March 22, 2009
Op een luie zondagavond zappersgewijs even het nabije verleden ingekatapulteerd geraken. Elke keer dat ik dat frêle ventje live zag ben ik omver geblazen van hoeveel lawijt er zo’n klein ding kan komen. Hij in het midden met de vingers op de toetsen en al zijn rasartiesten er rond. Een heel eigen sound, lekker hard met elektrische gitaarviolen of stil en gedragen door zijn hese stemgeluid. Het schoonste moment was toen er plots nog zo’n kleine kerel op het podium kwam geklauterd en met zijn mondharmonica de kwaliteit nogmaals onderstreepte.
En niet alleen Sioen bewijst dat de uitvoerder niet veel plaats hoeft in te nemen om de muziek vol en luid te laten klinken. Ook de Dresden Dolls, die met hun tweetjes al meermaals op festivals en bescheiden venues hebben laten blijken, dat enkel een piano en een drumstel ook genoeg kunnen zijn om zich te onderscheiden van de rest. Wat die twee uitspoken op een podium is te geweldig om te beschrijven, om van hun geweldige keuze van voorprogramma’s nog te zwijgen.
Ooit speelde de toen al vrij bekende Gabriel Rios een gratis gig in de Leuvense Fnac. Niet veel ruimte, niet veel volk maar geweldige muziek. Alleen Rios zelf en twee djembé-spelers voor het ritmische aspect, meer hoefde dat echt niet te zijn.
Dus kleintjes der wereld, verenigt u en laat u horen. Let’s hear you roar! Pretty please?
February 27, 2008
Een cinemazaal binnenstappen, helemaal verdwaasd buitenkomen en niet meer weten waar je staat is een van de heerlijkste gevoelens die een mens kan ervaren. Het is natuurlijk niet elke film gegeven om je zo helemaal ondersteboven te meppen, maar er zijn een paar pareltjes die je compleet kunnen overdonderen. Een film bevat ook zoveel aspecten die op je gevoel kunnen inwerken dat het een waar huzarenstuk is om al die kanten te laten samenkomen in een vloeiend geheel dat je even helemaal weg van de wereld brengt.
Film kan je rechtstreeks uit de realiteit katapulteren, meteen een van de redenen waarom ik zo’n aficionado ben van de cinema. As luck would have it, mag ik me dezer dagen helemaal onderdompelen in het filmgebeuren, voor mijn stage bij een filmsite. Dankzij mijn aanwezigheid op het Anima-festival ben ik nu helemaal into anime en animatiefilm. Ik bekijk nu elk geanimeerd beeld dat ik tegenkom met andere ogen. Mijn respect voor animatoren is aanzienlijk gegroeid, aangezien je op zo’n festival aan zoveel verschillende soorten bewegende tekeningen wordt blootgesteld. Naïef genoeg, leek ik de laatste tijd te denken dat Pixar de norm was. Maar de films die ik daar zag deden me 180° van gedacht veranderen. Een juweeltje als Nocturna liet me achter met het gevoel dat je al aan kinderen zou beginnen denken, gewoon om ze die film te kunnen tonen. Dat een anderhalf uur durende beeldenstroom zo’n emoties kan opwekken, is ronduit verbluffend.
Maar mijn liefde voor cinema heeft ook een groot nadeel. Het teveel. Het teveel aan zowel goede als slechte films en het niet weten waar eerst kijken. Ik durf allang geen lijstje meer maken van de films die ik nog dringend moet (her)bekijken, want ik weet dat de paniek om mijn hart zou slaan. Het ongeschreven lijstje in mijn hoofd van enkel recente films is al te lang om in de nabije toekomst af te werken. Gelukkig wil dit ook zeggen dat er nooit een tekort zal zijn, dat er altijd de rêverie zal blijven voor of na een film. Want uitkijken naar een film kan ook al zo enorm leuk en spannend zijn. Al moet je soms opletten daarin niet te overdrijven om de verwachtingen niet te hoog te spannen. Ach film, spreek me er niet over, want je krijgt me niet meer stil. Als film een religie was, stond ik op de eerste rij om me te laten dopen.
