Category Archives: Column

De stemtocht

De verkiezingen komen er weerom aan in België. En deze keer is het stemplicht zonder gevolgen als we deze plicht niet nakomen. Ik vind dit schrijnend, weergaloos fout en dan zeker op dit moment. Een quote die mij langs alle kanten rond de oren vliegt kan het nog het best omschrijven: ‘Als de gedegouteerden wegblijven, blijven enkel de degoutanten over.’ Ja, ik ben gedegouteerd. Ja, ik ben teleurgesteld. En ja, ik heb al mijn geloof in politici allang verloren. Vroeger konden we naar de Amerikaanse situatie kijken en denken ‘goh, dan hebben wij het hier nog goed’. Maar nu faalt onze regering meerdere keren op rij en blijven we ze herverkiezen. En als je nu de mensen de keuze geeft door te zeggen ‘Geen boetes indien je niet komt stemmen!’, wie blijft er dan nog over? Veel mensen gaan denken ‘Och, het zijn toch allemaal dezelfden, dus mijn ene luttele stem maakt niet uit, ik ga dit jaar geen moeite doen om me te verzetten uit mijn luie zetel.’ En dan worden alle bolletjes gekleurd van de extremen, want die staan op hun rechten, die staan op hun plichten en zien nu hun kans schoon voor hervorming. Iedereen weet wel wie ik bedoel. Ik heb het over alle extremen, maar vanuit mijn overtuiging vooral over extreemrechts en partijen die zich achter centrumrechtse punten verschuilen om daarna vies uit de hoek te kunnen komen.

Ik las net een stukje dat mijn haren ten berge deed rijzen, het gaat over seksbeleving van jongeren en is van de hand van zelfverklaarde huismoeder en Vlaams Belangster Alexandra Colen. Ik speel waarschijnlijk in haar kaarten door hierop in te gaan, maar de knoop van kwaadheid in mijn buik is niet te stoppen. Laat ik maar eens gratuit gaan quoten uit haar eloquente tekst.

“De media en de reclame dragen hiervoor een grote schuld, maar dat geldt evenzeer voor het onderwijs waar kinderen vanaf jonge leeftijd overstelpt worden met “seksuele opvoeding” die uitsluitend gericht is op het aanleren van “veilige” seksuele technieken en waarbij uw kinderen met opzet geperverteerd worden.”

Het aanleren van veilige seksuele technieken is a bad thing? Gaan we het veramerikaniseren en onze kinderen abstinence aanleren? Onthouding werkt niet, of alleszins niet voldoende. Het klinkt simplistisch en kort door de bocht om te zeggen ‘ze doen het toch’, maar zo is het wel. Wij zijn nu eenmaal zoogdieren met instincten. En die instincten zijn een oerdrang. En hoe meer we gaan hameren op ‘doe het niet’, hoe meer jongeren van deze verboden vrucht willen proeven. Wij perverteren onze kinderen helemaal niet door ze seksuele voorlichting te geven, we sparen ze van pijnlijke soa’s en tienerzwangerschappen.

“Maar er is ook goed nieuws. Een op de vijf Vlaamse jongens vindt dat homoseksuelen niet dezelfde “rechten” mogen hebben als heteroseksuelen. Die “rechten” zijn het “recht” om te ‘huwen’ met een gelijkslachtige partner en het “recht” om samen kinderen te adopteren.”

De foutheid van deze quote en vooral dan van de eerste zin in combinatie met de rest doet mij zo steigeren dat ik er amper woorden voor kan vinden. Zijn we er nu nog niet uit dat holebiseksualiteit geen ziekte is? Dat ze enkel anders zijn omdat mensen anders benoemen. Er is genoeg wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat homoseksualiteit gewoon een andere soort geaardheid is en geen ‘foute configuratie’.

“Sensoa is een door de staat gesubsidieerde organisatie die allerhande seksuele perversiteiten promoot.”

Ik ga hier niet op ingaan. Ik wil hier enkel over kwijt dat Sensoa een prachtinitiatief is dat heel hard zijn best doet om jongeren te informeren en begeleiden in een veilige seksbeleving. Is er iets verkeerd met zeggen; als je het doet, doe het dan geïnformeerd en veilig? Het is alleszins een enorme verbetering tegenover mensen die hun ogen sluiten en ervan uitgaan dat als we er niets over zeggen, de jongeren niet van het bestaan van seks op de hoogte gaan zijn.

