July 19, 2008
Wij westerlingen zijn ongelofelijke mierenneukers. Consumptie staat gelijk aan geluk en voor de rest moeten we maar over alles klagen. Het is te warm, of te koud. Het regent te hard, of niet genoeg. We hebben alles maar willen altijd meer. Ons flagrante consumatiegedrag is eigenlijk een beetje beschamend. En toch, toch laat iedereen zich vangen. Ook ik, dat durf ik grif toe te geven. Ik ben schoen- en handtasverslaafd, waarschijnlijk het grootste stuk vrouwelijkheid dat in mijn lijf huist, beside the obvious. Ik wil geen iPhone, maar zooooo graag een Macbook. En nog honderdduizend andere dingen die eigenlijk in een mensenleven niets zouden mogen uitmaken.
Dus moet ik denken aan mensen die minder hebben en die amper (of geen) eten hebben. En dan schaam ik me voor mijn consumptiegedrag. Maar blijkbaar niet hard genoeg om er mee te stoppen. En dan kan ik mijn geweten sussen door mezelf te beloven dat een deel van mijn toekomstig loon zal doorgesluisd worden naar goede doelen en mensen die het meer nodig hebben dan ik. Maar maakt dat kleine beetje iets uit?
En ondertussen gaan we maar door met onze luxeproblemen. Oh nee, mijn computer is wat traag. EEN NIEUWE! Nevermind dat er mensen zijn die geen eten hebben, geef mij verdomme meer gigabites geheugen! Laat ik lekker een derde van een (westers) maandloon uitgeven aan een veredelde gsm. Ik vind het onbegrijpelijk en toch doe ik er aan mee.
Geef ons liever een (andere, ahum) regering. Geef ons minder gezaag over doping in een tour de France waar blijkbaar alleen domme sportonwaardige coureurekes in rijden. Test die renners VOOR ze vertrekken, dan kan er tijdens de wedstrijd toch geen probleem zijn? Test ze misschien ook op hersenschade want als ze nu nog niet weten dat ze SOWIESO gepakt gaan worden, dan behoren ze niet thuis in het mensenras. Geef ons een milligram wereldvrede en meer begrip. Geef ons toch iets, dat ons schuldgevoel kan verzachten.
Ik kan nu ook nog eens helemaal ingaan op het hele debat dat zich in mij hoofd afspeelt over hoe de media niet langer waakhond is van de maatschappij. Ik zou kunnen zeggen dat alles om sensatie en winstmarges gaat. Maar ach, wie vertel ik dan nog iets nieuws?
July 8, 2008
Laat ik vooral beginnen met te stellen dat de site van de nieuwsdienst van de VRT utter crap is. En dat ik dus geen bewijzen kan voorleggen over wat ik te vertellen heb.
In het nieuws van 13u was er vandaag een stukje over hoe jongeren stemmen, en hoe ze dat helemaal niet bewust lijken te doen. Ze vroegen een jonge kerel, die de tijd van zijn leven had op Werchter, voor wie hij zou stemmen bij nieuwe verkiezingen. Zijn antwoord? ‘Och, euh, tja, euh, bwoa, dat weet ik niet zo goed, het Vlaams Belang zeker?’ Waarop de interviewer hem uiteraard vraagt waarom: ‘Omdat iedereen het doet.’
Van zo’n dingen draait mijn maag zich om. Niet omdat die jongen voor Vlaams Belang stemt. Oke, heel eerlijk, OOK omdat die jongen op het Vlaams Belang stemt, want ik snap de conservatieve aard van vele jongeren niet. Maar dat geheel terzijde want als hij weloverwogen voor het Belang zou stemmen, dan is dat zijn goed recht, ook al ga ik niet akkoord met zijn keuze. Wat me wel enorm stoorde was zijn laatste zin, ‘omdat iedereen het doet’.
