August 5, 2009
Gisteren declareerde ik parmantig dat het toeval niet bestaat. De dag ervoor las ik in Humo een Gat van de Wereld stukje over het ontslag van Bernard Dewulf. Ondanks de grove bewoordingen en sarcastische ondertoon, herinnerde het me weer aan hoe Dewulf zijn woorden een warm deken voor me waren. Een enkel rechthoekje op de voorpagina kon mij uit de realiteit katapulteren en dromen instigeren.
Maar er zullen geen rechthoekjes meer zijn. De Morgen heeft daar anders over beslist. Dan maar op een andere manier aan mijn medicijn geraken dacht ik. Een hele tijd geleden had ik zijn Loerhoek zien liggen in de Zondvloed. De Zondvloed is de nieuwste boekenwinkel in het Mechelse. Eentje zoals je in de film ziet. Geen koele steriele ruimte, maar een plaats waar de woorden nog echt leven en zich laten lezen.
In zeven haasten sprong ik even binnen voor het werk me tot de orde zou roepen. Loerhoek, vroeg ik aan de boekenman. Helemaal ginder en da’s dan 19.90euro alsjeblieft, reageerde hij. Het geld wisselde van eigenaar, net zoals de woorden. Een dikke bundel van inspiratie veilig in het zakje in mijn hand. Ik moest het hebben, schandalig dat hij werd ontslagen, van die krant blijft niet veel over, mompel ik nog even. Da’s waar, zegt de boekenman, we werkten vroeger samen voor De Morgen. Gisteren heb ik hem nog gebeld omdat hij in september zijn nieuwe boek hier komt voorstellen. Nieuw. Boek?, zei ik met duidelijke nadruk op mijn punctuatie. Op een halve meter van mijn luie zetel. Na een notitie in mijn agenda, een fijne dag nog verder en tot dan, stapte ik op mijn fiets en reed ik met een brede glimlach de smoel de nieuwe dag tegemoet. Toeval bestaat niet.
April 15, 2009
Net de laatste letter verorberd van het überhilarische en anti-melig emotionele ‘It sucked and then I cried (How I had a baby, a breakdown and a much needed margarita)’ van de blogster Dooce en haar babyperikelen. Onbegrijpelijk hoe ze erin slaagt met een boek over (postnatale) depressie zonder enige vorm van zelfbeklag, de lezer steeds achter te laten met een grijns tot achter de oren. Wie bekend is met dooce.com weet wat te verwachten van deze capabele Southern Belle, maar het boek overtrof zelfs mijn hooggestapelde verwachtingen. Geen chicklit trouwens, wat de titel in uw ogen dan ook mag beweren.
Geweldig ook hoe herkenbaar ze schrijft, het leek bij momenten of ik mezelf aan het lezen was. Ook zij vormt gedachten die ze na twee zinnen onderbreekt omdat een ander idee zich aandient, om dan weer naadloos op het eerste in te pikken.
Niet alleen haar woorden zijn herkenbaar, het frappeert me ook steeds hoe de dynamiek tussen haar en haar man Jon me steeds aan mezelf en dieje van ons doet denken. Hij die een levende processor is en geboeid en geduldig het verschil kan uitleggen tussen een draadloze router, een switch en een basisstation. (Al noem ik deze laatsten meestal uit beroepsmisvorming ‘da bakske’ en ‘da bakske me da antenneke op’) Hij die niets ziet, wanneer hij rondstommelt zonder lenzen of bril. (En bijgevolg later ook niet zal zien wanneer ons kind ondersteboven in de kribbe ligt.) Hij die haar altijd oppikt wanneer een klein detail onoverkomelijk bleek. Ik ben dan misschien niet chronisch depressief zoals La Dooce, ik ben wel een chronische paniqueur. Ik denk steeds in worst case scenario’s en ben ongelofelijk blij en dankbaar dat hij daarin mijn tegenovergestelde is. Ik durf ook zeer gemakkelijk te bekennen, zoals Dooce, dat ik zonder hem de voorbije jaren niet heelhuids was doorgekomen. Hij weet wie ik ben en hoe ik denk en weet na drie jaar perfect hoe hij daarop kan inspelen. Als ik na de rotste rotdag der rotdagen bij hem ben en mijn kop al bleitend onder een kussen wil steken, weet hij dat de enige remedie een flinke portie Jon Stewart is. Nog tien lange werkdagen en een paar weekends en dan kunnen we aan ons eigen en gezamenlijke leven beginnen. En ik kan me begot niet voorstellen of ik ooit over iets zo enthousiast en zeker ben geweest. Ik ben zo blij om de twee tafels die zich meer dan drie jaar geleden in de legendarische Boesjkammeree hebben verenigd, dat kan ik geen mens vertellen. En ik hoop dat ik hem ooit zo’n mooie liefdesbrief kan schenken, als Dooce deed met haar boek.
