Regelmatige bezoekers weten dat ik gemakkelijk op mijn ‘Meende da nu… ECHT?’- paard zit. Ik erger me aan tv en de zinloze zakken die de uren zendtijd jolig vullen met telkens het zelfde, uit de context gerukte, zinnetje van een of andere lamledige kandidaat van een al even banaal programma. Laten we nu eens een dinsdagavond met VT4 wegzakken. Dan kan de avond beginnen met Komen Eten, een programma dat ooit misschien nog wel eens over koken ging. Denk ik. Momenteel gaat het erom om zoveel mogelijk randdebielen hun zegje te laten doen, en dan de andere kandidaten lekker af te zeiken als ze alleen zijn met de camera. Dat ze zich toch nog eens een visueel beeld moeten vormen van een item op het menu, waar I kid you not, alle ingrediënten in de beschrijving zaten. Kip, gevuld met zongedroogde tomaten en nog een of andere lekkernij. Dat we ons daar eens een visueel beeld van moeten vormen. Goh, ik zou anders misschien eens voor een auditief beeld gaan, dat schept misschien minder verwachtingen. Diezelfde weledelmachtige wist ons daarna nog even mee te geven dat het toch godgeklaagd was met die mannen die kookten. Een man is een man en de taakverdeling is er voor iets, namelijk om ervoor te zorgen dat we niet allemaal van de weeromstuit in lesbi’s (haar woorden, not mine) en homo’s veranderen. Daar heb ik zelfs geen woorden voor. Of laten we eens een avondje wegzakken met De Block. Waarin mensen meer lopen weg te gaan, dan dat ze verbouwingen doen. Ofwel lopen ze weg omdat de jury hun kamer niet de beste vindt, ofwel lopen ze tot 2 of 3 maal weg (een mens zou de tel verliezen) omdat ze niet akkoord gaan met de regels van het spel en bij uitbreiding die van de bouwreguleringen. En dan toch, altijd met hangende pootjes terugkeren. Zielig vind ik dat. Hang gerust de koppige kleine met zijn pette uit, maar alstublieft, bewaar u zelfrespect en blijf in godsnaam THUIS.
Daarnaast, kan ook TV van een net iets betere kwaliteit mij wanhopig doen steigeren. In Last Chance to See met überknuffelbeer Stephen Fry leerde ik dat we goed bezig zijn qua natuurbehoud. (Ik zal al maar een kommetje plaatsen om het druipende sarcasme op te vangen.) Niet alleen sterven er talloze ongelofelijk machtige beesten uit omdat we pakweg hun hoorns of slagtanden willen. Daarnaast nemen we nog al hun leefruimte af. Wist u trouwens dat ‘Bewaar het regenwoud’ en ‘Hoezee, gerecycleerd papier’ elkaar blijkbaar totaal tegenspreken? Probeer deze mindboggling logica te volgen: om ervoor te zorgen dat het regenwoud niet nog meer in de vernieling wordt gestort, willen wij brave en natuurliefhebbende Westerlingen onze boodschappenlijstjes op recycleerbaar papier neerkrabbelen. Om deze soort papier te fabriceren is er een bepaald gewas vandoen waarvoor we het regenwoud aan het afbreken zijn om het te kunnen verbouwen. Waar is de logica? Heeft iemand daar ooit een seconde over nagedacht? Dat is toch volstrekt onmogelijk, dat er dan niemand was die, die tijdens de vergadering waar dit geniale idee besproken werd, even fronste en dacht… Wait a minute. Hoe bewaren we iets, dat we moeten vernietigen om het te bewaren. Is dit wel productief? Is dit wel een goed idee? Gelukkig is er ook nog goed nieuws, dat deze generatie de Kakapo aan het redden is bijvoorbeeld en dat dit machtig beest binnenkort misschien wel terug zijn oorspronkelijke thuis kan bewonen en niet langer meer in een eilandreservaat moet leven. Oke, misschien heb je het gezocht als je een papegaai bent die niet kan vliegen en maar wat schattig rondhobbelt als een prooi op poten, maar dit kleine beest is wel een van de meest geweldige vogels die ik in al mijn documentairezappen ben tegengekomen. Check alleen al maar het filmje van Mark Carwardine die nogal hardvochtig wordt aangepakt door een prachtexemplaar die er blijkbaar zeer veel plezier in schept de fotograaf te verwonden.
Klik: ->Mark Carwardo meets mister Kakapo
Of ik kan het misschien ook hebben over een feit dat een collega me aanbracht. Ze wou haar dochter helpen met de huistaken en ze begonnen vrolijk aan de zinsontleding. Waarop mijn collega tot haar grote consternatie ontdekte dat haar dochter evengoed Russische zinnen kon gaan ontleden, want dat ze begot niet wist wat dat kind allemaal te benoemen had. Het ging om de DOE- en HOE-woorden. Bij navraag aan de juf, bleek het om werkwoorden en adjectieven te gaan. Als ik zo iets hoor mensen, dan begint er vanuit mijn buik iets te grommelen en grollen. Het borrelt dan helemaal naar boven richting slokdarm en recht door mijn keelgat omgezet naar geluidstrillingen die minstens een kwartier niet meer te stoppen zijn. Serieus, zijn ze echt onze kinderen dommer aan het maken? Ik was al razend toen ze ons (de meisjes) bij L.O. een andere versie basket-/volley-/voet en wat dan nog-bal lieten spelen. Bij volleybal moesten we niet toetsen, maar mochten we de bal opvangen. Bij basket maakte het blijkbaar niet zoveel uit wat de regels van streetbasket waren, het ontaardde gewoon in een partijtje ‘gooi de bal in de ring, mens’. Maar taal. Aan taal moeten ze niet komen. Akkoord, ik was al nooit een fan van zinsontleding. Ik vond dat we daar allemaal niet teveel moesten over nadenken en zinnen gewoon moesten vormen in plaats van ze te benoemen. Zinsontleding was een te kille benadering van taal, te wiskundig. Maar wat is er nu zo moeilijk te onthouden aan WERKwoord, dat we er DOE-woord van moeten maken. In de lagere school! Niet eens in de klas der kleuters! Wat gaan die kinderen doen als ze zich ooit wagen aan Germaanse? Of trekken ze het meteen naar daar door? He professor, nu dat we de DOEHOE-woorden hebben aangeduid in onze tekst van Tiny, mogen we even gaan zakdoekleggen? Verbastering en verdomming van onze taal. We zullen het nooit leren.
