www.mygola.com

We gaan op reis, we gaan op reis, oh dear lordy, we gaan op reis! Na vier lange reisloze jaren dolen we binnen tien daagjes rond in London. En dat twitterde ik een tijd geleden dan ook, met de vraag om inside tips zodat we naast de toeristenpleisters zeker en vast de atypische zaken niet misliepen. Leuke tips gekregen, maar de beste was nog wel van @ohmygola die me doorverwees naar www.mygola.com. Hier kan je een vraag in het wereldwijde web gooien en ergens zijn er elfjes en gnomes die de beste en meest relevante resultaten tevoorschijn toveren. Of het kunnen ook mensen van vleesch en bloed zijn die via handige webtools de resultaten genereren aan de hand van een aantal zaken die je kan aangeven, da’s altijd ook een mogelijkheid.

En ze stellen bijvragen! En ze excuseren zich dat ze laat antwoorden. (‘Apologies for the extreme delay in reverting to your query’ schreven ze en dat was 24 uur nadat ik mijn vraag had gesteld.) En het is gratis ook nog! Voor twee vragen dan toch, meer dan dat is betalend, zij het aan redelijke tarieven. (Nee, they’re not paying me, ik ben gewoon THAT excited over wat ze doen!)

Mensen, het is alsof ze in mijn hoofd konden kijken. Lees en be amazed! (En plan daarna je volgende reis via www.mygola.com!)

Een van mijn vragen was om tweedehands winkels zowel voor vintage kleding als boeken. Ze openen hun antwoord met een foto van een gigantische boekenkast filled with glorious BOOKS! EN het werd alleen maar beter, beter en BEST!

Een greep(je) uit de suggesties:
Church Street Bookshop: (…) Unless I need or want something specific I always get my books from here because it is ridiculously cheap and they have a great selection. (…)Added bonus is the man behind the counter who is a quintessential English gent and listens to classical music on radio 4, singing along like Toad of Toad Hall.
Three pound shop: Although named The Three Pound Shop (although this may be the unofficial name, I’m not aware of the real name) few items are actually three pounds, in fact they are even less, 1pounds or 2pounds.

En mijn andere vraag heeft me een hele resem Jazz en Blues clubs en festivals, de beste Chicken Biryani in town en nog een aantal comedy mogelijkheden opgeleverd. Vier dagen gaan nooit genoeg zijn…

(Lees alle suggesties hier)

Er is nooit iets op tv.

Soms kan tv zo mooi en oprecht hartverwarmend zijn, dat een uurtje tureluren naar dat scherm alle rottigheid en rommel die er meestal te zien is goedmaakt. Donderdagavond om twintig voor een; een schandalig laat uur voor een docu die iedereen zou moeten gezien hebben

Into the unknown met Josh Bernstein op Discovery World is een kijk op een wereld die maar weinig aan bod komt. Vandaag kijken we binnen bij de Anga stam in Papoea-Nieuw-Guinea. Deze stam eert en herdenkt zijn doden door ze te mummificeren en ze vlakbij hun woonplaats over het dorp te laten uitkijken. Het mummificatieproces is een langdurig eerbetoon aan de dode, uitgevoerd door de familie. Toegegeven, mijn voorkeur zou er niet naar uitgaan, al ben ik net zoals zij geen groot voorstander van het ondergronds gestoken worden, zij het dan om andere redenen. Zij geloven dat als ze een dode aan de grond toevertrouwen, dat de aarde dan om meer bloed schreeuwt. En dan komt er een paar Westerlingen met een bijbel onder de arm moord en brand schreeuwen en een eeuwenoude traditie illegaal maken.

Mogatsu is een van de ouderen van de stam en heeft malaria. Hij voelt de Dood dichterbij sluipen en wil net zoals zijn voorouders verder leven bij en in zijn volk. Maar door de indoctrinatie van Westerse gewoonten, kent de stam de traditionele methode van het mummificeren niet meer en bestaat de kans dat hij net zoals zijn broer onder de aarde wordt bedolven.