November 10, 2008
Onverbloemd censuur in ons Belgenlandje, het moest ervan komen. En waarover gaat het dan? Een belachelijk photoshopgrapje. Daarvoor 250 euro boete opleggen lijkt mij lichtjes overdreven en al zeker omdat het in een rubriek staat die niemand serieus neemt. Niemand! Behalve enkele secretaresses blijkbaar, die dan nog net die dag hadden gekozen om niet in the picture te willen staan. En dan zette de stoute Humo ze nog wel in hun Evakostuum in de boekskes zeker. Och wat een verschrikkelijk verslindende wereld toch! Of vooral, what was that judge thinking? Er is zoveel mis met die hele affaire dat ik gewoon niet weet waar te beginnen! Dus zal ik dat vooral niet doen, dat beginnen dan.
Geef me een H, geef me een A! Geef me een hallelujah, geen barbiepop met ingebouwde nonsens als vice-presidente. Wel de eerste Afro-Amerikaan. Het maakt me blij, maar ook lichtjes bang als ik zie hoe extatisch ze daar zijn. Althans, toch de helft van de bevolking. Obama lokt Beatlesmania uit, en dat is op heel veel punten niet geweldig. Desalniettemin ben ik verdomd trots dat racisme nog slechts kan sluimeren en niet meer snijden. Of dan toch niet op nationaal niveau.
Hoe geweldig is Fable 2? Ik zal het u zeggen: zeer geweldig. En hoe hard past het in de sfeer van het heerlijke boek dat ik cadeau kreeg van een vriendin? Ik zal het u nogmaals zeggen, daar u niet meteen de meest praatgrage persoon lijkt. Heel hard! Nog uren speelplezier en nog minstens een achthonderd pagina’s die op me wachten. Feest! Tegenwoordig verzak ik blijkbaar meer en meer in de fantasy wereld, sinds de komst van meneer Pratchett naar mijn bescheiden boekenkast. The redemption of Althalus door David en Leigh Eddings is iets subtieler in de humor, maar de relaties tussen de personages en het verhaal op zich is fenomenaal. Ik hoop dat ik die kanjer nog even kan meesleuren, al is hij zo verslavend dat ik het niet kan laten pagina na pagina te verzwelgen. Wat ik bij deze ook ga doen. Nadat ik u The Big Friendly Giant van Roald Dahl heb aangeraden als het beste kinderboek in de geschiedenis van de tijd en ruimte. En dat, dat is een punt!
May 29, 2008
Sorry dat ik in herhaling val, maar elke letter die ik van hem lees, overtuigt er me meer van dat Terry Pratchett de beste schrijver is die ik ooit gelezen heb. En ik kan hem naast veel andere letterpenners zetten, geloof me vrij. Het is gewoon niet uit te leggen hoe ongelofelijk geweldig die mens echt élke zin maakt. En verslavend, dat is ie dus ook. Dus mensen die examens moeten afleggen, kunnen maar beter nog even uit zijn buurt blijven. En mensen die mij cadeau’s willen doneren, you know what to do.
Maar de man blijkt Alzheimer te hebben. En dat, dat maakte mij echt triest. Niet alleen omdat dat wil zeggen dat er uiteindelijk geen boeken meer zullen uitkomen, al vind ik dat ook heel spijtig. Het allervreselijkste vind ik echter dat hij zo moet gaan, brein eerst. Voor een mens, met zo’n vol, fantasierijk en levendig brein lijkt me dat verschrikkelijk. Voor eender welke mens is dat natuurlijk geen picknick. Maar heel zijn leven zit in zijn hoofd, of toch al zijn werk. Hij kan tegenwoordig niet meer typen en toch schrijft die mens nog fantastische boeken. En dan zijn er van die geweldige übergelovige wezens die hem mailtjes sturen omdat hij een voorvechter is van een waardig einde. Omdat hij zijn eigen einde bewust wil kiezen. Het dametje had het lef hem mee te geven dat zijn ziekte een geschenk van God was. Repliek in zijn eigen woorden: ‘ Frankly, I would have preferred a
sweater…’
Ik vraag me soms af of anderen ook zo geaffecteerd raken als ze zoiets vernemen. Misschien is het ook omdat hij er maar 60 is, even oud als mijn eigen vader. En dat hij lijkt op mijn grootnonkel. Wel, mijn grootnonkel en een mengeling tussen een lieve kabouter (DAVID!) en de kerstman. En ook omdat ik me zo geweldig kan inleven in zijn schrijfsels. Omdat zijn vrouwen altijd zo sterk zijn, omdat hij zoveel respect heeft voor zijn genre. Omdat hij zo ongelofelijk grappig is gewoon. En omdat hij een goed mens lijkt. En de goeie, die gaan altijd te snel.
