Downsideup

Net de laatste letter verorberd van het überhilarische en anti-melig emotionele ‘It sucked and then I cried (How I had a baby, a breakdown and a much needed margarita)’ van de blogster Dooce en haar babyperikelen. Onbegrijpelijk hoe ze erin slaagt met een boek over (postnatale) depressie zonder enige vorm van zelfbeklag, de lezer steeds achter te laten met een grijns tot achter de oren. Wie bekend is met dooce.com weet wat te verwachten van deze capabele Southern Belle, maar het boek overtrof zelfs mijn hooggestapelde verwachtingen. Geen chicklit trouwens, wat de titel in uw ogen dan ook mag beweren.

Geweldig ook hoe herkenbaar ze schrijft, het leek bij momenten of ik mezelf aan het lezen was. Ook zij vormt gedachten die ze na twee zinnen onderbreekt omdat een ander idee zich aandient, om dan weer naadloos op het eerste in te pikken.

Niet alleen haar woorden zijn herkenbaar, het frappeert me ook steeds hoe de dynamiek tussen haar en haar man Jon me steeds aan mezelf en dieje van ons doet denken. Hij die een levende processor is en geboeid en geduldig het verschil kan uitleggen tussen een draadloze router, een switch en een basisstation. (Al noem ik deze laatsten meestal uit beroepsmisvorming ‘da bakske’ en ‘da bakske me da antenneke op’) Hij die niets ziet, wanneer hij rondstommelt zonder lenzen of bril. (En bijgevolg later ook niet zal zien wanneer ons kind ondersteboven in de kribbe ligt.) Hij die haar altijd oppikt wanneer een klein detail onoverkomelijk bleek. Ik ben dan misschien niet chronisch depressief zoals La Dooce, ik ben wel een chronische paniqueur. Ik denk steeds in worst case scenario’s en ben ongelofelijk blij en dankbaar dat hij daarin mijn tegenovergestelde is. Ik durf ook zeer gemakkelijk te bekennen, zoals Dooce, dat ik zonder hem de voorbije jaren niet heelhuids was doorgekomen. Hij weet wie ik ben en hoe ik denk en weet na drie jaar perfect hoe hij daarop kan inspelen. Als ik na de rotste rotdag der rotdagen bij hem ben en mijn kop al bleitend onder een kussen wil steken, weet hij dat de enige remedie een flinke portie Jon Stewart is. Nog tien lange werkdagen en een paar weekends en dan kunnen we aan ons eigen en gezamenlijke leven beginnen. En ik kan me begot niet voorstellen of ik ooit over iets zo enthousiast en zeker ben geweest. Ik ben zo blij om de twee tafels die zich meer dan drie jaar geleden in de legendarische Boesjkammeree hebben verenigd, dat kan ik geen mens vertellen. En ik hoop dat ik hem ooit zo’n mooie liefdesbrief kan schenken, als Dooce deed met haar boek.