Verder blijft ze maar leuteren over hoe de staat indoctrineert, hoe de staat perverteert. Mag ik haar deze open vraag dan stellen? Mevrouw Colen, maakt u geen deel uit van die staat als u wil verkozen worden?

(Wie de hele tekst wil lezen, kan dit op eigen risico doen op http://www.alexandracolen.nu/node/23)

Da’s één punt, en dan heb ik nog niet aan de staatshervorming geraakt. Om ervoor te zorgen dat ik hierover niet onnodig ga uitweiden, enkel dit. Waarom moeten wij twee staten worden? Waarom kan niet iedereen gewoon Belg zijn? Waarom is het zo moeilijk om van beide zijden van de taalgrens toegevingen te doen en ervoor te zorgen dat elke Belg op zijn minst tweetalig is? Ten eerste komt dit doordat taal op school nog altijd ondergeschikt is aan wiskundige vakken. Ten tweede wordt dit veroorzaakt door onwil. Het is immers veel gemakkelijker om te zeggen dat ze toch geen moeite willen doen. Stop de bekrompenheid, zoek compromissen. En loos die koppigheid toch, zowel aan Vlaamse als aan Waalse kant. Met het risico te klinken als een foute slogan: ‘Geen staatshervorming, maar staatsvorming.’

Ik hoop dat ik hiermee toch een paar enkelingen heb kunnen overtuigen toch te gaan stemmen, en hun blik open te gooien. Die stemtocht, die kost je een halfuurtje. Het informeren op voorhand misschien een uur. Doe desnoods een stemtest als je niet door alle loze beloften wil ploegen. Maar stem,  ga toch godverdomme stemmen en toon dat wij nog steeds een democratie zijn. En als je dit niet doet, heb je achteraf geen enkele letter in de pap te brokken. Wie zich onthoudt, mag dat dan ook volledig doen.

heropvoeding

Er gaan stemmen op om een heropvoedingskamp in te richten op Belgisch grondgebied, om bij Belgische boefjes de kans op recedivisme te doen slinken. Op het eerste zicht klinkt dat mooi en utopisch, die gasten terug klaar te stomen om in een normale maatschappij te belanden. Alleen, er wordt opgekeken naar een Nederlandse school die gebaseerd is op Amerikaans gedachtegoed. Die school zou de jongeren terug voorbereiden op het echte leven door ze de kans op een diploma én job achteraf te bieden. Weerom klinkt dit utopisch, tot je de manier hoort waarop ze het allemaal aanpakken.

Je start als jongere in deze school als een soort onmenselijk wezen dat zijn bestaan steeds moet laten bevestigen en heersen door de hogere klassen. De hoogsten in rang mogen zelfs muziek luisteren en alleen door de gangen lopen, de laagsten mogen nog geen pluisje uit hun oog wrijven zonder aanmaning. Het principe is dat iedereen verantwoordelijk is voor iedereen en als er eentje uit de band springt, hebben al de anderen het ook vlaggen. Uit mijn middelbare –school-tijd weet ik dat zoiets langs geen hoeken of kanten werkt. Het zullen altijd dezelfden zijn die het voor de rest allemaal verpesten, en dan kan de gezagspersoon ook de anderen tegen zich gekant krijgen.

Bovendien worden die veelplegers gedrild als soldaten en daarnaast ook lekker gekleineerd. Een minste stap uit de rij veroorzaakt de hel. En dan, dan komen ze terug in de maatschappij waar hun maats hun niet meer gaan verklikken om hoger te geraken in rang. Dan staat er geen hele bende rond hen te roepen als hun veters niet gestrikt zijn. Dan kijkt Big Brother niet meer mee. En dan, hervallen ze. Uiteraard. Met circa 20% meer dan gewone geïnterneerden. Behoorlijk veel, al lijkt het de directeur van de heropvoedingschool het niet te deren. Ach, zo’n cijfers kunnen toch alles zeggen, nietwaar? En die mannen bij ons hebben al een grotere kans om te hervallen in oude gewoonten. En ach o wee, stoppen met criminaliteit is als stoppen met roken, een proces. Persoonlijk ken ik maar weinigen die procesgewijs stoppen met roken, en er in slagen het vol te houden. Kom. Op.

