Tag Archives: film

Inception

Wat valt er te zeggen over Inception dat ondertussen nog niet verteld werd?  The most talked about movie of the summer (en lang daarna waarschijnlijk) en toch heb ik er nog behoorlijk over neer te pennen.
Eerst en vooral: ik ben een gigantische Nolan fan. Sinds Memento laat ik geen enkele van zijn films passeren. En hij deed het weer man. Die mens kan het laten donderen en bliksemen in mijn hoofd. Helemaal overhoop was ik na dit spektakel, en voor de eerste keer in lange tijd vond ik de prijs van mijn cinematicketje gerechtigd.

Eindelijk mensen! Eindelijk nog eens een box office hit die eens niet de zoveelste romcom of actiefilm is. Eindelijk nog eens een plot die van voor tot achter klopt. Eindelijk nog eens een film die doet nadenken daar vanboven in de lijst. Want mensen, ik behoor tot de selecte groep kijkers (ik denk dat we met drie zijn) die Avatar niet de beste film in tijden vond. (Eerlijk? De film was gemaakt rond de 3D in plaats van andersom en het verhaal was cliché, overdone en WE WETEN HET NU AL. Daarnaast zat er zeer weinig vaart in het verhaal en het acteerwerk en rate ik hem 20 geeuwen. ) Maar Inception, die had gewoon alles. Fingerlicking good acteerwerk, al viel dat al te vermoeden als je gewoon de affiche maar bekeek. Ik heb bijvoorbeeld altijd al een boon gehad voor Mister Joseph Gordon-Levitt, en na 500 Days of Summer begon ik al te vermoeden dat hij op de rand stond van een Heath Ledgerke. Meaning, een veel te lang onderschat talent dat zachtjesaan zijn weg naar boven aan het zoeken is. En dan Marion Cotillard is een van de beste actrices die de laatste jaren het scherm heeft mogen sieren. De elegantie waarmee zij haar rollen neerzet is grandioos! En laat ik eerlijk zijn, ik ben over het algemeen niet zo’n fan van onze Leo, (dat god awful accent in Shutter Island…)maar hij nam mij deze keer onder de arm door heel het verhaal. Al zou ik nog uren kunnen doormekkeren over Ellen Page dit en Tom Hardy dat en oh look Michael Caine, maar er is ook nog wat anders te rapporteren.

Een ding dat Nolan als de beste kan is een film maken met zoveel lagen dat ongeveer 90% van de filmgangers hem goed gaan vinden. Zonder dat hij afdoet aan de intelligentie van zijn verhaal, zit er ook heel wat actie in. En niet zomaar gratuit ‘Die Hard’-esque actie die je strot uitkomt nog voor het er ingepompt wordt. Nee, doordachte actie die bijna aan ballet doet denken. (Denk: de gevechtsscène in het hotel aan het eind. De elegantie daarvan doet je hoofd tollen.) Dat allemaal met een minimum aan CGI. Dat maakt Nolan zo uniek, dat hij zoveel mogelijk reeël probeert te houden, als er geen computer voor nodig is, dan zal er ook geen aan te pas komen. En al benadert hij een happy end, het voelt absoluut niet alsof de hele film daar naartoe werkt. Het interessante aan Nolan is ook dat hij nooit eenvoudige films maakt, je merkt doorheen de film zijn ambitie en perfectionisme. Gewoon al de plot van Inception, wat doet Nolan anders dan zijn eigen concept ‘inplanting’ uitvoeren op een unsuspecting audience? Hij is gewoon af. Hij is gewoon Nolan. Inception is een mindfuck eersteklas.

Ik deel niet graag een 10 uit, want niks of niemand is perfect, maar this comes pretty damn close. Bij deze:

Gefilmd.

Er waren zo wat kriebels in de buik. En een lichte trilling in de benen. En het was vooral geen goed idee om mijn haar te kleuren vlak voor ik vertrok. En er was een klok die net iets te snel de minuten tikte en bijgevolg een gemiste trein. Er was mijn prachtige zomerkleedje, dat waaide in de zomerbries, onderweg naar de studio.