Om de traditie te herstellen moet er niet enkel met juristen gepraat worden omdat de Anga wel degelijk het recht hebben hun tradities verder te zetten. Daarnaast zijn er ook drie andere belangrijke elementen. Eerst moet de jongere generatie de nood aan het behoud van de tradities bijgebracht worden. Zij zijn nu eenmaal opgegroeid met het idee dat dit iets ‘vies’ is. Het aanleren van de methode van mummificatie is ook een belangrijk strijdpunt, dat wordt uitgelegd aan de hand van een varken. En dan is het natuurlijk ook heel belangrijk dat ze leren de mummies te bewaren en herstellen voor volgende generaties. Voor dit laatste roepen ze de hulp in van een mummie-expert, die hun doden in ere herstelt, niet met een hoop rommel die in een fabriek werd samengesteld, maar met middelen die de stam dagelijks uit het woud haalt. De voorouderen zijn een geworden met het woud waar ze woonden, en dorpsoudere Mogatsu is door het dolle heen en begint lachend te dansen rond zijn voorvader als hij het resultaat van de herstelling ziet. Die pure blijheid van de oude zieke man zorgt dat de emoties oplaaien. Ik hoop uit de grond van mijn hart, dat Mogatsu statig mag uitkijken over zijn mensen, een eeuwigheid lang.

(Voor meer fantastische docu’s: Tropic of Capricorn met de uitstekende Simon Reeve, waarin hij langs de Steenbokskeerkring reist en allesbehalve een eenzijdig beeld schept van wat hij ziet. Weird Creatures with Nick Baker, ongelofelijk charismatische presentator/levende encyclopedie die op zoek gaat naar de minder gefilmde critters op de wereld. Last Chance to See en Stephen Fry in Amerika hoef ik waarschijnlijk al niet meer te vermelden. Och er zijn er zoveel. Kijk u ogen uit!)

Inception

Wat valt er te zeggen over Inception dat ondertussen nog niet verteld werd?  The most talked about movie of the summer (en lang daarna waarschijnlijk) en toch heb ik er nog behoorlijk over neer te pennen.
Eerst en vooral: ik ben een gigantische Nolan fan. Sinds Memento laat ik geen enkele van zijn films passeren. En hij deed het weer man. Die mens kan het laten donderen en bliksemen in mijn hoofd. Helemaal overhoop was ik na dit spektakel, en voor de eerste keer in lange tijd vond ik de prijs van mijn cinematicketje gerechtigd.

Eindelijk mensen! Eindelijk nog eens een box office hit die eens niet de zoveelste romcom of actiefilm is. Eindelijk nog eens een plot die van voor tot achter klopt. Eindelijk nog eens een film die doet nadenken daar vanboven in de lijst. Want mensen, ik behoor tot de selecte groep kijkers (ik denk dat we met drie zijn) die Avatar niet de beste film in tijden vond. (Eerlijk? De film was gemaakt rond de 3D in plaats van andersom en het verhaal was cliché, overdone en WE WETEN HET NU AL. Daarnaast zat er zeer weinig vaart in het verhaal en het acteerwerk en rate ik hem 20 geeuwen. ) Maar Inception, die had gewoon alles. Fingerlicking good acteerwerk, al viel dat al te vermoeden als je gewoon de affiche maar bekeek. Ik heb bijvoorbeeld altijd al een boon gehad voor Mister Joseph Gordon-Levitt, en na 500 Days of Summer begon ik al te vermoeden dat hij op de rand stond van een Heath Ledgerke. Meaning, een veel te lang onderschat talent dat zachtjesaan zijn weg naar boven aan het zoeken is. En dan Marion Cotillard is een van de beste actrices die de laatste jaren het scherm heeft mogen sieren. De elegantie waarmee zij haar rollen neerzet is grandioos! En laat ik eerlijk zijn, ik ben over het algemeen niet zo’n fan van onze Leo, (dat god awful accent in Shutter Island…)maar hij nam mij deze keer onder de arm door heel het verhaal. Al zou ik nog uren kunnen doormekkeren over Ellen Page dit en Tom Hardy dat en oh look Michael Caine, maar er is ook nog wat anders te rapporteren.