Ik ben volop voor heropvoeding en het zorgen dat die mensen die in de fout gingen een tweede kans krijgen. Daarom ben ik ook zo fel gekant tegen het huidige systeem dat alleen maar grotere criminelen genereert. Maar is er geen middenweg, tussen drilsergeant en fluwelen hand?

nachtlawaai, schmachtlawaai!

Photobucket

Mannekes uit de rand, gaat het nu eindelijk gedaan zijn met jullie gemekker over die nachtvluchten? Ikzelf woon in Zaventem - akkoord , niet een van de randgemeenten die het meeste last ontvangen- maar toch vind ik dat ik recht van spreken heb. Temeer omdat ik elke keer op de vragen over het lawaai moet antwoorden als ik mijn verblijfplaats kenbaar maak. Ik woon en slaap dus in Zaventem en ik moet jullie eerlijk bekennen, lieve mensen, dat mijn slaappatroon geen last ondervindt van de vliegtuigen. Geen greintje. Geen spatje. Ik hoor af en toe gerommel, ja. En af en toe voel ik overdag eens de buik van een Boeiing over mijn hoofdhuid scharen. Maar het houdt me allemaal niet uit mijn slaap.

Zeg nu zelf, degenen onder jullie die de grootste klaagzang uiten: hoe lang wonen jullie al in de rand? En toen jullie er neerstreken, was die luchthaven er dan nog niet? En had je toen dan misschien niet kunnen bevroeden dat dat LAWAAI je tere oortjes op termijn zou kunnen schaden? Je had bijvoorbeeld driedubbel glas kunnen laten steken, hey, ineens een opkikker voor het milieu en je portefeuille. En rolluiken, ooit al van gehoord? Mooie uitvinding, meneer!

En dan mijnheer Leterme, die met één haal het slechte bestuur van de voorbije jaren wou kenteren. Ja Yveske, tuurlijk dat! We weten allemaal evengoed hoe gemakkelijk je acht jaar met één halfslachtige poging kunt witwassen. Niet dus. Al gehoord van die jobs die door jouw geniaal plan op de tocht staan? Yveske dacht waarschijnlijk, ‘He, de werkloosheid is gedaald, tijd om daar iets aan te doen, dat zal die vuile paarsen leren!’ De rand, die staan achter jou, dat klopt. Maar waar je ze een vinger (geen vluchten tussen middernacht en vier) gegeven hebt, willen ze een arm en een knokel erbij (middernacht tot zeven).

Maar lieve mensen uit de rand, als jullie mijn ongelijk willen bewijzen, doe gerust. Ik offer een dag van mijn slaap op om bij jullie op de zetel te komen liggen. Of jullie naar rustiger oorden te helpen verhuizen, de keuze is aan u. Slaap lekker, I know I will.

Gerold

Tegenwoordig rollen we met open ogen overal in. Op radio, tv, in kranten en magazines worden we overspoeld met mensen die ‘erin gerold zijn’. Goh. Jah. Hoe start zoiets, ik deed het zus of zo en dan ben ik in deze business gerold. Vreselijk. Mag er nog ambitie zijn? Het streven naar prachtige doelen, idyllische luchtkastelen. Het is verdwenen, voorgoed gewist uit het collectieve geheugen. Want we rollen.

En als iedereen maar eender welke richting uitrolt, botsen we dan niet halverwege op elkaar? Het trapje-naar-de-top-scenario wordt helemaal uitgevlakt en op de begane grond uitgevochten. Een verkeersopstopping middenin een kruispunt bestaande uit allemaal opgekronkelde mensen die altijd maar verder rollen. Ons rollen beperkt en onze schamele ambitie gefnuikt. Niemand heeft een plan, we worden gerold waar we bijstaan.