De mensen die me kennen, die weten dat ik camera’s en fototoestellen ontwijk en dat ge me lichtjes kunt zien wegkruipen als ik mijn eigen opgenomen stemgeluid waarneem. Maar, er was een wedstrijd die me vroeg wat films te kiezen en voor te stellen voor zo’n camera en natuurlijk evengoed ook met geluid. Ik ben niet te stoppen ben als ik aan het ratelen en tateren ben over films en series, dus MOEST ik het gewoon doen. Ik daag mezelf af en toe eens graag uit om iets te doen waarbij ik me niet 100% op mijn gemak voel. Om iets te doen, dat het stemmetje in mij liever niet zou doen. Bijgevolg schreef ik me in en gaf mijn films op, en vandaag was dan de filmdag.

Ik werd ontvangen in een prachtig gebouw met fantastisch interieur. Industrieel aanvoelende ruimtes, afgewerkt met designmeubelen die ik maar wat graag allemaal in mijn sjakos had gestoken. Eerst werden er wat korte shots genomen op het dak, waarna ik de make-up in mocht. Ik zat me daar even wat sterallures aan te meten, waarna het tijd was voor de echte opname.

De film die ik uiteindelijk heb voorgesteld is Almost Famous. Een film die me na aan het hart ligt, want IK WIL WILLIAM ZIJN! (Dit even ter zijde,  maar als ik een onbeperkte lijst had gekregen, denk ik dat ik Eternal Sunshine of the Spotless Mind had gekozen. Da’s de film, die voor mij een wereld van film opengooide, mijn liefde is daar ontstaan.) Er werden een paar vragen gesteld waar ik zo beknopt mogelijk op probeerde te reageren. (Again, zij die mij kennen weten hoe moeilijk het concept ‘beknopt’ voor mij is.) Daarna was het tijd voor wat zotte shots, waarover ik waarschijnlijk niet al te veel mag loslaten.
Nu, the point van dit verhaal, is dat ik eigenlijk, ergens, misschien toch wel zo een beetje het gevoel heb gekregen dat ik me niet hoef te beperken tot mijn lettertjes. Dat er mogelijk nog een andere weg is die ik kan inslaan. Dat ik dat toch wel graag deed en graag zou kunnen doen. En dat ik dat godverdomme blijkbaar nog niet eens zo slecht deed. Het smijt wat opties op de tafel, en dat, dat vind ik dik in orde. Dus binnenkort op Prime, ikke en Almost Famous! En nog zo’n vier andere films, ziet dat ge het niet mist!

Boycot

Sinds hij werd aangekondigd. Sinds ik de titel zij aan zij zag in een artikel dat het goede nieuws mocht inluiden. Ondertussen twee jaar of langer geleden. Zo lang al, zo lang anticipeer ik al. De verwachtingen en afwachting werden alleen maar groter toen ik de castlist voor mijn ogen zag. Al die namen dwarrelen al die tijd al door mijn hoofd. En dan, twee weken voor ik uit mijn lijden word verlost, begint het te gonzen. Boycot. De bioscopen boycotten Alice in Wonderland.

Beeld je in dat je, badend in het zonlicht, in een groene weide vol met wilde bloemen staat te dagdromen. Een felle windstoot waait uit het niets langs, blaast je haren in je ogen en ontneemt je even het kleurenpalet van pure schoonheid, die uitgaat van je omgeving. Afwezig wrijf je je haren uit je ogen en als je dan verstomd om je heen staart, zie je enkel een dorre, donkere vlakte waar nog net het laatste leven in paniek van wegvlucht. Beeld je de ontredderende tegenstelling in en hou dat gevoel vast. Zo voel ik me nu, om een film, om een onvervulde anticipatie.

En waarom? Omdat de bioscopen het Disney kwalijk nemen dat ze hun dvd te vroeg na de release date in de cinema willen uitbrengen. En wie komt er dan berooid uit? De brave filmfan, die niets anders wilt dan zich te baden in de sfeer van film. De redenering van de bioscopenfederatie is dat dit soort acties de mensen zou aansporen om films alleen nog maar on demand of op dvd te bekijken. Pardon my French, maar what the fuck? Een dvd of on demand geeft naar mijn bescheiden mening toch net een ander gevoel dan omringd door geluid en beeld in een cinemazaal je door de film te laten overspoelen. In de cinema voelt het minder of je iets aan het bekijken bent. Dat grote scherm en die loeiharde surround sound recreëren hoe de film bedoeld was.

