Downsideup

Ze waren niet meteen vriendjes en daar maakte ik me uiteraard overdreven veel zorgen over. Blaas, grom, blaas, grom. Tommeke verstopte zich, net zoals ze deed toen ze hier pas was. Ik voelde me de slechtste moeder ter wereld, want mijn kleine pluis was ongelukkig omdat ik zonodig nog een kitten moest. Maar goed, ondertussen zat ik naar onze nieuwe aanwinst te kijken in de slaapkamer waar ik ze liet acclimatiseren. Ze waggelde wat over het bed. Wacht, ze waggelt? Ja, ons Nola wandelt niet, haar tred wordt wel eens omschreven als die van de ganzen uit de Aristokatten. Als ze springt lijkt ze soms een gems. Als ze snel loopt schuiven haar achterpoten al eens onder haar uit in de bocht. Volgens de dierenarts is er geen probleem dus wij vinden dat vooral schattig.

Ze zeggen wel eens dat honden op hun baasjes gelijken, awel onze poezen lijken op ons. Tommeke is meer mijn vriend, bedachtzaam en gereserveerd en ook heel lief en aanhankelijk. Nola, dat ben ik dan weer. Ze is een beetje hyper, een beetje lomp en vooral héééééél enthousiast. En, niet onbelangrijk, ze bezit de kwaliteit om mijn ochtendhumeur een paar tonen lager te doen zingen, een niet te onderschatten talent. Elke morgen, vanaf het moment dat ze mijn geopende ogen ziet komt ze afgekwakkeld, springt ze luid snorrend op mijn buik en begint ze met haar hele lijf tegen mijn gezicht te wrijven. Ge kunt u niet voorstellen wat een warm en zaligmakend gevoel dat is.

Het is een beetje een speciale, ons Nola. Miauwen doet ze eigenlijk ook niet echt, tenzij in zielige tonen onderweg naar de dierenarts of wanneer ze nat eten krijgen. Haar vocale orders houden meestal het midden tussen een blaf en een kwaak en als ze wil dat Tommeke haar proper likt, dan mrauwt ze zo een beetje. En ze ligt graag op haar kop te staren naar ons. En ze is verzot op rekeningen van de winkel. Maar ze is ZO lief, meneer! Je kan er alles mee uitsteken, ik ken geen kat die zo rap haar buikje toont en dan genoeglijk ligt te kwispelen als we haar strelen. Echt, ’t is er eentje uit de duizend, ook al bleef ze hier onbesproken.

En Tommeke en Nola? Die zijn ondertussen dikke vriendjes, die samen lekker samenspannen tegen hun baasjes. Als er eentje op het aanrecht van de lekkere kip zit te likken, kan je er donder op zeggen dat de ander op uitkijk zit. Jaja, ze durven nog wel eens uithalen naar mekaar, maar als je ze dan half verstrengeld een dutje ziet doen, dan weet je dat het goed zit!

Meet Nola Waggelkont, de gekste kat van’t stad!

Het is een regelrechte schande nondedju, dat ik hier verdorie nog geen enkele letter getikt heb over onze Nola. Het was toen nog 2010 en het was mijn verjaardag. We gingen iets drinken en daarna naar vrienden die net kittens hadden. Nu moet je weten dat ik nog nooit in de buurt van een echte levende kitten was geweest. Ons Tommeke die kwam van bij een collega en was al volgroeid toen we ze in huis haalden, en daarvoor was mijn enige huisdierervaring een wreed schattig dwergkonijntje. Ik bevond dus in een kamer met kleine zwart-witte Fidel en tijgertje Lily. En wat gebeurt er dan met een madam die al begint te iiiii’en en te oooooh’en als er nog maar een poezenstaart op TV voorbij kronkelt? Inderdaad ja, ik werd verliefd. Op Fidelleke, met dat zwarte lijfje, witte pootjes (precies in de verf gelopen!) en een mooie witte bles onder het kinnebakkes.

De vriend zei: ‘Alleeeeeez, een katje. Een kitten in huis! Dat zou nu keilogisch zijn, dan kan jij er op letten in het begin, nu je toch nog thuis bent.’ En mijn hoofd zei dat ons huis toch misschien wat te klein was en haalde nog een heel aantal drogredenen aan. Mijn hart was ondertussen al druk aan het tegen-argumenteren. Een poes alleen, da’s zo zielig, Tommeke zou wel graag een vriendje hebben om mee rond te dollen! En oooh, een kitten, da’s zo lief en speels! En en en, straks is Tommeke te oud om er nog een katje bij te nemen! En zo geschiedde. Een heel weekend surfte ik me rot achter nestjes, belde ik een hele hoop mensen op die me keer op keer vertelden dat de poesjes de deur al uit waren. Bummer. Het werd maandag en we belden de schoonmama: ‘Hallo! Wil jij met ons naar het asiel? –Nu?- JA NU ALSTUBLIEFT, ikkannimeerwachtenjong!’

In het asiel zagen we een aantal kleine lieverdjes die smeekten om mee te mogen. En dan hadden we al half een beslissing gemaakt maar dat katje mocht nog net niet weg. Ja zeg, ik kon echt geen hele week meer wachten hoor! Dan toch maar naar de laatste kamer. Er zat een langharig Tommeke, maar een hokje verder zat er een zwartje, met witte verfpootjes en een witte bles. En de meest speciale kattenogen die ik tot nog toe heb gezien, felgeel met wat oranje vlammetjes met rond de pupil een beetje groen. Ze zetten poesmans op mijn arm, ik keek in haar oogjes, ik keek in de ogen van de vriend en we waren alle twee verkocht. Hup in de mand en vroemm naar huis!

(Wordt vervolgd!)