Eigenlijk kan ik hem niets verwijten. Toen ik vorig jaar voor het eerst mocht stemmen, had ik ook geen idee. Je krijgt een hoop flyers met loze beloften en valse voorwendselen. Ons nieuws is niet zo getint als in Amerika of Zimbabwe, maar toch sijpelen er hier en daar wat meningen door. Je wordt beïnvloed, of je het nu wilt of niet.
Er is een tekort aan kennis van zaken. Je kan dat oplossen door de stemplicht af te schaffen, maar ondanks de voorspellingen in het journaal, denk ik dat alleen de radicalen dan de stembus intrekken. En radicaal is slecht, zowel links, rechts als centraal gelegen. Maar kan er in verkiezingsperiodes tijdens de lessen geschiedenis of zedenleer (of bij eender welk vak waar het in de eindtermen past) niet wat nadruk gelegd worden op het belang van een goed bestuur? Of alleszins de partijen een beetje proberen te kaderen? Ik heb veel op school geleerd, maar het meeste stond niet in eender welke cursus. Je wordt enkel voorbereid op verder studeren en niet op het leven dat rondom ons verdergaat. En dat, dat vind ik verdomme heel spijtig.
July 7, 2008
Sommige mensen laten zich lezen als een boek, al bezitten ze ook pagina’s die allen voor de limited edition zijn voorbehouden. Sommigen zijn dan weer compleet onleesbaar, ze zijn beschreven in een andere taal of bestaan enkel virtueel. Hun woorden worden nooit afgedrukt om bepoteld te worden door honderden ogen. Ze worden niet of zelden gelezen. Anderen zijn boeken die aan het einde helemaal anders bleken, dan terwijl je ze aan het lezen was.
Dus vraag ik me af, hoeveel we van anderen weten. Waarschijnlijk kennen we enkel het spreekwoordelijke topje van hun hoogstpersoonlijke ijsberg. Zelfs de mensen die we het beste denken te kennen zitten nog vol onuitgesproken gedachten. Inclusief jezelf. Als je je eigen stilzwijgen als waardemeter neemt, denk ik dat je wel een idee krijgt van wat ik juist bedoel.
En dan vraag ik me af, of de anderen rondom ons zo ongenaakbaar zijn als we ze ons voorstellen. En of, wanneer iedereen zijn meest persoonlijke gedachten zou rondstrooien, we dan niet allemaal stante pede richting gekkenhuis werden gestuurd.
Zag ooit een programma over een man die zijn creativiteit niet langer kon bundelen. Hij moest er alles meteen uitgooien. Probleem met zijn hersenen. Zijn muren hingen scheef onder de dikke lagen verf die hij er al opkliederde om zijn schilderij te perfectioneren. Ik beneed hem wel. Even. Even wel omdat die creatieve uitstroom zo bevredigend moet zijn, met al die perfecte penselenstreken op dat blad. Maar dan weer niet omdat de bevrediging compleet wordt ontworteld door de nieuwe creatiedrang.
Waarmee ik maar wil zeggen, dat ik soms blij ben dat er zoveel in mijn hoofd blijft steken. Beetje bij beetje, schraap ik het er wel uit. Op mijn tempo en zonder straight jacket. Bij voorkeur, uiteraard.
July 7, 2008
Had ik al gezegd dat ik verslaafd ben aan nieuw papier? Noem het gerust een overmatige consumptiedrang die het Amazonewoud in gevaar dreigt te brengen. Oh nee wacht, dat was niet enkel mijn schuld. Maar goed, ik heb een honderdmiljoental schriftjes. Sommigen nog maagdelijk leeg, anderen beklad met dingen die ik beter niet had neergepend, en daardoor verbannen tot een hoek van de kamer/kast/waardanook. Ik heb een notitieblokje voor mijn geniale invallen onderweg. Ik heb altijd een groter schriftje om deze gedachten om te zetten in volzinnen en een tekenboekje bij. Ik heb een groot tekenschrift, ik heb een inspiratieschrift (al eeuwen niet meer gezien). Ik kan nog doorgaan, lijstje is eindeloos.