Een ding dat Nolan als de beste kan is een film maken met zoveel lagen dat ongeveer 90% van de filmgangers hem goed gaan vinden. Zonder dat hij afdoet aan de intelligentie van zijn verhaal, zit er ook heel wat actie in. En niet zomaar gratuit ‘Die Hard’-esque actie die je strot uitkomt nog voor het er ingepompt wordt. Nee, doordachte actie die bijna aan ballet doet denken. (Denk: de gevechtsscène in het hotel aan het eind. De elegantie daarvan doet je hoofd tollen.) Dat allemaal met een minimum aan CGI. Dat maakt Nolan zo uniek, dat hij zoveel mogelijk reeël probeert te houden, als er geen computer voor nodig is, dan zal er ook geen aan te pas komen. En al benadert hij een happy end, het voelt absoluut niet alsof de hele film daar naartoe werkt. Het interessante aan Nolan is ook dat hij nooit eenvoudige films maakt, je merkt doorheen de film zijn ambitie en perfectionisme. Gewoon al de plot van Inception, wat doet Nolan anders dan zijn eigen concept ‘inplanting’ uitvoeren op een unsuspecting audience? Hij is gewoon af. Hij is gewoon Nolan. Inception is een mindfuck eersteklas.

Ik deel niet graag een 10 uit, want niks of niemand is perfect, maar this comes pretty damn close. Bij deze:

voorachteruitgang

Dat het hier stillekes geweest is. Ja, ik weet het. Maar ik was mijn innerlijke huisvrouw aan het ontplooien. Mannekes, enig idee hoeveel plezier ik er uithaal mijn schort aan te trekken en te ploeteren in bloem en suiker en heerlijk gesmolten boterchocolade. Mjam. Eerlijk, ik vind het adembenemend. Vijf of meer ingrediënten en daarna komt er daar zo’n lekker geurend ding uit de oven. Binnenkort gaat er hier ook wat afgebakt worden, maar da’s voor later. De teaser voor dramatic change will arrive shortly.

En dan naast dan bakken en volledig vol gekliederde schort, heb ik een naaimachien geërfd. Een naaimachien dat nog van mijn overgrootmoeder was en heeft thuisgehoord in de kast van de mama. Na een kleine veertig jaar is het nu op mijn eettafel beland en OH BOY, the POSSIBILITIES! Eindeloos zijn ze. Elke keer ik iets afgewerkt heb, zit ik al met iets anders in mijn hoofd. En dat vliegt allemaal zo! Ik weet nog dat ik met mijn andere vilten beestjes ganser dagen bezig was, om eentje af te labeuren. En nu kan ik er gerust een paar per dag maken. En kussenslopen! Aan de lopende band! Zo fantastisch simpel. En ik altijd maar jaloers wezen op de handige hakers die het internet bevolken. When a naaimachien was al I needed!
En ik zou ik niet zijn als ik al ambitieus al aan het denken was aan alle prachtige en elegante vintage patronen die ik zal maken tot jurkjes! En rokjes! Maar ik zal het eerst maar even bescheiden houden. Monstertjes en poppenkleren. En misschien dat fraaie vintage kleed dat in mijn kast ligt te verstoffen wat inkorten.

Exhibit A:

Mijn Childhood pop in een nieuw kleedje. Meet Carla!

Exhibit B: Van links naar rechts: Louis, Casper, Oliver, Bob, Gertrude en Richard

En exhibit C: lappenpopje from scratch. Voor de eerste keer echt nagedacht voor ik begon en patronen gebruikt. Meet Miss Olivia

tussendoor

Er sloeg een deur dicht en nu loop ik in de vrije lucht. De ketenen zijn afgeslagen en nu gooi ik mijn blik weer open. Ik kijk weer voor me, in plaats van naar de grond. Ik voel weer woorden dansen en ideeën springen door mijn hoofd. Ik voel weer doe-lust, iets wat ik al een tijdje kwijt was. Vrijdag was in mijn ogen al bijna maandagochtend. Geen enkele job gaat dat nog met mij doen. Ik was afgebrokkeld in een paar jaar tijd. Een miezerige core van wat er daarvoor borrelde en blonk. Nu merk ik dat ik niet hoef te lijmen, dat alles weer vanzelf aangroeit. Dat alles op zijn plaats valt. Dat ik zekerder van mezelf ben dan ooit tevoren. (Meestal) Zelfs die ‘meestal’ die mijn innerlijke paniek voorstelt die overal wel iets slecht inziet zou vroeger een ‘soms’ geweest zijn. Zo zie je maar, alles gaat vooruit.
Het gaat goed met mij. Zeer hartelijk bedankt.

Gefilmd.

Er waren zo wat kriebels in de buik. En een lichte trilling in de benen. En het was vooral geen goed idee om mijn haar te kleuren vlak voor ik vertrok. En er was een klok die net iets te snel de minuten tikte en bijgevolg een gemiste trein. Er was mijn prachtige zomerkleedje, dat waaide in de zomerbries, onderweg naar de studio.

