gestampt.
In het laatste seizoen lezen we mee over de schouder van een falende krant. Hier zie je maar pas hoe de pers alles uit zijn scharnieren kan rukken en de hele hoop om zeep kan helpen. The pen is mightier than the sword, zoals ze wel eens plegen te zeggen.
The Wire is top tv, daar bestaat niet de geringste twijfel over. De personages die kruipen in je lijf , zoals Omar, de waanzinnige drugsrover, die de grote mannen teistert en zijn shotgun graag eens laat klinken en die bij nader inzien toch een enorm sterk moreel besef heeft. (Als je even volgens zijn regels denkt.) McNulty, de renegade cop, die gewoon onbeschrijflijk is in zijn tegengesteldheid. Hij escaleert van sympathieke gast naar nietsontziende klootzak in 1.0 seconden. Of Bubbles, de onfortuinlijke verslaafde, die hier en daar een cent bijverdient door de politie een handje te helpen. En af en toe een poging onderneemt om de dame drugs voor de deur te laten staan. Ik kan hier nog een paar of’s aan toevoegen. Nick, de brave pool, Vondas, de Griekse drugkoerier, D’Angelo de gedienstige neef van de drugskoning, Stringer Bell, de bedachtzame rechterhand van diezelfde man, Clay Davis, de vuilbekkende senator, Wallace, Namond en Duke die alle drie uit de mesthoop willen ontsnappen. Er zijn gewoon teveel fantastische personages om op te noemen. Elk karakter wordt mooi uitgelijnd in een korte tijdsspanne, waardoor ze enorm menselijk overkomen. Je ziet hun sterktes en hun zwakke momenten, je leeft mee in hun dagelijkse strijd. Je leeft in hun heden, verleden en toekomst, je voelt ze evolueren. En toch, toch is er hier en daar een vereffening van schuld, af en toe durft het wel eens goed aflopen. Ergens in de serie zit er ook een warmte, omdat je ook de mensen ziet die het proberen te maken, die er in slagen een radertje van het systeem uit balans te gooien.
De ambiguïteit van de personages maakt de serie zo levensecht, het harde leven in criminele wijken dat altijd tegen de schenen blijft schoppen. En het feit, dat ze net als in The Sopranos aan ‘Kill your darlings’ kunnen doen en dat even letterlijk nemen. Lang geleden dat ik zo veel van mijn favoriete personages achtereenvolgens een kogel heb weten opvangen.
Kortom, ik zou er nog uren over kunnen schrijven, maar eigenlijk zou je nu al aan het kijken moeten zijn.
Geniet nog even van de introsong, in originele versie door Tom Waits, ‘Way Down in the Hole’ en check ineens de andere vier versies!