Eigenlijk droom ik van een schriftje met ALLES in. Mijn woorden en mijn lijnen en die van anderen, samengepakt tot een incoherent geheel dat prachtig aansluit bij deze gedachtestroom. Bovendien zouden die boekjes zo ooit eens vol geraken, want buiten de puberale dagboeken, kan ik me niet herinneren dat ik ook nog eens tot aan de laatste pagina raakte. En zelfs daarvan heb ik geen bewijs, want die heb ik op een goede zondag eens allemaal versnipperd en toevertrouwd aan de bekwame Zaventemse ophaaldienst.
Nieuw papier, al is het maar een kladblok, geeft me een gevoel van ongebreidelde inspiratie, die ik helemaal kan uitwerken op al die mooie lege bladen. Spijtig genoeg ebt het gevoel af en toe wat sneller weg dan gehoopt en belandt het arme schriftje in de vergetelheid. Nieuw papier heeft altijd zoveel potentieel dat het me soms faalangst durft te bezorgen. Ik heb nu een aantal schriftjes die ik angstvallig probeer leeg te houden, tot ik zeker weet dat ik ze niet zal volschrappen. En de ironie van de zaak is dat dit tekstje enkel virtueel papier aanraakte. Verdammt.
July 1, 2008
Zie, op een computer je gedachten ordenen is een beetje zoals tekenen op papier. Je kan alles eender wanneer wissen. Of dooreenhutselen. Akkoord, moest ik met potlood schrijven, dan zou ik dit ook kunnen, maar was dat mijn point? Ik dacht van niet. Trouwens, potloden, daar schrijf je niet mee. Balpennen (preferably gratis, schrijven het best) en vulpennen, dat dient voor woorden. ’Is this going anywhere?’, vraagt u zich nu misschien af. Wel, als je ergens heen wil, vertrek dan al maar want zo geraken we er nooit.
Random thought: ik zou het misschien wel kunnen, dat hutselen en wissen, als ik al mijn woorden op aparte papiertjes schreef, en op die manier een tekst ineen frutselen. Zoals toen we leerden lezen met Daan en Riet op school. Ik vraag me af of dat dat ook zoiets streekgebonden was, zoals de slak Jechie die ons vergezelde tijdens de catechese en de communie. Wanneer ik tegen mijn wijdverspreide schoolmakkers repte van een van deze drie, werden hun ogen zo groot als theeschoteltjes en besloten ze maar een andere richting uit te kijken. You know, schaamrood enzo.
Maar goed. Eigenlijk wou ik met de wereld delen dat ik mezelf een schouderklopje geef. Ik ben op weg om een Illustrator genie te worden. Oke, swaar, heb er nog maar twee keer mee gewerkt, maar dat zijn toch al twee stappen richting genialiteit? Einstein moest ook leren lopen voor ie, hoogstwaarschijnlijk onzacht, met zijn neus op de zwaartekracht werd geduwd. En als Mick Jagger nooit zijn eerste stappen had gezet, had ie nooit zijn vogeldansje kunnen uitvinden. Ja. Vogel. Die doen dat ook. En als Stephen Hawking niet de eerste stap had gezet… oops. AWKWARD.
Anyway. Dat tekenen (met tekenpad, jawel!) is veel leuker op de iMac dan op de PC. Alles is leuker op de iMac dan op de PC. Want die PC’s van tegenwoordig (of eerder van vijf jaar geleden) gaan traag. TRAAG. iMac is sneller dan het licht. Of toch in vergelijking. Wanneer ik mijn laptoppie opdraag om effe snelsnel Firefox te openen, maakt ie een geluid dat het Zaventems vlieglawaai overstemt. Om dan te doen dat ie me niet gehoord heeft en verder van rhoaaaaaaar te doen. (rhoaaar zou dialectisch kunnen zijn voor raar, ook een omschrijving, nu ik erover denk.) Om misschien dan te beslissen van heel op het gemakje misschien mogelijk eens aan mijn eis te voldoen. Wel makker. Te laat zeg ik u!
