January 20, 2009
En dat het mij jaloers maakt. Zo’n schone noten met zwevende letters, en ik met mijn lompe instrumentloze handen. Ik wil ook kunnen wat zij kunnen, ik wil ook muziek met tekst verweven en mensen bijna doen bleiten op de bus. Ik wil een stem hebben waarvan mensen gaan dromen en vingers die eender welke snaren zo kunnen beroeren, dat ge er beroerd van wordt.
Ik wil meer kunnen dan ik zelf ooit zal bereiken. Ik streef niet naar bekendheid. Noch naar erkenning. Maar iets kunnen maken waar mensen week van worden, man ik wou dat het mij gegeven was. Een boek, een zin, een script, iets dat ik kan achterlaten. Zodat mijn achterachterachterkleinkinderen kunnen refereren naar die nobele onbekende, wanneer hun klasgenootjes boasten over papa de politieman of mama de rechter van Justitie.
Ik wil maken, creëren, vervormen en kneden. Daarom kies ik ook zoveel, zonder ooit te kiezen. Ik geef mezelf geen keuze omdat ik niet durf te kiezen. Kiezen zou betekenen, bekennen dat ik me erop toeleg. Dat het meer waard is voor mij dan wat dan ook. Ik geef mezelf de illusie dat die foto’s kunstwerken kunnen zijn, dat er mensen dit tekstje überhaupt willen lezen. Ik verstop me achter veelzijdigheid, zonder glans.
Of hoe: “I like too many things and get all confused and hung-up running from one falling star to another till I drop. This is the night, what it does to you. I had nothing to offer anybody except my own confusion. (Jack Kerouac)” door mij had kunnen geschreven zijn, als ik maar had kunnen kiezen.
January 8, 2009
De winkelstraten zijn zo onpersoonlijk, in deze tijden van procenten nog meer dan op doordeweekse dagen. Enkel ketens en warenhuizen en zo weinig origineels. Ik geef toe dat ik me ook regelmatig laat verleiden door de H&M’s, de Fnacs en de Free Records in deze wereld. H&M is goedkoop en levert fijne kledij aan mijn overvolle kleerkast, Fnac levert tegen redelijke prijzen Engelstalige boeken die in andere zaken nogal redelijk moeilijk te vinden blijken en tja, de Free Record ligt vaak op de weg naar ergens anders. Maar de occupanten van de winkel, die kennen hun producten niet.
Vraag in de Fnac naar een boek dat niet in de top tien staat en je wordt er aangegaapt met ogen die zich afvragen waarom er ook mensen bestaan die zich niet door meestverkochtelijstjes laten leiden. Vraag in de H&M welke maat van jeans er aan je poep zou passen en ze stoppen alle maten in je armen. En in de Free Record shop… Tja, ik vraag me af of ze daar ooit al van muziek hebben gehoord.
Dan is het een verademing om een winkeltje als de meer dan geweldige Stripkever in Mechelen binnen te stappen en te zien dat de letter en pentekening daar echt wel leeft. Die uitbaters zijn al even enthousiast als ik wanneer ik weer eens in een of andere boekengekte opga. Ze weten wat ze verkopen en waarom ze het doen. Je kan er een aantal zaken opnoemen en vragen wat ze je in de handen zouden stoppen en de denkrimpel blijft niet lang op het voorhoofd plakken. Heel snel rommelen ze hier wat af en aan en geven ze een aantal suggesties die exact passen in het beeld van wat ik in mijn zakje wou hebben wanneer ik er buitenstapte. Het doet me met veel plezier denken aan Championship Vinyl uit Nick Hornby’s High Fidelity, waar een van mijn favoriete personages meer om De Muziek, dan om zijn omzet geeft. En het geeft me een heel sterk ikwildadook-gevoel. Investeerders?
January 6, 2009
Tweeënhalve dagen werden er tien werkenden of veertien met het einde van de week inbegrepen. Minus enkele uurtjes dat ik toch de headset dacht te kunnen trotseren, wat bij nader inzien toch maar een slecht idee was. Het nieuwe jaar hoestend en rillend ingezet, maar gelukkig in goed gezelschap. Dus ja, nu zit ik met een zee van tijd waarin ik alle glorieuze dingen zou kunnen doen die ik altijd bedenk te willen doen wanneer ik aan het werken/pendelen/uitpuffen na het werk ben.
Maar ziek zijn wilt nu zeggen dat mijn tijd voornamelijk besteed wordt aan slapen/moe zijn/antibioticamisselijkheid die me zelfs de geur van spek niet toelaat/ lezen en nog is lezen tot ik zelfs het lezen echt kotsbeu ben. En dan zet een mens zich in zijn zetel voor de slimste mens… en dan komt een mens tot de ontdekking dat een bepaalde zetelbezetter de antibioticamisselijkheid in de hand lijkt te werken. En op de koop toe nog een extra misselijkmakend tintje geeft aan lekker spek, wegens zo hard lijkend op een vet biggetje, dat ge er alle appetijt van verliest.
Laten we hem voor de gemakkelijkheid Har De Klever noemen. Met een “air van een strontkeir” en de neus ver in de lucht, slaagt dat misbaksel er in alle punten weg te kapen van mensen waar ik géén kippenvel van krijg. Altijd met een ongeïnteresseerde smoel en zo ongelofelijk hautain dat ik me afvraag af zijn medekandidaten hem nooit een dzjoef hebben willen verkopen. En als ogen vuur konden afschieten, dan was Rik Torfs al lang tot stof en as wedergekeerd. Op zo’n zure pruim zouden ze een ‘niet-geschikt-voor-spelprogramma’s’-label moeten nieten. Ja, nieten. ’t Is te zeggen, als ik het echtig en techtig ni heb voor iemand, dan kan ik die persoon niet geschilderd zien. Laat staan in volle beweging en kleur en met een duidelijk gebrek aan gevoel voor humor, tenzij in het natrappen naar zijn collega’s. Nee, ik ben geen fan. Afvoeren!