De mensen die me kennen, die weten dat ik camera’s en fototoestellen ontwijk en dat ge me lichtjes kunt zien wegkruipen als ik mijn eigen opgenomen stemgeluid waarneem. Maar, er was een wedstrijd die me vroeg wat films te kiezen en voor te stellen voor zo’n camera en natuurlijk evengoed ook met geluid. Ik ben niet te stoppen ben als ik aan het ratelen en tateren ben over films en series, dus MOEST ik het gewoon doen. Ik daag mezelf af en toe eens graag uit om iets te doen waarbij ik me niet 100% op mijn gemak voel. Om iets te doen, dat het stemmetje in mij liever niet zou doen. Bijgevolg schreef ik me in en gaf mijn films op, en vandaag was dan de filmdag.

Ik werd ontvangen in een prachtig gebouw met fantastisch interieur. Industrieel aanvoelende ruimtes, afgewerkt met designmeubelen die ik maar wat graag allemaal in mijn sjakos had gestoken. Eerst werden er wat korte shots genomen op het dak, waarna ik de make-up in mocht. Ik zat me daar even wat sterallures aan te meten, waarna het tijd was voor de echte opname.

De film die ik uiteindelijk heb voorgesteld is Almost Famous. Een film die me na aan het hart ligt, want IK WIL WILLIAM ZIJN! (Dit even ter zijde,  maar als ik een onbeperkte lijst had gekregen, denk ik dat ik Eternal Sunshine of the Spotless Mind had gekozen. Da’s de film, die voor mij een wereld van film opengooide, mijn liefde is daar ontstaan.) Er werden een paar vragen gesteld waar ik zo beknopt mogelijk op probeerde te reageren. (Again, zij die mij kennen weten hoe moeilijk het concept ‘beknopt’ voor mij is.) Daarna was het tijd voor wat zotte shots, waarover ik waarschijnlijk niet al te veel mag loslaten.
Nu, the point van dit verhaal, is dat ik eigenlijk, ergens, misschien toch wel zo een beetje het gevoel heb gekregen dat ik me niet hoef te beperken tot mijn lettertjes. Dat er mogelijk nog een andere weg is die ik kan inslaan. Dat ik dat toch wel graag deed en graag zou kunnen doen. En dat ik dat godverdomme blijkbaar nog niet eens zo slecht deed. Het smijt wat opties op de tafel, en dat, dat vind ik dik in orde. Dus binnenkort op Prime, ikke en Almost Famous! En nog zo’n vier andere films, ziet dat ge het niet mist!

De stemtocht

De verkiezingen komen er weerom aan in België. En deze keer is het stemplicht zonder gevolgen als we deze plicht niet nakomen. Ik vind dit schrijnend, weergaloos fout en dan zeker op dit moment. Een quote die mij langs alle kanten rond de oren vliegt kan het nog het best omschrijven: ‘Als de gedegouteerden wegblijven, blijven enkel de degoutanten over.’ Ja, ik ben gedegouteerd. Ja, ik ben teleurgesteld. En ja, ik heb al mijn geloof in politici allang verloren. Vroeger konden we naar de Amerikaanse situatie kijken en denken ‘goh, dan hebben wij het hier nog goed’. Maar nu faalt onze regering meerdere keren op rij en blijven we ze herverkiezen. En als je nu de mensen de keuze geeft door te zeggen ‘Geen boetes indien je niet komt stemmen!’, wie blijft er dan nog over? Veel mensen gaan denken ‘Och, het zijn toch allemaal dezelfden, dus mijn ene luttele stem maakt niet uit, ik ga dit jaar geen moeite doen om me te verzetten uit mijn luie zetel.’ En dan worden alle bolletjes gekleurd van de extremen, want die staan op hun rechten, die staan op hun plichten en zien nu hun kans schoon voor hervorming. Iedereen weet wel wie ik bedoel. Ik heb het over alle extremen, maar vanuit mijn overtuiging vooral over extreemrechts en partijen die zich achter centrumrechtse punten verschuilen om daarna vies uit de hoek te kunnen komen.

