Monthly Archives: February 2009

vier keer doordeweeks, dan nieuw!

Dan denkt ge dat ge goed geïnformeerd het telefoonhuis binnenstapt. Dat het internet u heeft geassisteerd in de juiste keuze. En dan, met dat kleine stem-over-afstand-zonder-draad-apparaat nog prachtig ingepakt in het luxueuze doosje waar alles in past op voorwaarde dat je het er ni uithaalt, loop je binnen bij een vriend. Zijn legendarische eerste woorden waren ‘Ge hebt toch niet dezelfde gsm gekocht als ik, want die van mijn is doder dan Elvis’.

Uiteraard had ik dat net wel gedaan. Conclusie: het internet LIEGT! Liegen dat het zwart ziet. Wat overigens stroombesparend is, misschien daarom. Conclusie twee: ik heb de binnenkant van dat vernieuwde telefoonhuis de afgelopen weken al vaker gezien, dan alle bezoekjes in de afgelopen tien jaar. En bijgevolg al tot vijfmaal toe verschillende abonnementen aangesmeerd. Welk deel van NEE, IK HEB GEEN INTERESSE, begrijpen ze daar niet? Nee, ook geen interesse als er een gratis gsm bij zit. Ik zou liever hebben dat degene waarvoor ik betaalde, dat die na de derde keer WEL werkt.

Gracieus van die jongen wel, om na drie keer ‘Maar nee, van dit model hebben we nog geen enkele klacht gekregen’ ineens over te schakelen naar ‘Ja, we weten het, dit is echt een slechte gsm, ga maar eens kijken op internetfora’. Goed dat je dat zegt, dat jullie rommel ook in de rekken mag. Altijd leuk te horen dat er geen discriminatie is, zeker niet in telefoonhuizen.

ding.dong.

Dat ik ga wonen in een huis waar een vlinder boven de deur hangt godbetert! En in de keuken fladdert er ook al wat gespuis op de tegeltjes. De bel naast de prachtig ouderwetse deur zegt ding dong. Een brievenbus die onze post op de spreekwoordelijke mat zal laten vallen. En de zonnestralen zullen eerst de veranda strelen, voor ze de rest van hun dagtaak vervullen. Een grote boom ergens achter ons, waar tonnen vogeltjes zullen kwelen, eens we in ons hofje kunnen loungen.

De volgende maanden gaan zo’n hel worden van planning en afwachting, ik zou er al liever hinkstapspringend overwalsen, maar de anticipatie heeft ook wel iets natuurlijk. Beetje bij beetje, moeten we de laatste restjes huisraad nog bijeensprokkelen, een apparaatje of tweedrieviervijf, wat bestek, misschien een mat of twee, en hier en daar een kastje.

En dan, dan mag alles in dozen en er weer uit. Beslissen wat er meegaat, en er dan een plaatsje voor vinden. Een indexatie maken van mijn leven tot nu toe en een shifting uitvoeren op wat was en nog mee moet om te worden. Alleen wou ik dat er een gemakkelijkere manier bestond om kasten/bedden/bureau’s te verplaatsen. Dat uitelkaarvijzen en dan weer inelkaarvijzen, zo onproductief. Now, if you’ll excuse me, ik ga mezelf weer wakkerhouden met mentaal verhuizen. Of gewoon nachtdromen over dat hoopje bakstenen dat van ons wordt.