In de drie jaren die ik in de richting journalistiek sleet, werd er steeds op gehamerd dat de media de waakhond van de samenleving is, was en altijd zou moeten zijn. Zelfs in tijden van de verzuilde media konden we daar nog op rekenen, tegenwoordig zijn ze eerder de chihuahua in een Louis Vuitton draagtas. Compleet met Burburry dogwear resideert hij daar op zijn lamme zij, zonder ook maar een hint van een blaf richting onheil. Door de commercialisering en verzameling in persgroepen is de krant niet langer een bron van nieuws, maar eerder een product dat zorgvuldig en op gezette tijdstippen moet renderen.
Sinds ik de richting journalistiek startte las ik steeds De Morgen. Toen was ik steeds trots wanneer ik mijn krant bovenhaalde op de trein, ondertussen is de kwaliteit zienderogen achteruit gegaan. De kwaliteit van drukpersen en prentjes primeerde blijkbaar over de kwaliteit van de tekst. Deze week nog ‘steelden’ twee mannen 160 dollar. Ik kan aannemen dat er hier en daar een tikfoutje over het hoofd wordt gezien door zowel eind- als redacteur. Al zie ik meteen in mijn wordprocessor het woordje ‘steelden’ rood oplichten, dus misschien kunnen ze dan beter investeren in een brilletje, dan in extra glanzend papier, maar goed. Wat ik echter onbegrijpelijk vind is dat er zo’n flagrante werkwoordsfouten steeds meer opduiken in elke krant. Maar ach, deze week kon De Morgen blij aankondigen dat ze wat extra lezers hadden gesprokkeld. Zou het komen door hun kwaliteitslabel, of eerder door de sensatie die merkbaarvan de HLN drukpersen druppelt en zich stevig mengt met de pagina’s van De Morgen? Of door de constante stroom van gratissen en extra’s waarmee de krant wel heel gul strooit?
Er gaat geen dag of week meer voorbij of er moet wel gespaard worden voor CD’s, DVD’s, boeken, etc. Ik durf gerust toe te geven dat ik ook gretig in die consumptiemallemolen meeloop, al is het soms wel met een wrang gevoel. Begrijp me niet verkeerd, over de selectie zal ik absoluut geen woord reppen, ze past namelijk perfect in het doelpubliek en is zeer zeker steeds erg aanlokkelijk. Maar ik vraag me af hoeveel nieuwswaarde we zo’n medium nog kunnen toedichten. Akkoord, het is commerçe en zonder centen kan de krant niet groeien, maar die groei mag niet omgekeerd evenredig zijn met de waarde van het nieuws. De beste pennen schrijven wel zeker voor De Morgen, ik richt me dan ook zeker niet tot de ancièns. Ook voor hen moet dit merkbaar zijn, ook voor hen moet dit een pijnscheut van spijt veroorzaken als ze zo’n grove taalfouten zien. Ik hoop het alleszins, want anders snerpt de spijt nog dieper door mijn hart, wanneer de mannen en vrouwen die mijn respect verdienden zelf liever loos gaan op decadentie dan op correctie. Dat Dewulf/Camps nog lang de voorpagina mogen sieren, dat Pauli en Desmet hun mening mogen botvieren. En dat ze zich op de eindredactie potvermille eens een deftige mierenneuker aanschaffen!
NB: Dit pleidooi is eigenlijk gericht naar alle media, maar ik noem bij naam wat mij vertrouwd is. Het is een schreeuw om aandacht, zodat we niet verder verA(r)merikaansen.