Ik las net een stukje dat mijn haren ten berge deed rijzen, het gaat over seksbeleving van jongeren en is van de hand van zelfverklaarde huismoeder en Vlaams Belangster Alexandra Colen. Ik speel waarschijnlijk in haar kaarten door hierop in te gaan, maar de knoop van kwaadheid in mijn buik is niet te stoppen. Laat ik maar eens gratuit gaan quoten uit haar eloquente tekst.

“De media en de reclame dragen hiervoor een grote schuld, maar dat geldt evenzeer voor het onderwijs waar kinderen vanaf jonge leeftijd overstelpt worden met “seksuele opvoeding” die uitsluitend gericht is op het aanleren van “veilige” seksuele technieken en waarbij uw kinderen met opzet geperverteerd worden.”

Het aanleren van veilige seksuele technieken is a bad thing? Gaan we het veramerikaniseren en onze kinderen abstinence aanleren? Onthouding werkt niet, of alleszins niet voldoende. Het klinkt simplistisch en kort door de bocht om te zeggen ‘ze doen het toch’, maar zo is het wel. Wij zijn nu eenmaal zoogdieren met instincten. En die instincten zijn een oerdrang. En hoe meer we gaan hameren op ‘doe het niet’, hoe meer jongeren van deze verboden vrucht willen proeven. Wij perverteren onze kinderen helemaal niet door ze seksuele voorlichting te geven, we sparen ze van pijnlijke soa’s en tienerzwangerschappen.

“Maar er is ook goed nieuws. Een op de vijf Vlaamse jongens vindt dat homoseksuelen niet dezelfde “rechten” mogen hebben als heteroseksuelen. Die “rechten” zijn het “recht” om te ‘huwen’ met een gelijkslachtige partner en het “recht” om samen kinderen te adopteren.”

De foutheid van deze quote en vooral dan van de eerste zin in combinatie met de rest doet mij zo steigeren dat ik er amper woorden voor kan vinden. Zijn we er nu nog niet uit dat holebiseksualiteit geen ziekte is? Dat ze enkel anders zijn omdat mensen anders benoemen. Er is genoeg wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat homoseksualiteit gewoon een andere soort geaardheid is en geen ‘foute configuratie’.

“Sensoa is een door de staat gesubsidieerde organisatie die allerhande seksuele perversiteiten promoot.”

Ik ga hier niet op ingaan. Ik wil hier enkel over kwijt dat Sensoa een prachtinitiatief is dat heel hard zijn best doet om jongeren te informeren en begeleiden in een veilige seksbeleving. Is er iets verkeerd met zeggen; als je het doet, doe het dan geïnformeerd en veilig? Het is alleszins een enorme verbetering tegenover mensen die hun ogen sluiten en ervan uitgaan dat als we er niets over zeggen, de jongeren niet van het bestaan van seks op de hoogte gaan zijn.

Verder blijft ze maar leuteren over hoe de staat indoctrineert, hoe de staat perverteert. Mag ik haar deze open vraag dan stellen? Mevrouw Colen, maakt u geen deel uit van die staat als u wil verkozen worden?

(Wie de hele tekst wil lezen, kan dit op eigen risico doen op http://www.alexandracolen.nu/node/23)

Da’s één punt, en dan heb ik nog niet aan de staatshervorming geraakt. Om ervoor te zorgen dat ik hierover niet onnodig ga uitweiden, enkel dit. Waarom moeten wij twee staten worden? Waarom kan niet iedereen gewoon Belg zijn? Waarom is het zo moeilijk om van beide zijden van de taalgrens toegevingen te doen en ervoor te zorgen dat elke Belg op zijn minst tweetalig is? Ten eerste komt dit doordat taal op school nog altijd ondergeschikt is aan wiskundige vakken. Ten tweede wordt dit veroorzaakt door onwil. Het is immers veel gemakkelijker om te zeggen dat ze toch geen moeite willen doen. Stop de bekrompenheid, zoek compromissen. En loos die koppigheid toch, zowel aan Vlaamse als aan Waalse kant. Met het risico te klinken als een foute slogan: ‘Geen staatshervorming, maar staatsvorming.’

Ik hoop dat ik hiermee toch een paar enkelingen heb kunnen overtuigen toch te gaan stemmen, en hun blik open te gooien. Die stemtocht, die kost je een halfuurtje. Het informeren op voorhand misschien een uur. Doe desnoods een stemtest als je niet door alle loze beloften wil ploegen. Maar stem,  ga toch godverdomme stemmen en toon dat wij nog steeds een democratie zijn. En als je dit niet doet, heb je achteraf geen enkele letter in de pap te brokken. Wie zich onthoudt, mag dat dan ook volledig doen.