En ja ergens begrijp ik hun actie. Ze zijn bang dat de bioscoop even snel zal verdwijnen als de videotheken, die een voor een kapot gaan. En het is erg dat de kleine bioscopen al aan het uitsterven zijn, waarom zitten de groteren dan nu in hun eigen portefeuille? Als er bepaalde bioscopen zijn die de film wel vertonen, steken zij het geld in hun zakken. En als zelfs dat niet het geval is, dan hebben de kijkers geen andere keus dan de digitale on demand catalogus of naar de mediamarkt lopen voor de DVD. En het gaat de bioscoopfederatie om al het geld dat net geïnvesteerd werd in de nieuwe 3D installaties. Dat dat allemaal umsonst zou zijn. Maar dat is net het grote pluspunt dat ze zouden moeten uitspelen in plaats van erover te liggen mekkeren. Momenteel is het bijna onmogelijk om thuis een goede 3D omgeving na te bootsen, dus moeten zijn hun fort gewoon extra benadrukken.

Ook al zorgen die 3D –brilletjes al eens voor een lichte schele hoofdpijn, het allesomvattende van film wordt hier nog mee versterkt. Ik heb al een paar dimensionale films kunnen meepikken gaande van een wel heel foute maar hilarische Kung Fu film, tot een U2 optreden. Het is toch helemaal anders om The Edge voor je ogen bijna levensecht te zien jammen. En daarnaast hebben de bioscopen ook andere projecten en initiatieven waar ze veel volk mee kunnen lokken. Zoals het concert van Sioen dat in Gent werd opgenomen en live werd gestreamd naar een aantal Europese bioscopen. Of toneelstukken die worden vertoond, zoals Nation, gebaseerd op een boek van Terry Pratchett. Focus op manieren om je publiek in de zaal te krijgen, niet om ze erbuiten te houden. Ik kan alleen maar hopen dat in de komende week er door een van beide partijen een toegeving wordt gedaan en dat ik Alice kan zien hoe ze bedoeld werd.

Sex and the city

Eerst en vooral wil ik duidelijk maken dat ik nooit of te nimmer nog vrijwillig deelneem aan een ladies night van eender welk kaliber. Het overzicht op pakweg tweehonderd vrouwen die krijsen omdat er een veel te gespierde en veel te gebruinde man in string bodylotion over zijn lijf smeert, is teveel voor mijn menselijk (en mogelijk te mannelijk) brein. Serieus. Om daarna nog een in enkel string en bodylotion gehulde kont bijna in mijn nek te voelen ademen, nee bedankt. Chippendales, altijd geweten dat het niet mijn ding was. Ladies at the movies was mijn idee van de hel. Als ik ooit trouw, gelieve dan geen stripper te bestellen want ik vind het aanzicht eigenlijk een beetje zielig, among other things.

Maar de hel was al snel vergeten toen de film eindelijk startte. De filmrecensenten die Sex and the City: The Movie afbreken hebben nog nooit een aflevering van de serie bekeken. Ik weet dat filmrecensenten soms richting snobisme neigen, ik ben er zelf een. En ik was zelf met een bang hartje de bioscoop ingestapt omdat het einde van de serie al af was en het bijgevolg heel moeilijk was om geen afbreuk te doen aan dat einde. Ik ben zelf absoluut geen fan van romcoms, verre van. Ze zijn voorspelbaar, zielig en ongeloofwaardig; in het leven eindigt ook niet alles op een happy end. Maar ondanks de voorspelbaarheid van SATC The Movie zat het geheel perfect ineen. Het werd nergens te melig, al flirtte het wel met idee. De SATC humor zat perfect op peil (wat Jan Temmerman ook moge zeggen.) Het was de perfecte samenvatting wat Sex and the City is, en altijd zal blijven in de gedachten van de fans. Het was de perfecte uitgerekte aflevering, een samenvatting van wat een heel seizoen had kunnen zijn. Deze film was de strik om een perfect paar Manolo Blahniks. Misschien is het enkel voor de fans, en misschien ben ik een beetje vooringenomen, maar toch vond ik het een geweldige film. Het is geen arty farty meesterwerk, het zal zeker niet iedereen bekoren. Het is de film. De film van de serie. En meer moest dat niet zijn.