Verbijsterend hoe deze en andere rages ons woordenland bevuilen. Niemand neemt nog nieuwe woorden in de mond, uitgezonderd een enkeling die de reikwijdt van zijn term niet kan vermoeden. Het dagelijks nieuws spuwt deze verbasteringen onze huiskamer binnen. De mp3-moord, de sigaretmoord en de luipaardvrouw, alsof elke tragedie in slechts een woord kan omschreven worden. Ik heb zoiets van. Ik ben zo iemand die. Waar blijft de stille mars voor onze taal?

waas

Soms lijken er wel dingen te ontbreken. Alsof er flarden van de dag gewoon weggewaaid zijn. De stations passeren me terwijl ik zittend in de trein in gedachten verzonken ben. Plots klaarwakker wanneer de intercity zijn bestemming bereikt. Is het een vorm van instinct?
Ik betrap me er steeds vaker op dat ik me al dagdromend verplaats van punt A naar punt B, zonder mijn stappen te moeten tellen. Futuristische cyborg op automatische piloot. Het afgelegde traject is volkomen uit mijn geheugen verdwenen.
Wanneer mijn onderbewuste me dan de weg wijst kan ik achteraf niet meer traceren waar mijn gedachten naartoe dwaalden. Het voelt alsof er een moment uit je leven gestolen werd.
Misschien is dit fenomeen een afweermechanisme om de oervervelende routine draaglijk te houden. Een systeem in je hersens dat zorgt dat een bepaalde handeling die vaak exact hetzelfde wordt uitgevoerd geen 100 keer opgeslagen hoeft te worden. Want welk nut heeft het opslaan van steeds hetzelfde stukje informatie?
Soms lijkt het dan weer alsof je van binnenuit gestuurd wordt in gesprekken met anderen. Dat je een stem hoort en beseft dat het de jouwe is en dat ze al jouw waarheden aan het verkondigen is. Je hebt op dat moment schijnbaar geen controle over de onophoudelijke stroom woorden die uit je mond golft.
Op zulke ogenblikken voel je je een vreemde in eigen lijf, die door andermans ogen naar zichzelf kijkt. Tegelijkertijd kan je enkel wezeloos door je vensters naar buiten kijken, waarbij de tint van de ramen alles net dat tikje anders doet ogen, als in een roes waaraan geen intoxicatie vooraf ging. Alsof er een waas zich zachtjes over de dagelijkse dingen drapeert.
Overviel het gevoel je ooit dat die vertrouwde situatie dan toch niet zo alledaags blijkt? Vanuit een verwrongen oogpunt sta je dan te staren op andermans routine. Staat er dan echt iemand met de afstandsbediening de saaie stukken door te spoelen?
Maar waar is dan ondertussen het onderweg naartoe?

Pleidooi voor de glimlach

Er wordt alsmaar meer gehamerd op uiterlijkheden en bijgevolg worden er hier en daar wat vetrolletjes opgezogen en kraaienpootjes gladgestreken. Maar wat met het idee dat schoonheid vanbinnen zit? Het torenhoge cliché dat je er mooier uitziet als je je goed in je vel voelt, moet toch ergens een waarheid bevatten. Daarom: weg met al de incisies en cosmetica en leer jezelf gelukkig zijn.

Ik besef dat de vroege herfst het ons extra moeilijk maakt om vrolijk en goedgeluimd uit bed te stappen. Meermaals betrap ik mezelf erop dat ik mopperend en met een gefronst gelaat de straat op trek. Dat is nu toch geen gezicht. Wanneer ik dan eens van de grond opkijk, zie ik rondom mij dezelfde geïrriteerde, boze of afwezige gelaatsuitdrukkingen. ‘Die Belgen, die lachen zo weinig’, een veelvuldig herhaald commentaar van onze meer mediterrane medebewoners, dat absoluut klopt. Ooit al eens geprobeerd de stemming te doorbreken en rechtop te lopen met een brede glimlach op je façade? Op de vastgeroeste zure oudedametjesmond na, zal je toch een paar mensen kunnen verleiden om terug te lachen.

Nu, een valse glimlach op je smoel maakt je uiteraard nog niet gelukkig. En het is zeker niet altijd even gemakkelijk om je lippen welgemeend in de juiste richting te krullen. Nogal vaak hebben ze een neerwaartse neiging. Maar toch, kijk eens even rond, overal zijn wel kleine dingen die een lachje kunnen uitlokken. Een stokoud koppeltje dat hand in hand aan het rondstrompelen is, of aan de andere kant van het spectrum, een lachend kinderkopje. Of een drentelend hoopje mini-eendjes die net van achter een struik uit spurten. Of iemand die geweldig hard onderuit schuift in een plas modder. Heerlijk. Dus gooi die home-botoxkit de prullenmand in en produceer voor je eigen goed snel wat lachrimpels!