Da Vinci - Zaventem

Eindelijk zijn ze verwerkt geraakt. De foto’s die ik ondertussen meer dan een jaar en een maand geleden heb gemaakt. Hierna heb ik nog een stapeltje skatefoto’s en dan is mijn apparaat weer leeg en ready to point and click!

Overigens, over deze foto’s, bij het croppen viel me op dat bij foto’s van meerdere kikkers, er altijd een of meerdere in de lens keek. En dat die beesten eigenlijk best wel kunnen poseren! Amfibiehaters kunnen beter niet verderklikken, anders:

Klik op de foto voor meer!

A picture en iets van 1000 woorden

Wegens tijdgebrek en een grafische zaakje even wat letterlijke stilte hier. Maar als opvullertje een deeltje van de oneindige hoop onverwerkte foto’s. More to come. En change to come ook aan deze site, maar eerst afwerken voor ik victorie kraai!

Aantal nieuwe foto’s in het ‘Brussel’ Album: klik op de foto voor meer!

Nieuw album met de ster in ons huis: Tommeke! Klik op de foto voor meer!

De ondraaglijke oneerlijkheid van het bestaan

Ik ben net helemaal overhoop gehaald door het BBC 3 programma ‘Blood, Sweat and Luxeries’. Ik had het tot nu toe altijd vermeden omdat ik dacht dat het het zoveelste reality programma was over spoiled rich kids die eens iets gaan bijleren. Veel drama, weinig duiding, zoals de meeste rommel op tv. Maar deze keer zat ik dus verkeerd. De hele show is gecentreerd rond een aantal Britten onze luxegoederen achterna reizen en aan den lijve ondervinden wat het kost om ze te maken.

Deze keer gingen ze naar een Filippijnse fabriek waar ze onderdelen maken voor allerlei elektronische gadgertry waar wij westerlingen niet genoeg van kunnen krijgen. De werkers krijgen een halfuur vrije tijd op een werkdag van acht uur en worden verondersteld van non-stop, zonder enig verlies van focus verder te werken en hun schier onmogelijk targets te halen. ‘Bathroom breaks are discouraged’, is een zinnetje dat toch wel even bleef nazinderen. De mensen in de factory line staan onder constante supervisie, ze mogen niet opkijken van hun werk en praten is niet toegestaan.

In die fabriek werkte een moeder van een kind van pakweg twee. Zij verblijft in de stad om te werken en haar zoon leeft in de Provinces bij de rest van haar familie. Zij staat er alleen voor om een gezin van vijf en zichzelf te onderhouden. Dat is de reden waarom haar kind haar niet herkent als ze dan toch eens op bezoek kan komen. Haar zoon trekt zich van haar weg en begint te wenen. Op zo’n momenten gebeuren er twee dingen met mij. Mijn hart breekt in een triljoen stukjes en ergens diep in mijn buik begint er iets te grommen.

Woede. Waarom is de wereld zo oneerlijk verdeeld? Waarom zijn wij westerlingen zo’n belachelijke luxehoeren? We moeten het nieuwste van het nieuwste, we willen de beste job, we willen veel geld en roem. Terwijl mensen in de derde wereld enkel kunnen hopen op überhaupt een job voor een gezinslid dat dan de rest moet onderhouden. En wat ik zag is zo’n minuscuul fragment van alles wat er misloopt in de wereld. Het onrecht dat minderbedeelden is toegedaan. De armoede, de honger, de gebieden waar altijd oorlog heerst… Het is een lijstje zonder eind.

Wij westerlingen, wij zijn flauweriken. Weners, kinderachtige wezens die altijd willen wat net niet binnen handbereik is. Wij kunnen leren van de normen en waarden uit de Derde Wereld. Wij zouden alles in het werk moeten stellen om ervoor te zorgen dat er geen Derde Wereld hoeft te zijn. Wij zouden onze beide handjes moeten kussen om de bevoordeelde situatie waarin we ons bevinden. Maar alles draait om geld en hebzucht. Om cijfers en niet om mensen. En dat, da’s gewoonweg onbegrijpelijk. Wij hebben de mogelijkheden om het te doen, waarom doen we het dan niet gewoon?